Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια μαρτυρία της Βασιλική Τ. από τις μέρες του Σεπτέμβρη Ήταν 18/9/2013.

Είχα σηκωθεί αχάραγα για τη δουλειά, στην Αθήνα της κρίσης και της ανασφάλειας, με το άγχος της επιβίωσης στο στομάχι, όπως όλοι.

Ο φασισμός στα έδρανα της ελληνικής Βουλής.

Εποχές με λιγότερο internet, χωρίς smartphone.

Μπαίνω να διαβάσω τα πρωινά νέα πίνοντας βιαστικά δυο γουλιές καφέ.

Ξαφνικά πέφτω πάνω σε ένα status στο facebook.

ΝΕΚΡΟΣ 34ΧΡΟΝΟΣ ΡΑΠΕΡ από επίθεση Χρυσαυγιτών.

Για λίγα δευτερόλεπτα, το μυαλό μου θολώνει και νομίζω ότι διαβάζω λάθος.

Δε μπορεί. Συνέρχομαι.

Είναι ικανοί για κάτι τέτοιο; Ναι.

Το είχαν ξανακάνει κάποιους μήνες πριν.

Δολοφόνησαν τον Σαχζάτ Λουκμάν , εργατόπαιδο από το Πακιστάν, απλά επειδή πήγαινε στη δουλειά του.

Επόμενο συναίσθημα: οργή.

Κύματα θυμού θυμάμαι να ανεβαίνουν στο λαιμό και να με πνίγουν, να θέλουν να γίνουν ουρλιαχτό.

Φεύγω βιαστικά για τη δουλειά.

Τα καθεστωτικά μέσα αρχικά μιλούσαν για ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Το αυγό του φιδιού που ζέσταιναν τόσο καιρό είχε σκάσει και δεν τολμούσαν να το αντικρίσουν.

Μέχρι το μεσημέρι η πληροφορία έχει επιβεβαιωθεί και έχουμε μάθει πια κ τις λεπτομέρειες.

Κατευθυνόμαστε μαζικά προς το Κερατσίνι.

Πλήθος κόσμου, ετοιμάζεται για πορεία.

Σωματεία, οργανώσεις, όλοι παραταγμένοι-ες, με την οργή να μουτζουρώνει τα πρόσωπα.

Πάνω από τα πανό, πάνω από τα συνθήματα η οιμωγή της μάνας, της οικογένειας και των φίλων του Παύλου.

Με αυτή την οιμωγή που δεν ακουγόταν αλλά συντόνιζε βαθιά τις καρδιές μας με τα συνθήματα, ξεκινήσαμε.

Ένα σμάρι ανθρώπων που τους πνίγει το δίκιο . Το αντίπαλο δέος μιας πολιτικής ηγεσίας σε σήψη που έβαλε τους ναζί στην ελληνική Βουλή, τους είδε να οπλίζονται και σιώπησε, τους είδε να σκοτώνουν και πάλι προσπαθούσε να τους καλύψει.

Ξεκινήσαμε την πορεία γνωρίζοντας ότι ζούμε μια ιστορική μέρα.

Ένας νέος άνθρωπος, ένας αντιφασίστας καλλιτέχνης από τον Πειραιά, ένας απλός άνθρωπος που δε βολεύτηκε με λιγότερο ουρανό, έπεσε νεκρός από το μαχαίρι του ναζιστικού κτήνους που οι πολιτικοί και οι εφοπλιστές τάιζαν και οι νοικοκυραίοι κάναν ότι δε βλέπαν, ξεχνώντας τους παππούδες και τις γιαγιάδες της εθνικής αντίστασης ή ακόμα χειρότερα, γίναν ένα με το τέρας και βρήκαν δρόμο για τη μισανθρωπιά τους, Κυρ Παντελήδες με τα όλα τους, γνήσιοι απόγονοι των μαυραγοριτών και τον δωσίλογων.

Το μαύρο φίδι του ναζισμού είχε τόσο αποθρασυνθεί εκείνη τη μέρα, (προφανώς από την ασυλία που απολάμβανε από το σύστημα) που δε δίστασε να κυκλώσει την αντιφασιστική πορεία σαν προϊστορικό κακό.

Θυμάμαι καθαρά να λέει κόσμος ότι οι χρυσαυγίτες θα σπάσουν την πορεία , είναι εδώ.

Και τότε παρενέβη ο προαιώνιος σύμμαχος του φασισμού.

Το κράτος.

Η αστυνομία που μια μέρα πριν έκανε ότι δεν έβλεπε όσο δολοφονούταν ο Παύλος, τώρα μας κύκλωνε με εξίσου δολοφονικές διαθέσεις.

Ανελέητο ξύλο και κυνηγητό.

Εγκλωβιζόμαστε σε στενό, από τις ομάδας ΔΙΑΣ.

Θυμάμαι την πρώτη κρότου λάμψης που εκσφενδονίζεται εναντίον μας να κατευθύνεται με φόρα προς το κεφάλι μου. Πάγωσα.

Ένας σύντροφος με βλέπει, με σπρώχνει και την τρώει αυτός, στο πόδι.

Του καίει το δέρμα πάνω από το τζιν αλλά συνεχίζει να λέει συνθήματα.

Γύρω μας φωτιά, ουρλιαχτά, ξύλο, ποδοβολητό.

Και ύστερα άνοιξαν οι πόρτες.

Απλοί άνθρωποι, το λαϊκό αντιφασιστικό Κερατσίνι, άνοιξε τις αυλόπορτές του για να μας προφυλάξει από το μένος των μπάτσων και των φασιστών.

Γυναίκες με άσπρα μαλλιά, στο κατώφλι των χαμηλοτάβανων σπιτιών τους, λάμπαν σα φωτάκια ενάντια στο σκότος του φασισμού.

Ο κόσμος επιμένει και η πορεία ανασυγκροτείται.

Η οιμωγή της μάνας δεν μας αφήνει περιθώρια.

Εκείνη τη νύχτα, γυρίσαμε σπίτι μας και παίρναμε τηλέφωνο συντρόφους-ισσες, φίλους-ες για να δούμε αν είναι καλά και μέχρι να απαντηθεί η κλήση η καρδιά τσιμπιόταν από το άγχος , από τη μακάβρια συνειδητοποίηση ότι ναζί και κράτος είναι ανερμάτιστοι, δίνουν τέλος στις ανθρώπινες ζωές χωρίς δεύτερη σκέψη.

Από εκείνη τη νύχτα πέρασαν κιόλας 13 χρόνια.

Το σύστημα προσπάθησε να αποσιωπήσει το γεγονός, να καλύψει τους υπεύθυνους, να λειάνει και να μαλακώσει τη φρίκη.

Όμως η κραυγή της μάνας δεν τους άφησε.

Έγινε χείμαρρος, μαζί με τους γενναίους αυτόπτες μάρτυρες, τους ακούραστους δικηγόρους και τον κόσμο που τους συνόδευε σε κάθε καρέ του αντιφασιστικού αγώνα.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα την κα Μάγδα, στο εφετείο.

Είχαμε μαζευτεί, να δώσουμε το αλληλέγγυο παρόν.

Την είδα να βγαίνει από την αίθουσα καπνίζοντας.

Ένιωσα να διαπερνά τη ραχοκοκαλιά μου ένα ρίγος, από αυτά που κάπως σου λένε ότι τώρα είσαι μπροστά σε μια πολύ μεγάλη δύναμη, σε μια προσωποποίηση της δικαιοσύνης, σε μια θεία έκφανση της τιμωρίας.

Κάθε μέρα, για χρόνια, ήταν παρούσα στις ακροαματικές διαδικασίες.

Αντίκριζε τους δολοφόνους των παιδιών της και δε λύγισε, ούτε μια φορά.

Άκουγε να λασπολογούν εναντίον του παιδιού της και ακόνιζε τα νύχια της.

Τσαλάκωσε τις απειλές τους με το βλέμμα της και έκανε τον όποιο φόβο μας να μοιάζει αστείος.

Από τότε την έχω αντικρίσει πολλές φορές, πάντα με ανοιχτή την αγκαλιά της, μας έκανε όλους και όλες παιδιά της, μπήκε μπροστά , στην κεφαλή του αντιφασιστικού κινήματος μέχρι τη μέρα που έκλεισε τους δολοφόνους του παιδιού της φυλακή. «Παύλοοο, τα κατάφερες γιε μου…» η φωνή της, βγαλμένη από τα σωθικά, έσκισε τον αέρα, σαν τις αρχαίες τραγωδούς, πότισε τις καρδιές μας με συγκίνηση και πείσμα , έκανε τις ναζιστικές οχιές να μπουν στις τρύπες τους και να κλείσουν τα θρασύδειλα στόματά τους.

Οι χιλιάδες κόσμου έξω από το εφετείο ξεσπούν σε πανηγυρισμούς νίκης, χαράς και υπόσχεσης.

Ότι δεν θα σταματήσουμε, ότι δεν επαναπαυόμαστε.

Γιατί ξέραμε πολύ καλά ότι οι οχιές που για λίγο σώπασαν θα ετοιμάζονταν να μεταμορφωθούν και να μας παρουσιαστούν με δήθεν νέο κουστούμι.

Και να που ήρθε η στιγμή να το αποδείξουμε όσο ποτέ άλλοτε.

Ότι δεν ξεχάσαμε.

Το πώς μπήκαν τα ναζιστικά κτήνη στις ζωές μας.

Την πλύση εγκεφάλου των μικροαστών, τα εφηβάκια με τις σβαστικες, τις επιθέσεις εναντίον μεταναστών και των περιουσιών τους.

Ποιος τους βοήθησε (από lifestyle μέχρι επίσημο κράτος). Ποιοι προσπάθησαν να καλύψουν τις εγκληματικές δράσεις τους και να ωραιοποιήσουν την παρουσία τους στο δημόσιο χώρο.

Ποιοι τους χρησιμοποιούσαν και ακόμη τους χρησιμοποιούν ως δεκανίκια.

Ποιοι τους αποφυλακίζουν παραμονές της επετείου της δολοφονίας του Παύλου.

Από την άλλη έχουμε εμάς.

Τις ατελείωτες πορείες, τα συνθήματα, την ακούραστη Μάγδα, τα τραγούδια του Παύλου και των φίλων του, τους εργάτες στο Πέραμα και τα μαχητικά σωματεία τους , τους μετανάστες που αγωνίζονται για ένα κομμάτι ψωμί, τους αντιφασίστες παππούδες και γιαγιάδες μας . Όλος αυτός ο κόσμος, η δίκαιη πλειοψηφία, ασθμαίνει κάτω από τα βάρη που του φορτώνουν καθημερινά, αλλά ταυτόχρονα όταν ενώνεται, βοά, εξεγείρεται, διεκδικεί τη ζωή που του στερήσανε, και για τους ζωντανούς αλλά και για τους νεκρούς του.

Από εκείνο το Σεπτέμβριο μέχρι σήμερα, 13 χρόνια μετά, το σύνθημα παραμένει το ίδιο. ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ, ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ Και όπως είπε κ η Μάγδα, ΦΩΣ ΣΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΤΟΥΣ! ΟΛΟΙ Κ ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, 18/9/2026 Κερατσίνι: 5.30 μμ Π. Φύσσα 60, Αμφιάλη Θεσσαλονίκη: 18.00 μμ. Καμάρα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους