Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Είναι ένα γαμημένο παράσιτο"! Ωραία, και πότε ακριβώς γίνεται άνθρωπος; Ένας διάλογος προ 2 ωρών μεταξύ πατέρα και κόρης για ένα βίντεο, ένα έμβρυο, έναν σπινθήρα και κάτι που ίσως δεν ξέρουμε ακόμη να ονομάσουμε - Μπαμπά, να σου δείξω κάτι; Η φράση αυτή, όταν προέρχεται από μία έφηβη που κρατάει κινητό, μπορεί να σημαίνει από γάτα που πέφτει μέσα σε κουβά μέχρι κατάρρευση του δυτικού πολιτισμού σε σαράντα επτά δευτερόλεπτα. - Για δείξε μου! Μου έδωσε το τηλέφωνο.

Ήταν ένα βίντεο από αμερικανικό πανεπιστήμιο όπου γίνονταν μία συζήτηση για τις αμβλώσεις.

Μιλάμε χαμός, κόσμος γύρω γύρω, κινητά σηκωμένα, συνθήματα, έωλες βεβαιότητες από παντού, χειμαρρώδης θυμός, ένα συνηθισμένο σύγχρονο αμφιθέατρο όπου όλοι έχουν έρθει να μιλήσουν και ελάχιστοι να ακούσουν.

Κάποια στιγμή μια κοπέλα ωρυόμενη λέει "το μωρό είναι τεχνικά ένα γαμημένο παράσιτο" και η κόρη μου με κοίταξε. - Είναι; - Τι; - Παράσιτο. - Όχι. - Τόσο απλά; - Όχι αλλά πρώτα πρέπει να μάθεις κάτι πολύ χρήσιμο για όλη σου τη ζωή.

Όταν ακούς κάποιον να χρησιμοποιεί μια επιστημονική λέξη για να αποδείξει μια ηθική θέση, σταμάτα για λίγο.

Μπορεί να έχει δίκιο, μπορεί όμως απλώς να φόρεσε εργαστηριακή ποδιά στην άποψή του.

Η κόρη μου χαμογέλασε. - Άρα δεν είναι παράσιτο. - Ένα παράσιτο είναι οργανισμός που χρησιμοποιεί έναν ξενιστή προς όφελός του.

Υπάρχουν βιολογικές αναλογίες ανάμεσα στην κύηση και σε ανταγωνιστικές σχέσεις οργανισμών, επίσης υπάρχει ολόκληρη βιβλιογραφία για τη σύγκρουση μητρικών και εμβρυϊκών συμφερόντων, αλλά από το "μοιάζει σε ορισμένες λειτουργίες" μέχρι το "είναι τεχνικά παράσιτο" υπάρχει ένα μικρό πράγμα που λέγεται λογική και στην περίπτωση αυτή έχει ζαλιστεί. - Γιατί το λέει τότε; - Διότι οι λέξεις δεν περιγράφουν μόνο αλλά κατευθύνουν το συναίσθημα.

Αν πεις "παράσιτο", έχεις ήδη μικρύνει ηθικά αυτό που συζητάς, αν από την άλλη πεις "μωράκι" για ένα ζυγωτό δύο κυττάρων, έχεις κάνει το αντίστροφο.

Και οι δύο πλευρές πολλές φορές διαλέγουν τη λέξη που περιέχει ήδη το συμπέρασμα που θέλουν.

Έτσι δεν γίνεται συνήθως σε όλη την κοινωνία; Βολική χρήση λέξεων σε κάθε έκφανσή. - Άρα ποια είναι η σωστή λέξη; - Εξαρτάται από το στάδιο.

Ζυγωτό, έμβρυο, κύημα, υπάρχει ξεκάθαρη ορολογία και η βιολογία δεν χρειάζεται κανέναν βολικό δραματουργό.

Η κόρη μου ξανακοίταξε το βίντεο. - Λέει όμως ότι αφού δεν μπορεί να ζήσει χωρίς το σώμα της γυναίκας, είναι μέρος του σώματός της. - Και ένα νεογέννητο δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς άλλους ανθρώπους.

Δεν γίνεται όμως μέρος του σώματός τους. - Ναι, αλλά βρίσκεται μέσα της. - Σωστά και αυτή είναι η πραγματικά δύσκολη πλευρά του ζητήματος.

Το έμβρυο ή κύημα είναι βιολογικά διακριτό από τη μητέρα.

Δεν είναι όργανό της, δεν είναι συκώτι, νεφρό ή σπίλος, ταυτόχρονα όμως βρίσκεται μέσα στο σώμα της και εξαρτάται ολοκληρωτικά από τη φυσιολογία της.

Επομένως η σοβαρή ερώτηση δεν είναι "αν είναι μέρος του σώματός της" διότι δεν είναι.

Η σοβαρή ερώτηση είναι "πόσο μπορεί μια κοινωνία να απαιτήσει από έναν άνθρωπο να χρησιμοποιεί το σώμα του για τη διατήρηση μιας άλλης αναπτυσσόμενης ζωής;" και εκεί πλέον δεν κάνουμε μόνο Βιολογία αλλά πήγαμε επίσκεψη στο σπίτι της ηθικής. - Και αυτοί που λένε "έχει δικό του DNA, άρα τελείωσε η συζήτηση;" - Δεν τελείωσε τίποτα. Το DNA αποδεικνύει βιολογική διακριτότητα, δεν εκδίδει πιστοποιητικό φιλοσοφικής προσωπικότητας.

Το μικροσκόπιο μπορεί να σου δείξει κύτταρα μα δεν έχει κανένα κουμπί που να γράφει "Άνθρωπος, Ναι/Όχι". Η κόρη μου γέλασε. - Θα ήταν βολικό. - Πάρα πολύ.

Έτσι θα είχαμε κλείσει και τα μισά τμήματα φιλοσοφίας στα πανεπιστήμια όλης της Γης. - Μπαμπά; Εσύ πότε πιστεύεις ότι αρχίζει ο άνθρωπος; - Πρόσεξε την ερώτησή σου. - Τι έχει; Μια χαρά είναι. - Είπες "ο άνθρωπος". Τι εννοείς; Ο οργανισμός; Η συνείδηση; Το πρόσωπο; Η ψυχή; Δεν είναι υποχρεωτικά το ίδιο ερώτημα.

Γούρλωσε τα μάτια και με κοίταξε διαφορετικά τώρα.

Εκεί αρχίζει συνήθως η ουσιαστική συζήτηση διότι ξαφνικά κατάλαβε πως η ερώτηση της είχε περισσότερες πόρτες από όσες νόμιζε αρχικά. - Ο οργανισμός τότε. - Εκεί έχουμε μία σχετικά σαφή απάντηση διότι με τη γονιμοποίηση και την ενεργοποίηση του ωαρίου αρχίζει μια νέα αναπτυξιακή πορεία.

Δύο γαμέτες υπήρχαν πριν κατά την ερωτική πράξη και μετά έχεις ένα νέο οργανωμένο σύστημα που αρχίζει να εξελίσσεται. - Άρα εκεί αρχίζει ο άνθρωπος. - Ο βιολογικός οργανισμός, ναι.

Ο "κάποιος" όμως; Εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.

Σώπασε για λίγο και μετά χαμογέλασε. - Περίμενε.

Εσύ μου είχες πει πριν χρόνια κάτι για τους αρχαίους Έλληνες και την ψυχή. - Τώρα μπλέκουμε σε όμορφα μονοπάτια.

Για θύμισε μου, έχω και μια ηλικία, ξεχνάω πλέον. - Μιλούσαν για έναν σπινθήρα του Δία; - Α ναι! Εδώ θέλει προσοχή.

Μην το φανταστείς σαν να υπήρχε εγχειρίδιο αρχαιοελληνικής εμβρυολογίας που έγραφε "την τάδε ώρα και ημέρα κατεβαίνει φωτεινός κεραυνός από τον Δία". Υπήρχαν όμως διαφορετικές ελληνικές παραδόσεις όπου η ψυχή είχε θεϊκή ή ουράνια προέλευση.

Παράδειγμα, στον Τίμαιο, ο Πλάτωνας περιγράφει τις ψυχές να συνδέονται με τα άστρα πριν ενσωματωθούν στη θνητή ύπαρξη ενώ ο Αριστοτέλης από την άλλη έβλεπε πολύ περισσότερο την ανάπτυξη ως σταδιακή πραγμάτωση μιας μορφής, μην το κάνεις εικόνα σαν ένα μικροσκοπικό έτοιμο ανθρωπάκι που απλώς μεγαλώνει, αλλά έναν οργανισμό που σχηματίζεται σταδιακά. - Δηλαδή ούτε αυτοί συμφωνούσαν.

Ε ρε μπλέξιμο! - Φυσικά.

Έχουμε αυτή την περίεργη μαζοχιστική ιδέα ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν ένας άνθρωπος με γενειάδα που είχε μία άποψη για όλα, όμως στην πραγματικότητα διαφωνούσαν μεταξύ τους για τα πάντα και, μεταξύ μας, ευτυχώς που διαφωνούσαν. - Και ο σπινθήρας; - Εκεί γίνεται ένα αριστούργημα.

Της πήρα το τηλέφωνο και έψαξα ένα άλλο βίντεο στο YouTube με ένα ωάριο και ξαφνικά γύρω του εμφανίζονταν μια έκρηξη φωτός. - Αυτό! - Το έχεις δει; - Ναι! Αυτό σου έλεγα. - Λέγεται σπινθήρας ψευδαργύρου.

Κατά την ενεργοποίηση του ωαρίου απελευθερώνονται τεράστιες ποσότητες ιόντων ψευδαργύρου από κυστίδια κοντά στην επιφάνειά του.

Το φαινόμενο συνδέεται με τις μεταβολές του ασβεστίου που ενεργοποιούν τη μετάβαση του ωαρίου προς την εμβρυϊκή ανάπτυξη και σε ανθρώπινα ωάρια έχει καταγραφεί πειραματικά και οι ερευνητές το περιέγραψαν ως ανόργανη υπογραφή της ενεργοποίησης του ανθρώπινου ωαρίου. - Άρα όντως βγάζει φως! - Ηρέμησε, Πυθία.

Το φως που βλέπεις είναι φθορισμός από ειδικό χημικό δείκτη που κάνει ορατή την απελευθέρωση του ψευδαργύρου.

Το ανθρώπινο ωάριο δεν γίνεται λαμπάκι LED.

Και κάτι ακόμη σημαντικό, στα περίφημα ανθρώπινα πειράματα τα ωάρια ενεργοποιήθηκαν εργαστηριακά και φυσικά δεν κινηματογραφήθηκε ανθρώπινο σπερματοζωάριο να εισέρχεται στο ωάριο και αμέσως μετά να εμφανίζεται κυριολεκτικά η ψυχή σε slow motion. - Μου χαλάς όλη τη μαγεία. - Όχι.

Σου αφαιρώ την ανοησία για να μείνει η πραγματική μαγεία και, πίστεψε με, η πραγματική είναι πολύ καλύτερη διότι εκείνη τη στιγμή συμβαίνει όντως μια τεράστια αλλαγή κατάστασης.

Ένα κύτταρο που βρισκόταν σε συγκεκριμένη αναπαραγωγική κατάσταση ύπνωσης ενεργοποιείται και ξεκινά μια νέα αναπτυξιακή ακολουθία. - Και αν οι αρχαίοι το έλεγαν σπινθήρα; - Θα μπορούσαμε να το χρησιμοποιήσουμε ποιητικά ως η απόδειξη της ψυχής αλλά θα ήταν φθηνή ψευδοεπιστήμη.

Καλύτερα να πούμε πόσο παράξενο είναι ότι ένας τόσο παλιός ανθρώπινος συμβολισμός του "σπινθήρα της ζωής" συναντά σήμερα μια πραγματική ορατή βιοχημική μετάβαση ακριβώς στην αρχή της ανάπτυξης.

Αυτό μπορώ να το συζητήσω. - Κι αν δεν μπαίνει τότε η ψυχή; Αν μπαίνει όταν φτιάχνεται το νευρικό σύστημα; - Καλή ερώτηση.

Η νευρική πλάκα εμφανίζεται περίπου δεκαοκτώ ημέρες μετά τη γονιμοποίηση και στη συνέχεια αρχίζει η νευριδίωση και ο σχηματισμός του νευρικού σωλήνα αλλά εδώ πρέπει να ξεχωρίσεις άλλο ένα πράγμα.

Το νευρικό σύστημα δεν σημαίνει αυτομάτως ύπαρξη συνείδησης και η επιστήμη ακόμη δεν έχει ένα αποδεκτό χρονικό σημείο όπου να μπορεί να το προσδιορίσει και να πει "εδώ, σήμερα στις 11:42, εμφανίστηκε συνειδητό υποκείμενο". Ακόμη και οι σύγχρονες ανασκοπήσεις για την εμβρυϊκή συνείδηση λένε ότι οι συμπεριφορές, οι κινήσεις και οι αντιδράσεις σε ερεθίσματα δεν αποδεικνύουν εύκολα συνειδητή εμπειρία, υπάρχει σημαντική αβεβαιότητα και διαφορετικά θεωρητικά μοντέλα. - Οπότε; - Οπότε εδώ μπορώ να σου πω τι ξέρουμε και μετά μπορώ να σου πω τι υποθέτω.

Αυτά τα δύο δεν είναι το ίδιο. - Το Δινικό Μοντέλο, εννοείς; - Ακριβώς.

Τράβηξε την καρέκλα πιο κοντά. - Για πες. - Αν το Δινικό Μοντέλο έχει κάποια αξία, ίσως κάνουμε λάθος ακόμη και στη γραμματική της ερώτησης. - Τι εννοείς; - Λέμε συνεχώς "πότε μπαίνει η ψυχή στο σώμα;", όμως η λέξη "μπαίνει" προϋποθέτει ότι έχουμε ένα άδειο σώμα και κάποια στιγμή έρχεται κάτι από έξω, ανοίγει την πόρτα και εγκαθίσταται, σαν ενοικιαστής ή σαν SIM κάρτα. - Και εσύ τι λες; - Ότι ίσως η ενσάρκωση δεν είναι στιγμή αλλά σύζευξη. Στο Δινικό Μοντέλο, όπως το δουλεύω τόσες δεκαετίες, η ανθρώπινη οντότητα δεν ταυτίζεται απαραιτήτως με το σύνολο των εγκεφαλικών της κυττάρων.

Η υπόθεση είναι ότι αποτελεί μια δυναμική πληροφοριακή δίνη και ότι ο εγκέφαλος λειτουργεί ως interface μέσω του οποίου αυτή εκφράζεται στον υλικό κόσμο. - Άρα η ψυχή υπάρχει πριν από τον εγκέφαλο; - Μη μετατρέπεις την υπόθεση σε γεγονός πριν τελειώσω την πρόταση.

Αν το μοντέλο είναι σωστό, τότε η ύπαρξη της οντότητας δεν θα ήταν αναγκαστικό να περιμένει την ολοκλήρωση του εγκεφάλου αλλά ο εγκέφαλος θα χρειαζόταν για την έκφρασή της. - Σαν ραδιόφωνο; - Μπράβο.

Το ότι αρχίζεις να κατασκευάζεις τον δέκτη δεν σημαίνει ότι εκείνη τη στιγμή δημιουργείται και το σήμα, απλά κατασκευάζεις το interface που θα μπορέσει να συντονιστεί. - Άρα η γονιμοποίηση τι θα ήταν; Έμεινα λίγο σιωπηλός πριν απαντήσω. - Ίσως η άγκυρα.

Η στιγμή κατά την οποία σχηματίζεται για πρώτη φορά ένα νέο, μοναδικό, αυτοοργανωμένο βιολογικό σύστημα και μετά, με την ανάπτυξη του νευρικού συστήματος, αρχίζει να κατασκευάζεται το interface χωρίς καμία ψυχή σε κατάσταση ΚΛΕΙΣΤΟ/ΑΝΟΙΚΤΟ αλλά ως προοδευτικός συντονισμός. - Και τότε ο σπινθήρας ψευδαργύρου; - Δεν είναι η ψυχή. - Το ξέρω. - Θα μπορούσε όμως να είναι ένας όμορφος φυσικός συμβολισμός της πρώτης αλλαγής κατάστασης.

Ο σπινθήρας δεν είναι απαραίτητα αυτός που μπήκε, ίσως είναι απλώς... Εκεί σταμάτησα για μία στιγμή. - Τι; - Το πρώτο χτύπημα στην πόρτα.

Η κόρη μου δεν μίλησε για λίγο. - Και οι γονείς; - Τι εννοείς; - Αν δημιουργείται μια νέα δίνη, όπως λες, δημιουργείται απλώς μόνη της; Εκεί χαμογέλασα. - Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο από όλα.

Κανένας άνθρωπος δεν συλλαμβάνεται στο κενό, υπάρχουν δύο άνθρωποι πριν από αυτόν.

Δύο σώματα, δύο βιογραφίες, δύο νευρικά συστήματα, δύο φόβοι, δύο επιθυμίες, δύο οικογενειακές ιστορίες, δύο ζωές που εκείνη τη συγκεκριμένη περίοδο βρίσκονται σε κάποια κατάσταση. - Και το παιδί τα παίρνει αυτά; - Εδώ πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί.

Δεν έχουμε επιστημονική βάση για να πούμε ότι ένα παιδί κληρονομεί το συναίσθημα που ένιωθαν οι γονείς τη νύχτα της σύλληψης, ξέρουμε όμως ότι το προγεννητικό περιβάλλον έχει πραγματικές επιδράσεις στην ανάπτυξη.

Το μητρικό στρες κατά την κύηση έχει συσχετιστεί με διαφοροποιήσεις σε αναπτυξιακές εκβάσεις, αν και τα αποτελέσματα είναι ετερογενή και δεν καθορίζουν μονοσήμαντα το μέλλον του παιδιού.

Ξέρουμε επίσης ότι οι συνθήκες πριν από τη σύλληψη μπορούν να αφήσουν βιολογικά ίχνη στους γαμέτες και τελικά στους δύο που θα ενωθούν.

Για την πατρική επίδραση, για παράδειγμα, υπάρχει έρευνα γύρω από επιγενετικές μεταβολές του σπέρματος, αλλά στα ανθρώπινα δεδομένα η αιτιότητα παραμένει πολύ δυσκολότερο να αποδειχθεί και πρόσφατη συστηματική ανασκόπηση βρήκε σημαντικό κίνδυνο μεροληψίας και περιορισμένη αναπαραγωγιμότητα στα διαθέσιμα δεδομένα. - Άρα κάτι υπάρχει. - Υπάρχει αρκετό υλικό προς διερεύνηση για να πούμε ότι οι γονείς δεν προσφέρουν απλώς δύο αλληλουχίες DNA και τελείωσε.

Δεν υπάρχει αρκετό υλικό ακόμα για να πούμε ότι μπορούμε να κοιτάξουμε τον χαρακτήρα ενός παιδιού και να ανακατασκευάσουμε τη συναισθηματική κατάσταση των γονιών του στη σύλληψη αλλά σαν ιδέα για το Δινικό Μοντέλο υπάρχει κάτι που με ενδιαφέρει. - Τι; - Η νέα δίνη δεν εμφανίζεται στο κενό μα σχηματίζεται μέσα στην περιοχή επιρροής δύο ήδη υπαρχουσών δινών, βιολογικά, ψυχολογικά, σχεσιακά, περιβαλλοντικά και μετά έρχεται η κύηση όπου η μητέρα δεν είναι απλώς μία θερμοκοιτίδα αλλά ένα ολόκληρο βιολογικό περιβάλλον και μετά έρχεται η γέννηση, και μετά οι αγκαλιές, οι καβγάδες, οι φόβοι, η ασφάλεια, οι λέξεις, οι σιωπές. - Άρα οι γονείς φτιάχνουν τον χαρακτήρα. - Όχι και αυτό είναι εξίσου σημαντικό.

Οι γονείς δεν παίρνουν πηλό και κατασκευάζουν άνθρωπο μα δίνουν σε μεγάλο βαθμό το πρώτο χώμα. - Χώμα; - Φαντάσου έναν κήπο.

Κάνε τον εικόνα, το έδαφος έχει ήδη συγκεκριμένο pH, υγρασία, θρεπτικά συστατικά, πέτρες.

Έχει ήλιο από τη μία πλευρά και σκιά από την άλλη και αυτό επηρεάζει τι θα αναπτυχθεί εύκολα στο χώρο αυτό.

Δεν αποφασίζει όμως πώς θα είναι ο κήπος σε σαράντα χρόνια. - Γιατί; - Διότι θα έρθουν καινούργιοι σπόροι, θα βρέξει, θα έρθει ξηρασία, κάποιος θα κλαδέψει ένα δέντρο, ένας άνθρωπος θα το αγαπήσει, ένας άλλος θα το τραυματίσει, ένα κλαδί θα σπάσει, από δίπλα θα πετάξει άλλο και κάτι που νόμιζες ότι χάθηκε θα ξαναφυτρώσει ενώ κάτι που φαινόταν πανίσχυρο στα δεκαοκτώ ίσως στα σαράντα να μην υπάρχει καθόλου.

Αυτός είναι ο άνθρωπος. - Άρα γεννιόμαστε με ένα έδαφος. -Αυτό ακριβώς, όχι με ολοκληρωμένο χαρακτήρα μα με ένα έδαφος δυνατοτήτων.

Η γενετική βάζει μέρος του χώματος, η κύηση προσθέτει άλλο, η σχέση με τους γονείς άλλο, οι εμπειρίες άλλο, ο πολιτισμός άλλο και κάπου μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και κάτι ακόμη που εξακολουθούμε να προσπαθούμε να καταλάβουμε, την δυνατότητα του ίδιου του ανθρώπου να στρίψει διαφορετικά το τιμόνι και να μην γίνει απλώς το άθροισμα όσων του συνέβησαν.

Με κοίταξε βαθιά στα μάτια. - Άρα τελικά πότε αρχίζει ο "κάποιος"; Γέλασα. - Γύρισες στην πρώτη ερώτηση. - Ναι. - Και τώρα; - Τώρα είναι πιο δύσκολη. - Τότε κάτι μάθαμε.

Η βιολογία μπορεί να σου πει ότι στη γονιμοποίηση αρχίζει μια νέα αναπτυξιακή πορεία, μπορεί να σου δείξει τον σπινθήρα ψευδαργύρου, μπορεί να χαρτογραφήσει τη νευριδίωση, μπορεί να παρακολουθήσει τη δημιουργία συνάψεων, μπορεί κάποτε να καταλάβει πολύ περισσότερα για το πότε εμφανίζονται οι πρώτες μορφές εμπειρίας αλλά το ερώτημα "πότε εμφανίζεται ο κάποιος" δεν έχει ακόμη ένα εργαστηριακό τεστ. - Και το Δινικό Μοντέλο; - Λέει μια πιθανή ιστορία.

Ότι ίσως δεν υπάρχει μία μαγική στιγμή όπου κάτι πέφτει από τον ουρανό και εγκαθίσταται σε ένα σώμα, ίσως η γονιμοποίηση δημιουργεί την πρώτη βιολογική άγκυρα, ίσως η ανάπτυξη δημιουργεί σταδιακά το interface, ίσως η σχέση με το περιβάλλον αρχίζει να χαράζει το πρώτο έδαφος και ίσως αυτό που ονομάζουμε ενσάρκωση να είναι μια συνεχής διαδικασία συντονισμού. - Μέχρι πότε; - Ίσως μέχρι να πεθάνουμε.

Σήκωσε τα φρύδια. - Τώρα το πήγες πολύ μακριά. - Εσύ ήρθες σε μένα με βίντεο του tiktok! Μην παραπονιέσαι για το πού καταλήξαμε.

Γέλασε και κοίταξε πάλι το βίντεο.

Η κοπέλα στην οθόνη εξακολουθούσε να λέει ότι το έμβρυο είναι "τεχνικά ένα γαμημένο παράσιτο". - Μπαμπά; - Ναι; - Τελικά μου φαίνεται λίγο χαζή η φράση που λέει η κοπέλα. - Μην κάνεις το ίδιο λάθος από την ανάποδη. - Ποιο; - Μη χρειαστείς να θεωρήσεις χαζό τον άνθρωπο για να καταλάβεις ότι ένα επιχείρημά του είναι κακό.

Προσπάθησε πρώτα να δεις τι φοβάται αυτός ο άνθρωπος ότι θα συμβεί αν δεχτεί το αντίθετο.

Να το θυμάσαι αυτό σε κάθε διαπροσωπική σχέση σου, έχει άμεση εφαρμογή! Ίσως φοβάται ότι αν αναγνωρίσει στο έμβρυο μεγαλύτερη ηθική αξία, θα χαθεί η αυτονομία της γυναίκας και ο απέναντι ίσως φοβάται ότι αν αναγνωρίσει μεγαλύτερη αυτονομία στη γυναίκα, θα μετατρέψει μια αναπτυσσόμενη ανθρώπινη ζωή σε αναλώσιμο πράγμα.

Πολλές φορές οι άνθρωποι δεν υπερασπίζονται μόνο ένα επιχείρημα αλλά φυλάνε μια πόρτα και επειδή φοβούνται τι θα περάσει μέσα αν την ανοίξουν έστω και λίγο, την κρατούν κλειστή ακόμη και όταν η λογική χτυπάει από έξω. - Και ποιος έχει δίκιο; - Αυτό είναι δική σου δουλειά να το σκεφτείς.

Η δική μου είναι να μη σε αφήσω να πιστέψεις ότι επειδή κάποιος είπε "επιστήμη" πριν από μια πρόταση, η πρόταση απέκτησε επιστημονικό ένδυμα.

Ούτε επειδή κάποιος είπε "Θεός", απέκτησε απόλυτο θεϊκό ένδυμα.

Ούτε επειδή κάποιος είπε "δικαίωμα", εξαφανίστηκε η βιολογία.

Ούτε επειδή είπε "ζωή", εξαφανίστηκε η γυναίκα.

Στα δύσκολα προβλήματα πρέπει να αντέχεις να κρατάς σφικτά δύο αλήθειες ταυτόχρονα, ακόμη και όταν σε ενοχλεί η μία από αυτές.

Πήρε το κινητό της και σηκώθηκε. - Και τι να απαντήσω αν μου στείλουν πάλι τέτοιο βίντεο; - Τίποτε. - Τίποτε; - Μπορείς να τους ρωτήσεις μόνο αυτό, "όταν λες ζωή, εννοείς οργανισμό, συνείδηση ή πρόσωπο;" - Και μετά; - Μετά κάτσε αναπαυτικά και απόλαυσε το διότι θα έχεις μόλις καταστρέψει ολόκληρο το comment section. Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους