" Γιατί άραγε κλάψαμε τόσο τον Γιώργο; " Γιατί ένας ολόκληρος λαός έβαζε τα τραγούδια, χόρευε ζεϊμπέκικα στους δρόμους, έκλαιγε, προσευχόταν, άφηνε ένα λουλούδι και στεκόταν ώρες για να του πει ένα...

Πλήρες Κείμενο:

" Γιατί άραγε κλάψαμε τόσο τον Γιώργο; " Γιατί ένας ολόκληρος λαός έβαζε τα τραγούδια, χόρευε ζεϊμπέκικα στους δρόμους, έκλαιγε, προσευχόταν, άφηνε ένα λουλούδι και στεκόταν ώρες για να του πει ένα τελευταίο αντίο; Ίσως γιατί ο Μαζωνάκης, πίσω από τα πολλά πρόσωπα και τις εκκεντρικότητές του, είχε κάτι που ο κόσμος αναγνώριζε χωρίς να μπορεί πάντοτε να το εξηγήσει: ψυχή- καρδιά.

Μια αθωότητα, μια λαϊκή πίστη, μια ρωγμή.

Δεν παρουσιαζόταν ως τέλειος.

Και τελικά δεν αγαπά εκείνον που είναι τέλειος, αγαπάμε εκείνον μέσα στον οποίο αναγνωρίζουμε κάτι από τη δική μας πληγή.

Αλλά υπάρχει και κάτι βαθύτερο.

Είμαστε ένας λαός που από την Αντιγόνη μέχρι τα Εκκλησιαστικά μνημόσυνα δεν αφήνουμε εύκολα τους νεκρούς μας να φύγουν μόνοι.

Τους κλαίμε, τους τραγουδάμε, τους μιλάμε, τρώμε μαζί τους σχεδόν, κρατάμε τη μνήμη τους ζωντανή.

Τι άλλωστε είναι το μνημόσυνο στις Εκκλησίες, παρά η άρνηση τους τέλους και η πίστη σε μια νέα αρχή.

Αρνούμαστε να ξεχάσουμε γιατί μάθαμε να ονειρευόμαστε.

Τι σημαίνει όταν λέμε "αιωνία του η μνήμη", όταν λέμε "Πάντων υμών μνησθείη Κύριος ο Θεός εν τη βασιλεία Αυτού" παρά το αίτημα η ανθρώπινη φθαρτή μνήμη να γίνει αιώνια.

Όταν λέμε να σε θυμάται ο Θεός σημαίνει απλά να μην χαθείς ποτέ.

Γιατί στο βαθύτερο κύτταρο της Ελληνικής παράδοσης βρίσκεται η Ανάσταση.

Το μεγάλο πανηγύρι μας είναι το Πάσχα, δηλαδή η πίστη ότι ο άνθρωπος δεν τελειώνει στο μηδέν και το γλεντάμε.

Ίσως λοιπόν εκείνο το ζεϊμπέκικο έξω από την εκκλησία να μην ήταν ασέβεια προς τον θάνατο.

Αλλά ο μοναδικός ελληνικός τρόπος πούμε: ότι ο θάνατο δεν έχει την τελευταία λέξη.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ο χορευτής του Ζεϊμπέκικου χορού, έχει αργά, βαριά βήματα, πατάει και χτυπάει την γη με τα γυμνά χέρια του.

Είναι σαν να την λέει "άκου δεν θα με φας, δεν είμαι για σένα, δεν μπορεί να με κρατήσεις στα σώθηκα σου, είμαι σπόρος και θα φυτρώσω ξανά στην αιωνιότητα". Κλάψαμε τον Γιώργο Μαζωνάκη, αλλά συγχρόνως τον τραγουδήσαμε, σαν Πάσχα και πέρασμα.

Γιατί εμείς οι Έλληνες τους ανθρώπους που αγαπήσαμε δεν ξέρουμε απλώς να τους θάβουμε αλλά να τους περνάμε Απέναντι του θανάτου. — π. Λίβυος —

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους