Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η βαλίτσα ήταν πάντα βαριά, γεμάτη όχι από ρούχα, αλλά από τις μνήμες μιας πατρίδας που έμεινε πίσω, εκεί στα χρόνια που η ζωή είχε άλλη γεύση.

Πάτησε τα ξένα χώματα κουβαλώντας το μικρό παιδί της σφιχτά από το χέρι, σαν μοναδικό της φυλαχτό απέναντι στην αβεβαιότητα του κόσμου.

Τα χέρια της σκληράνανε από τον μόχθο, μα η καρδιά της έμεινε ανοιχτή, έτοιμη να αγαπήσει και να υπομείνει τα πάντα.

Με τα χρόνια, είδε τα παιδιά και τα εγγόνια της να μεγαλώνουν, να ριζώνουν και να ανθίζουν, κι εκείνη στεκόταν πάντα εκεί, ακλόνητη σαν βράχος, ψιθυρίζοντας με ευγνωμοσύνη ένα σταθερό «Δόξα τω Θεώ» για κάθε ανάσα που της χαριζόταν.

Όμως, οι ρίζες δεν ξεριζώνονται εύκολα από την ψυχή.

Αρκούσε μια ελάχιστη αφορμή, μια μελωδία που ξεχυνόταν από κάποιο ραδιόφωνο και θύμιζε τα παλιά, για να λυγίσει το ατσάλινο προσωπείο της καθημερινότητας.

Στο άκουσμα του σκοπού, τα χείλη της έσφιγγαν σε μια πικρή γραμμή, ο λυγμός ανέβαινε βίαια στον λαιμό και τα δάκρυα κυλούσαν αυλάκια στα ρυτιδωμένα από τον χρόνο μάγουλά της.

Εκείνη τη στιγμή, το σώμα της έμενε στο παρόν, μα το μυαλό της δραπέτευε.

Ταξίδευε πίσω, στην παλιά αυλή με τα ασβεστωμένα πεζοδρόμια, στεκόταν κάτω από τον τεράστιο πλάτανο και αναζητούσε τις φίλες της νιότης της, τα κορίτσια που γέμιζαν τα σοκάκια με γέλια.

Δεν ζητούσε ουράνια μεγαλεία ούτε παράδεισους από χρυσό· το μόνο που λαχταρούσε η ψυχή της ήταν να κλείσει τα μάτια της βλέποντας και πάλι τα κόκκινα γεράνια να ανθίζουν στην αυλή της, για να βρει την ειρήνη. Άννα Δανάλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους