Πέρασαν 13 χρόνια από τότε που κράτος και παρακράτος αποφάσισαν να τραβήξουν το μαχαίρι. Μια κοινωνία σε αποσύνθεση παρακολουθούσε «μαγεμένη» το φίδι να ψάχνει να δαγκώσει τον επόμενο: τον μετανάστη...
Πέρασαν 13 χρόνια από τότε που κράτος και παρακράτος αποφάσισαν να τραβήξουν το μαχαίρι.
Μια κοινωνία σε αποσύνθεση παρακολουθούσε «μαγεμένη» το φίδι να ψάχνει να δαγκώσει τον επόμενο: τον μετανάστη, τον φτωχό, τον διαφορετικό, τον αδύναμο, αλλά όχι, ποτέ τον ισχυρό.
Πέρασαν 13 χρόνια και αναρωτιόμαστε τι θα είχε συμβεί, αν ο Παύλος Φύσσας και η Μάγδα δεν αποφάσιζαν να τα βάλουν με τους φασίστες, κουβαλώντας στην πλάτη τους την δική μας ανημποριά, μα και ευθύνη.
Πέρασαν 13 χρόνια και οι δολοφόνοι αντί να σαπίζουν στη φυλακή, προαναγγέλλουν την δημιουργία κόμματος ορκιζόμενοι να πάρουν «εκδίκηση». Φαίνεται ότι οι «εντολείς» τους έχουν ανάγκη ξανά.
Όμως, αυτή τη φορά τους ψάχνουμε εμείς. Παντού… Από το Κερατσίνι, την Αμφιάλη και όλο τον Πειραιά, που ανασαίνουν ελεύθερα υπό το βλέμμα του Παύλου, μέχρι τα σκοτεινά σοκάκια που κρύβονται μέχρι να δοθεί το σύνθημα για να ξεμυτίσουν, τους λέμε, ότι αυτή τη φορά δεν κάνουμε «ούτε βήμα πίσω». Φέτος, κάθε δημοκράτης πολίτης βλέποντας τα …χαμόγελα έξω από το Δομοκό, έχει ένα λόγο παραπάνω να κατέβει στη συγκέντρωση και να παλέψει για δικαιοσύνη και προκοπή.
Φέτος με το σώμα και την ψυχή μας τους στέλνουμε μήνυμα: Καθάρματα… «Σε τούτα δω τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει…».
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους