Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Χθες η κυβέρνηση νομοθετούσε για να αποκλείσει τον Κασιδιάρη· σήμερα τηρεί εύγλωττη ουδετερότητα.» Καλησπέρα σας.

Θα ξεκινήσω με μία πολύ απλή ερώτηση προς εσάς και προς όλη τη παρέα μας: Γιατί; Γιατί άλλαξε τόσο εντυπωσιακά η κυβερνητική στάση ; Το 2023 η κυβέρνηση έφερνε στη Βουλή διαδοχικές νομοθετικές διατάξεις για τον «πραγματικό ή υποκρυπτόμενο αρχηγό» ενός κόμματος.

Προανήγγελλε αποκλεισμούς, μιλούσε για καταστρατήγηση της εκλογικής νομοθεσίας και για εξαπάτηση του εκλογικού σώματος.

Στη συνέχεια, ο Άρειος Πάγος απέκλεισε τους Σπαρτιάτες από τις ευρωεκλογές, κρίνοντας ότι πραγματικός ηγέτης τους ήταν ο Ηλίας Κασιδιάρης.

Ακολούθησαν ποινικές διαδικασίες και η αναστολή της κρατικής χρηματοδότησης.

Η κυβέρνηση τότε εμφανιζόταν αποφασισμένη να κλείσει κάθε εκλογικό και νομικό παράθυρο.

Σήμερα, όμως, δεν βλέπουμε την ίδια αποφασιστικότητα.

Δεν ακούμε την ίδια κατηγορηματική γλώσσα.

Δεν βλέπουμε την ίδια θεσμική κινητικότητα.

Βλέπουμε μία στάση αναμονής, μία προσεκτική ουδετερότητα και μία καθημερινή μιντιακή συζήτηση που επαναφέρει τον Ηλία Κασιδιάρη στο κέντρο της πολιτικής επικαιρότητας.

Και επαναλαμβάνω το ερώτημα: Γιατί; Η απάντηση βρίσκεται στην πολιτική αριθμητική.

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δεν επιβεβαιώνουν το κυβερνητικό αφήγημα της αυτοδυναμίας. Η MRB κατέγραψε τη ΜΗΤΑΣΟΤΑΚΙΚΗ Νέα Δημοκρατία στο 23,8% στην πρόθεση ψήφου, με συνολική αδιευκρίνιστη ψήφο 18% και εκτίμηση 118 εδρών — 33 λιγότερων από τις 151 που απαιτούνται για αυτοδυναμία.

Άλλη μέτρηση κατέγραψε τους αναποφάσιστους στο 16,9%, ως δεύτερη ουσιαστικά πολιτική δύναμη.

Και το σημαντικότερο: στη μέτρηση της MRB, το 16,8% απάντησε ότι σίγουρα ή μάλλον θα μπορούσε να ψηφίσει ένα κόμμα με επικεφαλής τον Αντώνη Σαμαρά.

Προσέξτε: αυτό δεν είναι πρόθεση ψήφου και δεν πρέπει να παρουσιαστεί ως εκλογικό ποσοστό.

Είναι, όμως, μία μεγάλη δεξαμενή δυνητικής υποστήριξης.

Είναι σαφής ένδειξη ότι στην ελληνική κοινωνία υπάρχει πολιτικός χώρος για μια νέα, θεσμική, πατριωτική και κοινωνική πρόταση. Το Μέγαρο Μαξίμου - ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ-γνωρίζουν ότι ένα κόμμα Σαμαρά δεν χρειάζεται να γίνει πρώτο για να ανατρέψει τον κυβερνητικό σχεδιασμό.

Αρκεί να αφαιρέσει από τη σημερινή ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΗ Νέα Δημοκρατία κρίσιμες ψήφους της λαϊκής, πατριωτικής και κοινωνικής Δεξιάς, ώστε η αυτοδυναμία να μετατραπεί σε άπιαστο όνειρο.

Και τότε αρχίζει το μιντιακό σίριαλ.

Τα φιλοκυβερνητικά μέσα έχουν μετατρέψει την πιθανή κάθοδο του Ηλία Κασιδιάρη σε καθημερινή σειρά πολλών επεισοδίων: Θα πάρει μέρος στις εκλογές ή όχι; Θα δημιουργήσει δικό του κόμμα; Θα επιχειρήσει να κατέλθει μέσω κάποιου υφιστάμενου πολιτικού φορέα; Μπορεί να εμφανιστεί ως αρχηγός ή μόνο ως υποψήφιος; Θα χρειαστεί νέα νομοθετική ρύθμιση; Τι θα αποφασίσει ο Άρειος Πάγος; Κάθε ημέρα ένα καινούργιο επεισόδιο.

Κάθε τηλεοπτική εκπομπή ένα νέο σενάριο.

Κάθε δημοσίευμα μία ακόμη εκδοχή για το πώς θα επιστρέψει στην εκλογική διαδικασία.

Δεν χρειάζεται να υποστηρίζουν ανοιχτά τον Κασιδιάρη.

Αρκεί να τον μετατρέπουν καθημερινά σε κεντρικό πολιτικό θέμα.

Δεν χρειάζεται να συμφωνούν μαζί του.

Αρκεί να τον παρουσιάζουν ως τον μοναδικό δήθεν «αντισυστημικό». Δεν χρειάζεται να του δώσουν επίσημο τηλεοπτικό βήμα.

Του προσφέρουν πολιτικό οξυγόνο συζητώντας ασταμάτητα με ποιο κόμμα, με ποιον τίτλο και με ποιο νομικό όχημα θα εμφανιστεί στις εκλογές.

Αυτόν ακριβώς τον χορό χορεύει ένα ολόκληρο φιλοκυβερνητικό μιντιακό οικοσύστημα: τηλεοπτικά πάνελ, εφημερίδες, ιστοσελίδες, κυβερνητικές διαρροές και παρεμβάσεις πρωτοκλασάτων κυβερνητικών στελεχών.

Δεν ισχυρίζομαι ότι κάθε δημοσιογράφος παίρνει εντολή από το Μέγαρο Μαξίμου.

Λέω, όμως, ότι η σύμπτωση της ατζέντας, της χρονικής στιγμής κ του παραγόμενου πολιτικού αποτελέσματος είναι τόσο εντυπωσιακή, ώστε κανένας σοβαρός παρατηρητής δεν δικαιούται να την αγνοήσει.

Και όταν μέσα ενημέρωσης συνδεδεμένα με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, κρατικές συμβάσεις ή κρατική διαφήμιση αναπαράγουν την ίδια πολιτική ατζέντα, η κοινωνία δικαιούται να ρωτά ποιος επιλέγει τη μουσική και γιατί όλοι χορεύουν στον ίδιο ρυθμό.

Ποια είναι η επιδιωκόμενη σκοπιμότητα; Να παρουσιαστεί ο Κασιδιάρης ως ο μοναδικός εκφραστής της οργής και της αντισυστημικής ψήφου.

Να διοχετευθεί προς τα εκεί ένα μέρος της δικαιολογημένης κοινωνικής αγανάκτησης.

Να κατακερματιστεί ακόμη περισσότερο ο χώρος δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.

Να περιοριστεί —όπως τουλάχιστον ελπίζουν— η εκλογική δυναμική μιας θεσμικής πατριωτικής πρότασης υπό τον Αντώνη Σαμαρά.

Αυτό είναι το σχέδιο.

Δεν σημαίνει ότι θα πετύχει.

Διότι με Κασιδιάρη δεν αντιμετωπίζεται ο Σαμαράς! Ο Αντώνης Σαμαράς δεν χρειάζεται να μεταμφιεστεί σε αντισυστημικό.

Συγκρούστηκε ανοιχτά με το σημερινό κυβερνητικό σύστημα.

Πλήρωσε πολιτικό κόστος.

Διαγράφηκε επειδή αρνήθηκε να σιωπήσει για τα εθνικά ζητήματα, την οικογένεια, την κοινωνική συνοχή, τη λαϊκή Δεξιά και την ιδεολογική μετάλλαξη της Νέας Δημοκρατίας.

Δεν εκφράζει την τυφλή οργή.

Μπορεί να εκφράσει μία θεσμική, δημοκρατική και πατριωτική αντίδραση.

Τους πολίτες που πιστεύουν στην πατρίδα και στην οικογένεια, αλλά απορρίπτουν τη βία και τον ολοκληρωτισμό.

Τους πολίτες που θέλουν εθνική αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη και παραγωγική οικονομία, αλλά δεν δέχονται να γίνουν όμηροι ούτε του φόβου ούτε των άκρων.

Η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη: Οι ποινικές ευθύνες κρίνονται από τη Δικαιοσύνη.

Η πολιτική εκπροσώπηση κρίνεται από τους πολίτες, σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους.

Δεν αποδεχόμαστε ούτε τη βία ούτε τον ολοκληρωτισμό.

Δεν αποδεχόμαστε, όμως, και μία κυβέρνηση που αλλάζει κάθε φορά τους εκλογικούς κανόνες, ανάλογα με το ποιον θεωρεί επικίνδυνο και ποιον θεωρεί πολιτικά χρήσιμο.

Χθες αναζητούσαν τον υποκρυπτόμενο αρχηγό.

Σήμερα υποκρύπτουν τη δική τους πολιτική σκοπιμότητα.

Και τα φιλικά τους μέσα κρατούν τον Κασιδιάρη καθημερινά στο προσκήνιο, ελπίζοντας ότι θα ανακόψει τον Σαμαρά.

Μα με Κασιδιάρη δεν αντιμετωπίζεται ο Σαμαράς! Και κάτι τελευταίο: Κανείς δεν είναι αναντικατάστατος.

Κανένας πρωθυπουργός δεν μπορεί να λέει στον ελληνικό λαό: «Ή εγώ ή η καταστροφή». Η Ελλάδα διαθέτει Σύνταγμα, θεσμούς, ιστορία και λαό.

Και στη Δημοκρατία την τελική απάντηση δεν τη δίνουν ούτε οι επικοινωνιολόγοι ούτε οι μιντιάρχες ούτε το Μέγαρο Μαξίμου.

Τη δίνει ο ελληνικός λαός.

Και αυτή τη φορά θα τη δώσει δυνατά.

ΥΓ : ΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥ ΑΚΟΥΕΙ ; Τα ορθά συγκρίσιμα στοιχεία είναι MRB 23,8%, αδιευκρίνιστη ψήφος 18%, 118 έδρες και δυνητική θετική στάση 16,8% προς ενδεχόμενο κόμμα Σαμαρά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους