Σήμερα αποχαιρετούμε τη Μαργαρίτα Παπανδρέου, μια γυναίκα που έζησε 103 χρόνια και άφησε πίσω της κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν αιώνα ζωής: άφησε δρόμους ανοιχτούς για τις γυναίκες που ήρθαν μετά από...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε μια Ελλάδα πολύ διαφορετική από τη σημερινή, τόλμησε να μιλήσει και να διεκδικήσει για όσα θεωρούνταν δύσκολα, ενοχλητικά ή ακόμη και απαγορευμένα.

Για την ισότητα.

Για το δικαίωμα των γυναικών να αποφασίζουν για τη ζωή και το σώμα τους.

Για την αλλαγή του οικογενειακού δικαίου.

Για την ισότιμη παρουσία των γυναικών στην πολιτική, στην εργασία και στη δημόσια ζωή.

Για την προστασία τους από τη βία και τις διακρίσεις.

Και κυρίως, κατάφερε κάτι βαθιά πολιτικό και βαθιά απελευθερωτικό: να κάνει τις γυναίκες να πιστέψουν στη δύναμη της συλλογικής τους φωνής.

Με την ίδρυση της Ένωσης Γυναικών Ελλάδας το 1976, η Μαργαρίτα Παπανδρέου συνέβαλε καθοριστικά ώστε το γυναικείο κίνημα της Μεταπολίτευσης να αποκτήσει μαζικότητα, φωνή και δύναμη διεκδίκησης.

Οι αγώνες εκείνης της γενιάς γυναικών συνδέθηκαν με μεγάλες κατακτήσεις: με την αλλαγή του οικογενειακού δικαίου, με την αναγνώριση δικαιωμάτων, με τη θεσμική κατοχύρωση της ισότητας, με την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος.

Τίποτα από αυτά δεν χαρίστηκε. Κατακτήθηκε.

Και αυτό δεν είναι απλώς Ιστορία.

Είναι μια μεγάλη υπενθύμιση για τις γενιές που ακολούθησαν.

Γιατί πολλές από τις πόρτες που σήμερα είναι ανοιχτές για τις γυναίκες κάποτε ήταν ερμητικά κλειστές.

Χρειάστηκαν γυναίκες που επέμειναν, συγκρούστηκαν, αμφισβήτησαν και άντεξαν για να τις ανοίξουν. Η Μαργαρίτα Παπανδρέου όμως πήγε τον αγώνα ακόμη πιο πέρα.

Ένωσε τη διεκδίκηση της ισότητας με τη μεγάλη υπόθεση της ειρήνης.

Η δράση της ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας και συνδέθηκε με το διεθνές γυναικείο και ειρηνιστικό κίνημα.

Υπερασπίστηκε με συνέπεια έναν κόσμο στον οποίο οι διαφορές δεν λύνονται με τη βία και τον πόλεμο, αλλά με τον διάλογο, τη συνεργασία και την αλληλεγγύη των λαών.

Και πίστεψε βαθιά στη δύναμη των γυναικών να συμβάλουν σε αυτόν τον κόσμο.

Να έχουν φωνή όχι μόνο στους αγώνες για τα δικά τους δικαιώματα, αλλά και στις μεγάλες υποθέσεις της δημοκρατίας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ειρήνης.

Μια παρακαταθήκη συγκλονιστικά επίκαιρη σε μια εποχή όπου η βία και ο πόλεμος εξακολουθούν να πληγώνουν ανθρώπους και κοινωνίες.

Προσωπικά ως μια γυναίκα που υπηρετώ σήμερα τον θεσμό της Δημάρχου και, παράλληλα, την ευθύνη της Προέδρου της Επιτροπής Ισότητας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της ΚΕΔΕ, αυτή η παρακαταθήκη έχει ιδιαίτερο βάρος.

Γιατί ο δρόμος δεν τελείωσε.

Συνεχίζεται στην προστασία κάθε γυναίκας που υφίσταται βία.

Στη διεκδίκηση ίσης παρουσίας των γυναικών εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις.

Στην κατάρριψη των στερεοτύπων που εξακολουθούν να λένε σε ένα κορίτσι μέχρι πού «μπορεί» να φτάσει.

Στην απαίτηση η ισότητα να μην είναι μια ωραία λέξη σε ένα κείμενο, αλλά καθημερινή πράξη, συγκεκριμένη πολιτική, δομές προστασίας, πρόληψη, ενδυνάμωση και πραγματικές ευκαιρίες. Στη Μαργαρίτα Παπανδρέου οφείλεται σήμερα κάτι περισσότερο από ένας αποχαιρετισμός.

Οφείλεται ευγνωμοσύνη.

Για τις μάχες που έδωσε όταν ήταν δύσκολο να δοθούν.

Για τις πόρτες που άνοιξε όταν ήταν κλειστές.

Για τα δικαιώματα που βοήθησε να γίνουν κατακτήσεις.

Για τη φωνή που έδωσε σε τόσες άλλες γυναίκες.

Και αυτή η ευγνωμοσύνη συνοδεύεται από ένα χρέος: Να μη θεωρηθεί ποτέ κεκτημένο ό,τι κατακτήθηκε με αγώνα.

Να μην επιτραπεί σε κανένα δικαίωμα να γυρίσει πίσω. Να ανοίξουν νέοι δρόμοι για τις γυναίκες και τα κορίτσια που έρχονται μετά. Καλό ταξίδι, Μαργαρίτα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους