Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ένα αληθινό rebranding το πρωθυπουργού Όταν είδα τον Γιόσιχικο Νόντα να στέκεται στο δρόμο και να μοιράζει φυλλάδια, ένιωσα ξαφνικά μια συγκίνηση στην καρδιά.

Ο πρώην πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, τώρα στέκεται μέσα στο πλήθος, ένα-ένα να απλώνει τα φυλλάδια.

Κάποιοι τα παίρνουν, κάποιοι κουνάνε το κεφάλι τους αρνητικά.

Δεν θυμώνει, μόνο χαμογελάει και κουνάει το κεφάλι του καταφατικά, κι ύστερα κάνει μια υπόκλιση στον επόμενο.

Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα ο Γιόσιχικο Νόντα, οι πολιτικές του ιδέες έχουν πολλά σημεία που δεν μπορώ να συμφωνήσω.

Αλλά αυτή η σκηνή, παρόλα αυτά, με συγκλόνισε.

Γιατί όταν κατεβαίνεις από εκείνη τη θέση, πρώτα απ’ όλα είσαι ένας απλός άνθρωπος.

Πρωθυπουργός είτε, πρώην πρωθυπουργός είτε, συνήθης πολίτης είτε, όλοι έχουν την αξιοπρέπειά τους, και όλοι έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν τη γνώμη τους.

Οι πολιτικοί δεν είναι άνθρωποι που στέκονται στα σύννεφα, αλλά άνθρωποι που στέκονται μέσα στο πλήθος.

Μπορείς να τον υποστηρίξεις, μπορείς και να τον αντιταχθείς· μπορείς να πάρεις το φυλλάδιό του, μπορείς και να κουνήσεις το κεφάλι σου αρνητικά με ένα χαμόγελο.

Κανείς δεν μπορεί να υψώνεται πάνω από τους άλλους μόνο και μόνο επειδή υπήρξε κάποτε πρωθυπουργός.

Κι ακριβώς αυτή η φαινομενικά τόσο καθημερινή στιγμή, μου έδωσε για πρώτη φορά μια τόσο συγκεκριμένη αίσθηση: Η δημοκρατία δεν είναι δύο λέξεις γραμμένες στο χαρτί, αλλά ένας άνθρωπος που στάθηκε κάποτε στην πιο ψηλή θέση, κι αφού κατέβηκε, παραμένει πρόθυμος να κάνει υπόκλιση σε έναν απλό πολίτη. Αυτή η υπόκλιση, είναι πολύ ελαφριά. Κι όμως, δείχνει το βάρος του πολιτισμού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους