Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φεβρουάριος του 2019. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται στην αντιπολίτευση, οι εκλογές πλησιάζουν και η Συμφωνία των Πρεσπών προσφέρει πολλά ψηφαλάκια.

Από τη Βουλή, απευθύνεται στον Αλέξη Τσίπρα και δηλώνει με ύφος που δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του: «Εγώ δεν θα πω ποτέ “καλωσορίζω τον Μακεδόνα πρωθυπουργό” στη χώρα.

Περιμένω να το πείτε εσείς, κύριε Τσίπρα». Το «ποτέ» εκτοξεύτηκε βαρύ, ασήκωτο.

Μάιος του 2022. Ο Μακεδονομάχος Κυριάκος έχει πλέον εγκατασταθεί στο Μέγαρο Μαξίμου. Στην Αλεξανδρούπολη υποδέχεται τον Ντίμιταρ Κοβάτσεφσκι και λέει χαμογελαστός: «Κύριε Πρωθυπουργέ της Βόρειας Μακεδονίας, dear Dimitar, σας καλωσορίζω σήμερα στην Αλεξανδρούπολη». Dear Dimitar, λοιπόν.

Από τα πατριωτικά χαρακώματα περάσαμε στις εγκάρδιες προσφωνήσεις.

Τελικά, το «ποτέ» δεν ήταν αιώνια εθνική δέσμευση.

Ήταν προεκλογικό προϊόν περιορισμένης διάρκειας, κατάλληλο για κατανάλωση μέχρι την ημέρα των εκλογών.

Η συμφωνία που η Νέα Δημοκρατία παρουσίαζε προεκλογικά ως εθνικό όλεθρο, μετεκλογικά έγινε επίσημο λεξιλόγιο, διπλωματικό εργαλείο και απολύτως λειτουργική πραγματικότητα. Η ΝΔ καταψήφισε τη συμφωνία και το πρωτόκολλο ένταξης της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ.

Όταν όμως έγινε κυβέρνηση, δεν κατήγγειλε τη συμφωνία, δεν την ακύρωσε και δεν ανέτρεψε τις συνέπειές της.

Την εφάρμοσε κανονικότατα.

Τόσο αφόρητα «προδοτική» ήταν, ώστε τελικά αποδείχθηκε μια χαρά χρήσιμη για τις επίσημες συναντήσεις και τη διεθνή πολιτική της κυβέρνησης.

Το κόλπο ήταν απλό. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε, η Νέα Δημοκρατία φώναξε, μάζεψε την πολιτική αγανάκτηση και ύστερα παρέλαβε τη συμφωνία έτοιμη.

Έτσι, ο Τσίπρας χρεώθηκε το πολιτικό κόστος και ο Μητσοτάκης κράτησε τα πρακτικά οφέλη.

Πατριωτισμός χωρίς έξοδα, αγώνας χωρίς συνέπειες και αντίσταση με πληρωμένο τον λογαριασμό από τον προηγούμενο.

Αυτή είναι η περίφημη «συνέπεια» της ΝΔ. Στην αντιπολίτευση σημαίες, μεγάλα λόγια και κόκκινες γραμμές. #Μητσοτάκης #ΝέαΔημοκρατία #ΣυμφωνίαΤωνΠρεσπών #ΠολιτικήΥποκρισία #ΒόρειαΜακεδονία

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους