Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παύλος Φύσσας. Η μνήμη απέναντι στη λήθη. 18 Σεπτεμβρίου 2013. Κερατσίνι. Ο Παύλος Φύσσας, 34 χρόνων, μουσικός και αντιφασίστας, δολοφονείται από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος της Χρυσής Αυγής.

Η δολοφονία του δεν ήταν ένα τυχαίο περιστατικό βίας.

Ήρθε μέσα στο κλίμα της οργανωμένης δράσης μιας ναζιστικής οργάνωσης, όπως απέδειξε και η δικαστική διαδικασία που ακολούθησε. Ο Παύλος δεν πρόλαβε να γεράσει, να συνεχίσει τη μουσική του, να ζήσει τη ζωή που του ανήκε.

Έμεινε όμως κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια προσωπική τραγωδία: η μνήμη ενός ανθρώπου που αρνήθηκε να φοβηθεί τον φασισμό.

Δεκατρία χρόνια μετά, η μνήμη του αποκτά μια ιδιαίτερη επικαιρότητα. Ο Ηλίας Κασιδιάρης, καταδικασμένος για συμμετοχή στην εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή, αποφυλακίστηκε στις 15 Σεπτεμβρίου, έχοντας ήδη προαναγγείλει την επιστροφή του στην πολιτική.

Η έκτιση μιας ποινής και η αποφυλάκιση είναι θεσμικά ζητήματα.

Η κοινωνία όμως έχει και τη δική της μνήμη.

Και αυτή η μνήμη δεν πρέπει να επιτρέψει να ξεχάσουμε τι συνέβη.

Ο φασισμός δεν αρχίζει απαραίτητα με ένα μαχαίρι.

Αρχίζει όταν η βία θεωρείται αποδεκτή, όταν ο άλλος παρουσιάζεται ως εχθρός, όταν η διαφορετικότητα γίνεται στόχος, όταν ο ρατσισμός μετατρέπεται σε «άποψη» και όταν η δημοκρατική ανοχή χρησιμοποιείται για να υπονομευθεί η ίδια η δημοκρατία. Ο Παύλος Φύσσας δεν είναι μόνο ένα όνομα σε μια επέτειο.

Είναι μια υπενθύμιση.

Ότι η δημοκρατία από την κοινωνία που θυμάται, αναγνωρίζει τον κίνδυνο και αρνείται να θεωρήσει τη μισαλλοδοξία κανονικότητα. 13 χρόνια μετά, ο Παύλος ζει στη μνήμη μας. Και η μνήμη, όταν γίνεται συνείδηση, μπορεί να γίνει αντίσταση. ΦΑΙΑΚΙΑ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους