Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η κολακεία είναι ο διάβολος ( δια-βολή) Του Bill Hunchback

----------------------- Είναι άλλο μια καλή κουβέντα ,μια γενναιόδωρη ματιά στο άλλο πρόσωπο, προσωποποιημένη κατ' αρχάς και άλλο η κολακεία.

Η κολακεία είναι πονηρή.

Όπως σε όσους αναλύουν ζώδια.

Μπορείς να αρνηθείς όταν ειπωθεί πως το ζώδιο σου είναι γεμάτο χάρη πχ; Εάν σου λείπει η επιβεβαίωση ,θα πεις "ωπ ναι εγώ είμαι για μένα λέει". Είναι όμως δυνατόν να έχουν όλοι όσοι γεννήθηκαν Λυκέμβριο ( υποθετικός μήνας για αποφυγή στόχευσης οποιουδήποτε ανθρώπου) χάρη; Δεν θα υπάρχουν και άχαρα τσουράπια γεννημένα τον Λυκέμβριο; Θα υπάρχουν.

Όμως η κολακεία είναι πονηρή και πετυχαίνει.

Συνήθως ενεργοποιεί τα θύματα στο να είναι θύματα. Προσοχή.

Αυτές τις μέρες σε διάφορες ομάδες, παραομάδες κλπ, διάβασα φοβερά πράγματα.

Αγκίστρια θυμάτων.

Οι γενικεύσεις δεν είναι μόνο επικίνδυνες όταν χαρακτηρίζουν ομάδες για κακό.

Οι γενικεύσεις είναι επικίνδυνες ομοίως όταν χαρακτηρίζουν ομάδες για καλό και ποντάρουν στην ανάγκη επιβεβαίωσης.

Διάβασα πως οι γυναίκες είναι ανώτερες πχ και θα επικρατήσουν.

Φυσικά το έγραφε άνδρας.

Από κάτω χαμός μπράβο ανοιχτόμυαλε τάδε ("διοικητή ακόλουθων" φυσικά) κλπ Όμως ήταν κολακεία.

Που αμέσως δημιουργεί την ανάληψη ευθύνης από ένα ολόκληρο είδος να αποδείξει, άρα να αναλάβει, να κουραστεί, να ταλαιπωρηθεί, να χάσει τον εαυτό του, για να αξίζει το παράσημο της ... κολακείας.

Είναι σαν να μου έλεγαν εμένα : "μπράβο οι σιταρίστες είναι καλύτεροι από τους πιανίστες." Κι εγω να σκίζω τα δάχτυλα μου μια ζωή, να ξεχάσω τα γκομενικά, τις φωτεινές ιδέες μου για τη μουσική,την τέχνη γενικότερα και άλλα πράγματα, την πρωτοτυπία μου την ίδια, για να επιβεβαιώσω τι; Την κολακεία.

Που μου πέταξε το μπαλάκι με μια υποτιθέμενη επιβράβευση, που ας πούμε για χάρη του συλλογισμού, τόσο πεινούσα να λάβω... Εγώ νομίζω πως είμαστε πρόσωπα.

Ούτε άνδρες γενικά Ούτε γυναίκες γενικά Ούτε πιανίστες γενικά Ούτε σιταρίστες γενικά Μήτε τίποτα γενικά.

Δεν θα τις ...μετρήσουμε, που μάλλον είναι της μοδός, διαβάζοντας διάφορα και βλέποντας και τι χτίζεται στο Ελληνικό... Είμαστε πρόσωπα. Προσωπικότητες.

Έχουμε τις φωτεινές ιδέες μας και τις σκοτεινές στιγμές μας . Δεν είναι δυνατόν, μαθηματικά να το πάρει κανείς, να αντιμετωπιστούμε σαν μάζες πλαστελίνης.

Ήλιοι και Φεγγάρια ταυτόχρονα - μοναδικά τα πρόσωπα μας.

Μια προσωποποιημένη καλή κουβέντα λοιπόν είναι πολύ όμορφη και μου δείχνει γενναιοδωρία συναισθημάτων που είναι τόσο σπάνια σήμερα, αλλά προσωποποιημένη για μένα, όχι για το είδος μου, έλεος, ήμαρτον.

Που δεν το εκπροσωπώ.

Δεν έχω υπάρξει ποτέ εκπρόσωπος κανενός πουθενά.

Και νομίζω πως, από όλους τους ανθρώπους που έχω γνωρίσει από κοντά ( και δεν είναι λίγοι), κανείς δεν θέλει... Η κολακεία είναι πονηρή είναι το συμπέρασμα (μιας και υπάρχει δυσκολία ανάγνωσης μεγάλων νοημάτων). Συνήθως είναι πάσα για ευθύνη και άγχος ευθύνης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους