Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια δημοσίευση Καταγγελία: Όταν το νοσοκομείο χάνει την εικόνα του – Μια ματιά μέσα από τα μάτια μιας καλλιτέχνιδας Μια δημοσίευση καταγγελία: Προς τις διοικήσεις των νοσοκομείων Ηρακλείου: Μπήκα σε δημόσια νοσοκομεία του Ηρακλείου ως επισκέπτρια.

Όμως, θέλοντας και μη, κοίταξα τον χώρο και με τα μάτια της καλλιτέχνιδας.

Και αυτό που είδα με στενοχώρησε.

Δεν μιλώ για την ιατρική φροντίδα, ούτε για τους ανθρώπους που εργάζονται καθημερινά κάτω από δύσκολες συνθήκες.

Μιλώ για την εικόνα ενός δημόσιου χώρου υγείας και τον σεβασμό που αυτή η εικόνα οφείλει να αποπνέει προς τον ασθενή.

Μέσα στους χώρους του νοσοκομείου αντίκρισα διαφημιστικές κάρτες υπηρεσιών μεταφοράς ασθενών σχεδόν παντού.

Πάνω σε επιφάνειες δίπλα στα κρεβάτια.

Σε τοίχους.

Σε παράθυρα.

Δίπλα σε διακόπτες και εγκαταστάσεις.

Κοντά ακόμη και σε επίσημες σημάνσεις του νοσοκομείου.

Διαφορετικά χρώματα, διαφορετικές κάρτες, διάσπαρτες μέσα σε έναν χώρο όπου ο άνθρωπος θα έπρεπε να αισθάνεται πρώτα απ’ όλα τάξη, ασφάλεια και εμπιστοσύνη.

Και αναρωτιέμαι: Ποιος έχει επιτρέψει αυτή την εικόνα; Υπάρχει συγκεκριμένη άδεια για την τοποθέτηση αυτών των διαφημίσεων; Γνωρίζει η Διοίκηση ποιοι τοποθετούν τις κάρτες; Έχουν ελεγχθεί οι υπηρεσίες που προβάλλονται μέσα σε έναν δημόσιο νοσηλευτικό χώρο; Υπάρχουν όλα τα απαραίτητα στοιχεία ταυτοποίησης και νόμιμης λειτουργίας; Δεν μπορώ και δεν θέλω να χαρακτηρίσω κανέναν παράνομο χωρίς επίσημο έλεγχο.

Όμως πληροφορίες που μου μεταφέρθηκαν δημιούργησαν σοβαρές απορίες και θεωρώ ότι οι αρμόδιοι οφείλουν να τις εξετάσουν.

Γιατί εδώ υπάρχει και κάτι ακόμη πιο σοβαρό.

Ο άνθρωπος που βρίσκεται σε ένα νοσοκομείο δεν βρίσκεται συνήθως στην πιο δυνατή στιγμή της ζωής του.

Είναι ασθενής, ηλικιωμένος, συγγενής που αγωνιά, άνθρωπος που πολλές φορές πρέπει να πάρει γρήγορες αποφάσεις.

Ακριβώς γι’ αυτό η ενημέρωση που συναντά μέσα σε ένα νοσοκομείο πρέπει να είναι απολύτως ξεκάθαρη, επίσημη και ελεγχόμενη.

Η αισθητική, για μένα ως καλλιτέχνιδα, δεν είναι απλώς το αν κάτι είναι όμορφο ή άσχημο.

Είναι τάξη.

Είναι ισορροπία.

Είναι καθαρότητα.

Είναι σεβασμός στον άνθρωπο και στον χώρο.

Ένα δημόσιο νοσοκομείο δεν χρειάζεται πολυτέλεια.

Χρειάζεται όμως αξιοπρέπεια.

Δεν είναι δυνατόν ο επισκέπτης να συναντά ιδιωτικές διαφημιστικές κάρτες διάσπαρτες ανάμεσα σε ιατρικό εξοπλισμό, ανακοινώσεις, κρεβάτια και χώρους νοσηλείας και να πρέπει μόνος του να καταλάβει ποια πληροφορία είναι επίσημη και ποια όχι.

Γι’ αυτό απευθύνω δημόσια ένα ερώτημα προς τις Διοικήσεις των δύο μεγάλων νοσοκομείων του Ηρακλείου: Έχετε δει πραγματικά τι υπάρχει στους χώρους σας; Όχι μέσα από ένα γραφείο.

Περπατώντας στους διαδρόμους.

Μπαίνοντας στους θαλάμους.

Κοιτάζοντας τους τοίχους, τα παράθυρα, τα σημεία όπου περιμένουν και νοσηλεύονται άνθρωποι.

Και εάν αυτές οι κάρτες έχουν τοποθετηθεί χωρίς άδεια, ας απομακρυνθούν.

Εάν έχουν άδεια, τότε ας ενημερωθούν δημόσια οι πολίτες για το ποια διαδικασία ακολουθείται και με ποια κριτήρια επιτρέπεται η διαφήμιση ιδιωτικών υπηρεσιών μέσα σε δημόσιο νοσοκομείο.

Δεν γράφω αυτές τις λέξεις για να προσβάλω κανέναν.

Τις γράφω επειδή πιστεύω πως η εικόνα ενός νοσοκομείου είναι και εικόνα του πολιτισμού μας.

Και επειδή ο άρρωστος άνθρωπος, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, αξίζει έναν χώρο καθαρό, ήρεμο, ξεκάθαρο και αξιοπρεπή.

Ας δούμε λοιπόν τα νοσοκομεία μας και με άλλα μάτια.

Με τα μάτια του ασθενή.

Με τα μάτια του συγγενή.

Και, γιατί όχι, με τα μάτια ενός καλλιτέχνη που γνωρίζει πως ακόμη και ένας τοίχος μπορεί να μεταδώσει είτε φροντίδα είτε εγκατάλειψη. Giakoumaki Anais Anais Anna Η Γλύπτρια της Μινωικής Ψυχής Όταν το νοσοκομείο χάνει την εικόνα του – Μια ματιά μέσα από τα μάτια μιας καλλιτέχνιδας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους