@dora_agg Δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο Γιώργος έφυγε. Και όσο περνούν οι ώρες, η θλίψη μέσα μου γίνεται οργή. Δεν γνώρισα ποτέ προσωπικά τον Γιώργο. Άλλωστε ένας άνθρωπος που αγαπήθηκε από τόσο κόσμο δεν θα μπορούσε να γνωρίζει τον καθένα μας ξεχωριστά. Κι όμως, η είδηση του θανάτου του με χτύπησε σαν να έχασα έναν δικό μου άνθρωπο. Μέσα από τη φωνή του, τα τραγούδια του και την πορεία του ένιωθα πως γνώριζα έναν άνθρωπο που κουβαλούσε πολλά περισσότερα από όσα έδειχνε προς τα έξω. Κι αυτό είναι που με πονάει περισσότερο. Η σκέψη ότι ένας άνθρωπος μπορεί να περνούσε τόσο πόνο, τόση μοναξιά και τόσες δυσκολίες χωρίς να έχει δίπλα του την προστασία, την αγάπη και τη στήριξη που άξιζε. Πιστεύω πως υπάρχουν πληγές που δεν τις θεραπεύουν ούτε τα χρήματα, ούτε η επιτυχία, ούτε η δόξα. Το κενό της αγάπης, της οικογένειας και της ουσιαστικής παρουσίας είναι ένα σαράκι που τρώει την ψυχή μέρα με τη μέρα. Και όταν ένας άνθρωπος κουβαλά τέτοια βάρη, χρειάζεται ανθρώπους να τον κρατήσουν όρθιο, όχι να τον αφήσουν μόνο απέναντι στους δαίμονές του. Σήμερα νιώθω αδικία. Μια τεράστια αδικία. Και μαζί με αυτήν, αμέτρητα ερωτήματα. Υπάρχουν πολλά «γιατί» που ίσως μείνουν για πάντα αναπάντητα. Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να φτάνει σε μια τόσο σοβαρή διαδικασία και να μην υπάρχει κάποιος δίπλα του να τον προστατεύσει; Πώς γίνεται να μη βρεθεί ένας άνθρωπος να του πει «όχι σήμερα, πήγαινε σπίτι σου, ξεκουράσου και θα το δούμε όταν θα είσαι καλά»; Πώς γίνεται να μην υπάρχει κάποιος να δει ότι ίσως χρειαζόταν πρώτα φροντίδα και στήριξη; Και η μεγαλύτερη απορία μου είναι άλλη. Πού ήταν όλοι όσοι έλεγαν ότι τον αγαπούσαν; Πού ήταν όλοι όσοι υποτίθεται ότι νοιάζονταν; Γιατί κανείς δεν μπόρεσε να σταθεί μπροστά του και να του πει ότι η ζωή του αξίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο; Ίσως να μην μάθουμε ποτέ όλες τις απαντήσεις. Ίσως πολλά από αυτά τα ερωτήματα να μείνουν για πάντα μέσα μας. Όμως δεν χωρούν όλα αυτά σε ένα μήνυμα. Δεν χωράει σε λίγες γραμμές η θλίψη, ο θυμός και η αίσθηση του ανεκπλήρωτου που άφησε πίσω του ο χαμός του. Αυτό που κάνει όλο αυτό ακόμα πιο δύσκολο για μένα είναι ότι την ίδια ημέρα που έφυγε, λίγες ώρες πριν το μάθω, έλεγα σε δικούς μου ανθρώπους ότι με τη νέα χρονιά θέλω να ανέβω στην Αθήνα μόνο και μόνο για να τον ακούσω ζωντανά. Θυμάμαι να λέω: «Θέλω να δω τον Μαζωνάκη. Αγαπώ Μαζώ. Δεν γίνεται να μην τον έχω ακούσει ακόμα. Είναι θεός». Ήμουν στη δουλειά όταν το έλεγα. Και περίπου δύο ώρες αργότερα έμαθα την είδηση. Πάγωσα. Δεν το πίστευα. Πώς γίνεται τη μία στιγμή να σχεδιάζεις ότι θα δεις έναν άνθρωπο που θαυμάζεις και την επόμενη να μαθαίνεις ότι δεν θα έχεις ποτέ αυτή την ευκαιρία; Γιώργο, σε ευχαριστώ για όλα όσα μας χάρισες. Για τα τραγούδια που έγιναν παρέα στις χαρές, στις λύπες, στους έρωτες, στους χωρισμούς και στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μας. Λυπάμαι που δεν πρόλαβα να σε δω από κοντά. Λυπάμαι που η επιθυμία να σε ακούσω ζωντανά έμεινε απλώς μια επιθυμία. Όμως νιώθω ευγνώμων που μεγάλωσα με τη φωνή σου και που τα τραγούδια σου θα συνεχίσουν να μου θυμίζουν ποιος ήσουν. Σήμερα η καρδιά μου είναι βαριά. Όχι μόνο γιατί έφυγε ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, αλλά γιατί έφυγε ένας άνθρωπος που άγγιξε τις ψυχές τόσων ανθρώπων χωρίς καν να τους γνωρίζει. Αναπαύσου εν ειρήνη, Γιώργο. Για εμάς δεν θα φύγεις ποτέ πραγματικά. Θα είσαι πάντα εκεί, σε ένα τραγούδι που θα παίζει ξαφνικά στο ραδιόφωνο, σε μια βραδινή διαδρομή, σε μια ανάμνηση, σε μια παρέα που θα τραγουδά τους στίχους σου. Για εμάς θα είσαι αθάνατος. Καλό ταξίδι,Γιώργο . Να βρήκες εκεί την ηρεμία, την αγάπη και τη γαλήνη που ίσως σου έλειψαν εδώ. ❤️ ΟΣΟ ΖΩ ΜαΖω !!!🕊️ #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο Γιώργος έφυγε.

Και όσο περνούν οι ώρες, η θλίψη μέσα μου γίνεται οργή.

Δεν γνώρισα ποτέ προσωπικά τον Γιώργο.

Άλλωστε ένας άνθρωπος που αγαπήθηκε από τόσο κόσμο δεν θα μπορούσε να γνωρίζει τον καθένα μας ξεχωριστά.

Κι όμως, η είδηση του θανάτου του με χτύπησε σαν να έχασα έναν δικό μου άνθρωπο.

Μέσα από τη φωνή του, τα τραγούδια του και την πορεία του ένιωθα πως γνώριζα έναν άνθρωπο που κουβαλούσε πολλά περισσότερα από όσα έδειχνε προς τα έξω.

Κι αυτό είναι που με πονάει περισσότερο.

Η σκέψη ότι ένας άνθρωπος μπορεί να περνούσε τόσο πόνο, τόση μοναξιά και τόσες δυσκολίες χωρίς να έχει δίπλα του την προστασία, την αγάπη και τη στήριξη που άξιζε.

Πιστεύω πως υπάρχουν πληγές που δεν τις θεραπεύουν ούτε τα χρήματα, ούτε η επιτυχία, ούτε η δόξα.

Το κενό της αγάπης, της οικογένειας και της ουσιαστικής παρουσίας είναι ένα σαράκι που τρώει την ψυχή μέρα με τη μέρα.

Και όταν ένας άνθρωπος κουβαλά τέτοια βάρη, χρειάζεται ανθρώπους να τον κρατήσουν όρθιο, όχι να τον αφήσουν μόνο απέναντι στους δαίμονές του.

Σήμερα νιώθω αδικία.

Μια τεράστια αδικία.

Και μαζί με αυτήν, αμέτρητα ερωτήματα.

Υπάρχουν πολλά «γιατί» που ίσως μείνουν για πάντα αναπάντητα.

Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να φτάνει σε μια τόσο σοβαρή διαδικασία και να μην υπάρχει κάποιος δίπλα του να τον προστατεύσει; Πώς γίνεται να μη βρεθεί ένας άνθρωπος να του πει «όχι σήμερα, πήγαινε σπίτι σου, ξεκουράσου και θα το δούμε όταν θα είσαι καλά»; Πώς γίνεται να μην υπάρχει κάποιος να δει ότι ίσως χρειαζόταν πρώτα φροντίδα και στήριξη; Και η μεγαλύτερη απορία μου είναι άλλη.

Πού ήταν όλοι όσοι έλεγαν ότι τον αγαπούσαν; Πού ήταν όλοι όσοι υποτίθεται ότι νοιάζονταν; Γιατί κανείς δεν μπόρεσε να σταθεί μπροστά του και να του πει ότι η ζωή του αξίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο; Ίσως να μην μάθουμε ποτέ όλες τις απαντήσεις.

Ίσως πολλά από αυτά τα ερωτήματα να μείνουν για πάντα μέσα μας.

Όμως δεν χωρούν όλα αυτά σε ένα μήνυμα.

Δεν χωράει σε λίγες γραμμές η θλίψη, ο θυμός και η αίσθηση του ανεκπλήρωτου που άφησε πίσω του ο χαμός του.

Αυτό που κάνει όλο αυτό ακόμα πιο δύσκολο για μένα είναι ότι την ίδια ημέρα που έφυγε, λίγες ώρες πριν το μάθω, έλεγα σε δικούς μου ανθρώπους ότι με τη νέα χρονιά θέλω να ανέβω στην Αθήνα μόνο και μόνο για να τον ακούσω ζωντανά.

Θυμάμαι να λέω: «Θέλω να δω τον Μαζωνάκη. Αγαπώ Μαζώ.

Δεν γίνεται να μην τον έχω ακούσει ακόμα.

Είναι θεός». Ήμουν στη δουλειά όταν το έλεγα.

Και περίπου δύο ώρες αργότερα έμαθα την είδηση. Πάγωσα.

Δεν το πίστευα.

Πώς γίνεται τη μία στιγμή να σχεδιάζεις ότι θα δεις έναν άνθρωπο που θαυμάζεις και την επόμενη να μαθαίνεις ότι δεν θα έχεις ποτέ αυτή την ευκαιρία; Γιώργο, σε ευχαριστώ για όλα όσα μας χάρισες.

Για τα τραγούδια που έγιναν παρέα στις χαρές, στις λύπες, στους έρωτες, στους χωρισμούς και στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μας.

Λυπάμαι που δεν πρόλαβα να σε δω από κοντά.

Λυπάμαι που η επιθυμία να σε ακούσω ζωντανά έμεινε απλώς μια επιθυμία.

Όμως νιώθω ευγνώμων που μεγάλωσα με τη φωνή σου και που τα τραγούδια σου θα συνεχίσουν να μου θυμίζουν ποιος ήσουν.

Σήμερα η καρδιά μου είναι βαριά.

Όχι μόνο γιατί έφυγε ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, αλλά γιατί έφυγε ένας άνθρωπος που άγγιξε τις ψυχές τόσων ανθρώπων χωρίς καν να τους γνωρίζει.

Αναπαύσου εν ειρήνη, Γιώργο.

Για εμάς δεν θα φύγεις ποτέ πραγματικά.

Θα είσαι πάντα εκεί, σε ένα τραγούδι που θα παίζει ξαφνικά στο ραδιόφωνο, σε μια βραδινή διαδρομή, σε μια ανάμνηση, σε μια παρέα που θα τραγουδά τους στίχους σου.

Για εμάς θα είσαι αθάνατος.

Καλό ταξίδι,Γιώργο . Να βρήκες εκεί την ηρεμία, την αγάπη και τη γαλήνη που ίσως σου έλειψαν εδώ. ❤️ ΟΣΟ ΖΩ ΜαΖω !!!🕊️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους