Original Post

Πλήρες Κείμενο:

15 Σεπτεμβρίου Παγκόσμια ημέρα λεμφώματος Για άλλη μια φορά θέλω να μιλήσω ανοιχτά για κάτι που ήρθε χωρίς προειδοποίηση, χωρίς να υπολογίσει τίποτα, κάτι που με πόνεσε, με φόβισε, με άλλαξε και τελικά πέρασε.

Πέρασε αλλά ακόμη με πονάει και φοβίζει.

Το λέμφωμα είναι στους αιματολογικούς καρκίνους.

Το λέμφωμα είναι ένας καρκίνος του λεμφικού συστήματος.

Μπορεί να εμφανιστεί σε διαφορετικές ηλικίες και αντιμετωπίζεται με διαφορετικές θεραπείες, ανάλογα με τον τύπο και την κατάσταση του κάθε ανθρώπου.

Όμως πίσω από τις εξετάσεις, τις θεραπείες και τα νοσοκομεία υπάρχει κάτι που δεν γράφεται εύκολα σε κανένα ιατρικό χαρτί.

Ο φόβος! Η αγωνία πριν από κάθε εξέταση.

Η αναμονή για ένα αποτέλεσμα.

Οι αμέτρητες σκέψεις και τα αμέτρητα «κι αν...». Οι νύχτες που δεν κοιμάσαι.

Οι στιγμές που προσπαθείς να δείχνεις δυνατός ενώ μέσα σου διαλύεσαι.

Οι εικόνες του νοσοκομείου μένουν.

Οι διάδρομοι, τα δωμάτια, οι άνθρωποι, οι μυρωδιές, οι ώρες που έμοιαζαν ατελείωτες.

Και μένουν και οι εικόνες στον καθρέφτη.

Εκείνες τις φορές που κοιτούσα τον εαυτό μου και έβλεπα να αλλάζει.

Ένα πρόσωπο διαφορετικό, ένα σώμα διαφορετικό, μια Κατερίνα που πολλές φορές δυσκολευόταν να αναγνωρίσει τον εαυτό της.

Μένουν οι στιγμές του πόνου, της στεναχώριας, της μοναξιάς.

Μένουν πράγματα που ίσως δεν θα μπορέσω ποτέ να εξηγήσω ακριβώς σε κάποιον.

Και όμως... πέρασε! Σήμερα είμαι εδώ, είμαι καλά.

Οι θεραπείες έχουν τελειώσει, οι εξετάσεις επίσης και η ζωή συνεχίζεται.

Αλλά μέσα μου δεν θα φύγει ποτέ εντελώς.

Ίσως με τον καιρό ξεθωριάσει λίγο.

Όπως μια παλιά ανάμνηση που δεν πονάει κάθε μέρα όπως στην αρχή.

Αλλά υπάρχει.

Και πλέον μπορώ να κοιτάξω πίσω και να πω κάτι που κάποτε ίσως δεν μπορούσα: Όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν.

Λένε πως κάθε εμπόδιο είναι για καλό.

Και ίσως αυτό το εμπόδιο να με έριξε σε έναν από τους μεγαλύτερους πόνους της ζωής μου, αλλά ίσως ταυτόχρονα να με έσωσε από κάτι άλλο πιο δύσκολο.

Ίσως να με έφερε σε έναν δρόμο που έπρεπε να περπατήσω, για να μάθω, να αλλάξω,να εκτιμήσω,να αγαπήσω περισσότερο τη ζωή . Δεν θα πω ποτέ ότι είμαι ευγνώμων για το λέμφωμα.

Είμαι όμως ευγνώμων για όσα έγιναν μέσα από αυτό.

Για τη δύναμη που ανακάλυψα, τους ανθρώπους που γνώρισα.

Για όσα έμαθα.

Για το πόσο διαφορετικά κοιτάζω πλέον μια απλή, καθημερινή μέρα.

Όλα αυτά πλέον είναι ένα κομμάτι της ζωής μου.

Ένα κομμάτι που με σημάδεψε, αλλά δεν με καθορίζει.

Θυμάμαι τον φόβο, την αγωνία, τον πόνο.

Αλλά θυμάμαι και κάτι πιο σημαντικό. Ότι είμαι εδώ. Κι αυτό για μένα, είναι η μεγαλύτερη νίκη. Γράφει η Katerina Kolontourou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους