Original Post

Πλήρες Κείμενο:

" Ο Κήπος των Ευχών " Η μικρή Αλίκη κοίταξε με ενθουσιασμό τον παππού της Λευτέρη, καθώς κρατούσε το χέρι του και τον ακολουθούσε σε έναν τεράστιο κήπο που φάνταζε σαν ένας μικρός παράδεισος.

Ήταν ο πιο όμορφος κήπος που είχε δει ποτέ της, γεμάτος από χιλιάδες λουλούδια, μια πανδαισία χρωμάτων που απλώνονταν ολόγυρα και μικρές λίμνες και μονοπάτια που χάνονταν πίσω από θάμνους και πελώρια δέντρα. «Παππού, γιατί τον λέμε “ο Κήπος των Ευχών”;» ρώτησε η Αλίκη με απορία, κοιτάζοντας τον παππού της με τα μεγάλα, εκφραστικά μάτια της.

Ο παππούς χαμογέλασε, γέρνοντας το κεφάλι του με στοργή και θαλπωρή στην εγγονή του. «Ξέρεις, Αλίκη μου, αυτός ο κήπος δεν είναι σαν όλους τους άλλους.

Κάθε λουλούδι του έχει μια δική του ιστορία, κάθε άνθρωπος που έρχονταν εδώ φύτευε και από έναν σπόρο κάνοντας μια ευχή, ελπίζοντας ότι η ευχή του θα βγει αληθινή!» «Συνάντησες πολλούς ανθρώπους παππού μου εδώ; Ξέρεις αν οι ευχές τους πραγματοποιήθηκαν; Ρώτησε με αγωνία η μικρή Αλίκη και εκείνος της είπε: Κάθε ευχή που κάνει κάθε άνθρωπος είναι μυστική και δεν επιτρέπεται να την αποκαλύψει και δεν είναι σωστό να ρωτάμε παιδί μου και τότε η μικρή έγνεψε καταφατικά, πολύ σωστά τα λες παππού μου!» «Εσύ, παππού μου, έχεις φυτέψει κάποιο λουλούδι εδώ;» ρώτησε η μικρή, γεμάτη ενδιαφέρον. Ο Λευτέρης πήρε μια βαθιά ανάσα και κοιτάζοντας μακριά, σαν να θυμόταν κάτι από τα παλιά, είπε σιγανά: «Ναι, κι εγώ έχω φυτέψει ένα λουλούδι, πολλά χρόνια πριν…» «Και τι ευχήθηκες;» τον ρώτησε η Αλίκη.

Ο παππούς της δίστασε για λίγο να απαντήσει, αλλά ύστερα αποκρίθηκε: «Ευχήθηκα να έχω πάντα δίπλα μου ανθρώπους που αγαπώ και που με αγαπούν.

Και ξέρεις κάτι; Εσύ είσαι μέρος της ευχής μου.» Η Αλίκη χαμογέλασε και έσφιξε το χέρι του πιο δυνατά. «Μπορώ κι εγώ να κάνω μια ευχή, παππού;» Ο παππούς της την οδήγησε σε ένα σημείο του κήπου, όπου φυτεύονταν τα καινούργια λουλούδια.

Άνοιξε το πουγκί του και έδωσε έναν μικρό σπόρο στην Αλίκη.

Εκείνη γονάτισε έτοιμη να κάνει την δική της ευχή! «Τι ευχή θα κάνεις, μικρή μου;» τη ρώτησε ο παππούς, παρακολουθώντας την με τρυφερότητα. Η Αλίκη έκλεισε τα μάτια της και ψιθύρισε τη σκέψη της στον αέρα, με την ελπίδα πως ο κήπος θα άκουγε την ευχή της. «Εύχομαι να είσαι πάντα εδώ, παππού μου, και να περνάμε μαζί όλες μας τις μέρες σ’ αυτόν εδώ τον μαγικό κήπο δίνοντας πνοή στα λουλούδια μας», είπε απαλά. Ο Λευτέρης ακούγοντας την ευχή της, δάκρυσε, τα μάτια του άρχισαν να τρέχουν ασταμάτητα, ένιωσε μια βαθιά συγκίνηση για το μικρό πλασματάκι που είχε κοντά του! Μονολογώντας σιγοψιθύρισε «πόσο τυχερός είμαι; Με τόση αγάπη και τόση καλοσύνη τι άλλο να θέλει ένας άνθρωπος στης ζωής του το ταξίδι σαν φτάνει στα στερνά του; Χαμογελώντας στην πολύτιμη εγγονή του απάντησε: «Θα κάνω ό,τι μπορώ, μικρή μου.

Κι ελπίζω ο κήπος να κάνει κι αυτός τη δουλειά του.» παίρνοντας ένα ύφος σοβαρό!!!! Ο παππούς έβαλε το χέρι του στον ώμο της Αλίκης και της έκανε νόημα να τον ακολουθήσει σε ένα μικρό, κρυφό μονοπάτι πίσω από τους μεγάλους θάμνους. «Πού πάμε τώρα;» ρώτησε η Αλίκη, καθώς προχωρούσαν. «Θα σου δείξω κάτι που λίγοι έχουν δει,» είπε ο Λευτέρης κοιτάζοντας της με ένα βλέμμα ζωηρό και μυστήριο σαν να ξεκίναγε μια νέα περιπέτεια!! Πέρασαν ένα στενό μονοπάτι με πυκνή βλάστηση και ξαφνικά βρέθηκαν μπροστά σε μια λιμνούλα.

Στη μέση της λίμνης βρισκόταν ένα μικρό άγαλμα που έμοιαζε με μια νεράιδα, κρατώντας ένα αστέρι στα χέρια της. «Αυτή είναι η Νεράιδα των Ευχών,» της εξήγησε ο Λευτέρης. «Λένε ότι, αν της μιλήσεις με όλη σου την καρδιά, μπορεί να σου δώσει ένα σημάδι για το αν η ευχή σου θα πραγματοποιηθεί.» Η μικρή Αλίκη πλησίασε το άγαλμα και κοίταξε τη νεράιδα έκθαμβη. «Θα μου δείξει αν η ευχή μου για εσένα θα πραγματοποιηθεί, παππού;» Ο Λευτέρης έσκυψε δίπλα της και της ψιθύρισε: «Δεν ξέρουμε ποτέ με σιγουριά, μικρή μου.

Αλλά ο κήπος, η νεράιδα, όλα εδώ έχουν μια μαγεία που μας θυμίζει ότι πρέπει να έχουμε πίστη για να γενεί ένα θαύμα!! Αυτός ο κήπος είναι γεμάτος από αγάπη, και η αγάπη είναι η πιο δυνατή ευχή που υπάρχει.» Η Αλίκη έμεινε σιωπηλή, κρατώντας στη σκέψη της και στην καρδιά της, την ελπίδα για την δική της ευχή! Τα χρόνια κυλούσαν χαρούμενα απ’ τις φωνές τους και η Αλίκη ερχόταν με τον παππού της στον κήπο, φροντίζοντας τα λουλούδια τους και μιλώντας στη Νεράιδα των Ευχών.

Όμως, σιγά σιγά ο Παππούς της άρχισε να κουράζεται πιο εύκολα, και η Αλίκη κατάλαβε πως η ευχή της μπορεί να χρειαζόταν κάτι περισσότερο από τη μαγεία του κήπου.

Ένα απόγευμα, η Αλίκη επέστρεψε στον κήπο μόνη της, κρατώντας ένα μικρό μπουκέτο από τα αγαπημένα λουλούδια του παππού της.

Πλησίασε το σημείο όπου είχαν φυτέψει το λουλούδι της πρώτης ευχής τους και γονάτισε. «Νεράιδα των Ευχών,» ψιθύρισε, «θέλω να ξέρεις πως, ό,τι κι αν συμβεί, θα κρατήσω την ευχή του παππού μου ζωντανή.

Όλοι όσοι τον αγαπούν θα είναι πάντα κοντά του.» Και τότε, ένας ελαφρύς άνεμος φύσηξε, και τα πέταλα από τα λουλούδια άρχισαν να στροβιλίζονται γύρω της. Η Αλίκη ένιωσε μια παράξενη ζεστασιά στην καρδιά της και κατάλαβε ότι η αγάπη δεν χάνεται ποτέ.

Ο παππούς της ήταν εκεί, στον κήπο, με κάθε ευχή, σε κάθε λουλούδι που είχαν φυτέψει μαζί.

Εκείνο το φθινόπωρο ήταν το τελευταίο που είχαν περάσει μαζί στον ολάνθιστο κήπο τους, αλλά κάθε φορά που η Αλίκη επέστρεφε, ένιωθε την παρουσία του παππού της παντού γύρω της. Ο κήπος των ευχών είχε κρατήσει την υπόσχεσή του! ©By Mina Boulekou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους