Τρεις μέρες έσφαζαν όταν δεν υπήρχε Χαμάς και Χεζμπολά Απο Κρίτων Βασιλικόπουλος Μέσα στο διήμερο 16 έως 18 Σεπτεμβρίου του 1982, πάνω από 3500 Παλαιστίνιοι, βρέφη, παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι...

Πλήρες Κείμενο:

Τρεις μέρες έσφαζαν όταν δεν υπήρχε Χαμάς και Χεζμπολά Απο Κρίτων Βασιλικόπουλος Μέσα στο διήμερο 16 έως 18 Σεπτεμβρίου του 1982, πάνω από 3500 Παλαιστίνιοι, βρέφη, παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι εξολοθρεύτηκαν χωρίς έλεος από τους εβραίους και χριστιανούς ναζί της Μέσης Ανατολής, μέσα στις σκηνές όπου διέμεναν στα προσφυγικά στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα. Ούτε Χαμάς υπήρχε τότε, ούτε «τζιχζντιστές», ούτε Ισραηλινοί όμηροι.

Υπήρχε η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, υπήρχε ο Γιασέρ Αραφάτ που ήδη, από τις 30 Αυγούστου είχε φύγει μαζί με τους μαχητές της Φατάχ από τη Βηρυτό, κατόπιν εγγυήσεων των ΗΠΑ για την ασφάλεια των Παλαιστινίων που παρέμεναν στα προσφυγικά στρατόπεδα. Ο Αραφάτ και οι μαχητές του επιβιβάστηκαν σε ελληνικά και γαλλικά πλοία και έφτασαν στην Αθήνα, όπου ο Ανδρέας τον υποδέχθηκε ως αρχηγό κράτους-άλλωστε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, του κανονικού ΠΑΣΟΚ, είχε αναγνωρίσει την ΟΑΠ μέσα στον πρώτο μήνα της Αλλαγής και η Αθήνα ήταν η πρώτη ευρωπαΐκή πρωτεύουσα στην οποία λειτούργησε διπλωματική αντιπροσωπεία της Παλαιστίνης.

Αυτά τότε, γιατί τώρα...«στρατηγικές συμμαχίες» με τους Γενοκτόνους. Οι Αμερικανοί, όπως πάντα, έτσι και τότε αθέτησαν την υπόσχεσή τους.

Αφορμή στάθηκε η «μυστηριώδης» δολοφονία του νεοεκλεγέντος Προέδρου του Λιβάνου Μπασίρ Τζεμαγιέλ την 1η Σεπτεμβρίου 1982. Ο Τζεμαγιέλ ήταν ο αρχηγός των χριστιανών του Λιβάνου, των «Φαλαγγιτών». Άνθρωπος των ΗΠΑ και του Ισραήλ, φασίστας, αλλά όπως αποδείχθηκε «αναλώσιμος». Αμέσως μετά τη δολοφονία του, που παραμένει «ανεξιχνίαστη» μέχρι σήμερα, το Ισραήλ διακήρυξε ότι η «ασφάλειά» του απαιτούσε την ανάπτυξη του ισραηλινού στρατού στη Δυτική Βηρυτό.

Στις 15 Σεπτεμβρίου 1982 ξεκίνησε η επιχείρηση «Σιδερένιος Εγκέφαλος». Οι...«εγκέφαλοι» της επιχείρησης ήταν ο πρωθυπουργός Μεναχέμ Μπέγκιν, ο υπουργός Άμυνας Αριέλ Σαρόν και ο αρχηγός του στρατού Ραφαέλ Εΐτάν.

Στόχος της επιχείρησης ο ίδιος που είναι και σήμερα: να εξολοθρευτούν οι Παλαιστίνιοι.

Τότε στον Λίβανο, σήμερα στη Γάζα.

Η διαφορά είναι ότι τη «βρωμοδουλειά» την ανέθεσαν τότε οι Ισραηλινοί στους χριστιανούς φασίστες.

Όπως είπε ο Σαρόν μιλώνας στην Κνεσέτ μερικές εβδομάδες αργότερα , η συμφωνία ήταν ότι «το συγύρισμα και το καθάρισμα των στρατοπέδων θα πραγματοποιηθούν από τους φαλαγγίτες ή από τον λιβανικό στρατό». Και πράγματι, έτσι έγινε. «Συγύρισμα» και «καθάρισμα»... Ο ισραηλινός στρατός περικύκλωσε τα προσφυγικά στρατόπεδα το απόγευμα της 15ης Σεπτεμβρίου.

Οι άμαχοι Παλαιστίνιοι, στη συντριπτική πλειοψηφία τους γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι, δέχτηκαν πρώτα ένα καταιγισμό ισραηλινών οβίδων, χωρίς φυσικά να μπορούν ούτε να φύγουν,ούτε να αντιδράσουν δυναμικά καθώς ήταν άοπλοι.

Αυτό δηλαδή που συμβαίνει σήμερα στη Γάζα.

Το πρωί της 16ης, οι Φαλαγγίτες χριστιανοί φασίστες παίρνουν θέση γύρω από τη Σάμπρα και τη Σατίλα.

Και στις 6 το απόγευμα, 1500 πάνοπλοι δολοφόνοι εισβάλουν στους καταυλισμούς.

Επί δύο ημέρες σφάζουν, βιάζουν, ακρωτηριάζουν.

Ολόκληρες οικογένειες εκτελούνται ομαδικά, πρώτα τα μωρά, μετά οι μανάδες και στο τέλος οι παππούδες και οι γιαγιάδες.

Σε απόσταση 200 μέτρων βρίσκεται το αρχηγείο του Εΐτάν που παρακολουθεί ενθουσιασμένος.

Οι πληροφορίες μεταφέρονται σε «πραγματικό χρόνο» στο Τελ Αβίβ. Κάποιοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι ανησυχούν ότι η σφαγή μπορεί να προκαλέσει διεθνείς αντιδράσεις. Ο Μπέγκιν τους απαντά: «Μη εβραίοι έσφαξαν μη εβραίους.

Κι εμάς τι μας νοιάζει;» Μισό αιώνα πριν, κάποιοι άλλοι αξιωματούχοι είχαν εκφράσει την ίδια ανησυχία στον Χίτλερ για το Ολοκαύτωμα.

Και ο Χίτλερ είχε απαντήσει τότε «ποιος θυμάται σήμερα τους Αρμένιους;». Η δολοφονική μανία των χριστιανών φασιστών του Λιβάνου συνεχίστηκε επί δύο ημέρες.

Την τρίτη ημέρα, οι Ισραηλινοί αποφάσισαν ότι «η δουλειά» είχε γίνει και έδωσαν εντολή στους Φαλαγγίτες να αποχωρήσουν.

Όπως και έγινε. Οι Ισραηλινοί πίστευαν ότι η εικόνες των κατακρεουργημένων παιδιών, των ακρωτηριασμένων και βιασμένων γυναικών και των αποκεφαλισμένων γερόντων θα συνέτριβαν ηθικά τους Παλαιστίνιους. Η Ιστορία έδωσε την απάντησή της.

Λίγα χρόνια αργότερα άρχισε η Ιντιφάντα.

Ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του για τα όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια.

Όμως ένα είναι σίγουρο.

Όλα τα περί «ασφάλειας του Ισραήλ» και «καταπολέμησης της τρομοκρατίας» είναι παραμύθια που δεν τα πιστεύουν ούτε οι ίδιοι που τα λένε.

Ο στόχος του Ισραήλ ήταν και παραμένει ένας: Να εξαφανίσει από το πρόσωπο της γης τους Παλαιστίνιους.

Όλους τους Παλαιστίνιους.

Να τους καταστήσει έναν Λαό χωρίς Πατρίδα, όπως ακριβώς υπήρξαν για αιώνες οι Ισραηλίτες.

Όλα τα υπόλοιπα είναι «επεισόδια» σε ένα, ενιαίο «έργο». Και επειδή αυτός ο στόχος έχει όνομα, επειδή αυτό το όνομα είναι Γενοκτονία, καμία πρόφαση και κανένα μεμονωμένο «επεισόδιο» δεν μπορούν να δικαιολογήσουν κανέναν από το να μην επιλέξει τη Σωστή Πλευρά της Ιστορίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους