Διαγωνισμός ΙΙ Όπως γνωρίζετε, το καλοκαίρι του 1825, σχεδόν το σύνολο των Ελλήνων ηγετών (με επικεφαλής τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Ανδρέα Μιαούλη), ζήτησαν την προστασία της Μεγάλης Βρετανίας...

Πλήρες Κείμενο:

Διαγωνισμός ΙΙ Όπως γνωρίζετε, το καλοκαίρι του 1825, σχεδόν το σύνολο των Ελλήνων ηγετών (με επικεφαλής τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Ανδρέα Μιαούλη), ζήτησαν την προστασία της Μεγάλης Βρετανίας. Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος θεώρησε πως αυτή η κίνηση ήταν λανθασμένη αλλά το τσουνάμι των υπογραφών τον ανάγκασε να υπογράψει κι αυτός μαζί με όλους τους συνεργάτες του και τελικά να προσπαθήσει να φανεί βασιλικότερος του βασιλέως.

Η αίτηση προστασίας ήταν ιδέα της Επιτροπής Ζακύνθου – αυτά, πλέον, είναι γνωστά.

Οι εμπνευστές της προσπάθησαν να αποκλείσουν τον Μαυροκορδάτο γιατί αυτός είχε υπονομεύσει και τελικώς κατάφερε να αποτρέψει την πρώτη απόπειρα αίτησης προστασίας – μια αίτηση που σήμερα δεν είναι καθόλου γνωστή.

Ακόμα και ιστορικοί της Επανάστασης πιθανόν να μη τη γνωρίζουν γιατί αναφέρεται σε ελάχιστες πηγές.

Εγώ βρήκα ολόκληρη την αλληλογραφία στα βρετανικά αρχεία και τώρα μπορώ να σας δώσω μια τεκμηριωμένη σύντομη εικόνα για να μπορέσετε να απαντήσετε στο ερώτημα.

Την άνοιξη του 1822 οι Έλληνες πληροφορούνται ότι τώρα, μετά την πτώση του Αλή Πασά, ξεκινά η Οθωμανική αντεπίθεση.

Ενώ, όμως, περίμεναν τον Χουρσίτ, μαθαίνουν ότι κατεβαίνει ο Δράμαλης.

Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης μας περιγράφει τον φόβο και την απελπισία που κατέλαβε πολλούς και δεν διστάζει να ομολογήσει και ο ίδιος την ανησυχία που τον κατέλαβε.

Ευτυχώς, βέβαια, που διατήρησε τη ψυχραιμία του, ήταν σπουδαίος στρατηγός και έσωσε την Επανάσταση στα τέλη Ιουλίου στα Δερβενάκια.

Αλλά ας μην προτρέχουμε, πάμε πίσω στην άνοιξη.

Ένας από τους αγωνιστές, ο Ανδρέας Ζαριφόπουλος από την Ανδρίτσαινα είχε την πρωτοβουλία να προσεγγίσει τους Βρετανούς.

Προσέγγισε τον Πετρόμπεη που το βρήκε καλή ιδέα και αποφάσισαν να το κάνουν.

Η ιδέα ήταν η εξής (χοντρικά): Η Πελοπόννησος θα περάσει στη Βρετανική «προστασία», θα συνδεθεί με τα Επτάνησα και ο Βρετανικός στρατός θα καταλάβει τα φρούρια της Πελοποννήσου και θα υψώσει τη βρετανική σημαία.

Υπήρξαν κάποιες αντιρρήσεις αλλά για να μην τα πολυλογούμε το πήραν απόφαση και η αίτηση υπογράφτηκε από Πετρόμπεη, Ζαήμηδες, Δεληγιανναίους, τον Π.Π. Γερμανό, φυσικά τον Κολοκοτρώνη και άλλους, λιγότερο γνωστούς σήμερα προεστούς και οπλαρχηγούς.

Υποθέτω θα πέσετε από τα σύννεφα αλλά από όλους αυτούς ο πιο στενά συνδεδεμένος με τους Βρετανούς και αγγλόφιλος ήταν ο Κολοκοτρώνης.

Ο οποίος, μάλιστα, έστειλε προσωπική επιστολή στον Βρετανό Ύπατο Αρμοστή, Τόμας Μέιτλαντ, θυμίζοντάς του τη σχέση του με τη Βρετανία, την υπηρεσία του στον βρετανικό αποικιακό στρατό και τα φιλικά του αισθήματα προς την Αυτοκρατορία.

Και κάτι παραπάνω του έγραψε αλλά σταματώ εδώ διότι αυτή η επιστολή είναι εντελώς άγνωστη, δεν υπάρχει αντίγραφο στο Αρχείο Κολοκοτρώνη, αλλά μόνο στα Βρετανικά Αρχεία και φυσικά θέλω να τη δημοσιεύσω.

Την έχω δείξει μόνο στον Βασίλη Παναγιωτόπουλο και τον Δημήτρη Δημητρόπουλο (τους κορυφαίους ιστορικούς που οργάνωσαν το Αρχείο Κολοκοτρώνη). Την πρωτοβουλία, όμως, τη σταμάτησε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος με ένα επιχείρημα που δύσκολα θα πιστέψετε: «μας απαγορεύει το Σύνταγμα να το κάνουμε και συγκεκριμένα το άρθρο 75». Ένα χρόνο αργότερα (καλοκαίρι 1823), ο Μαυροκορδάτος θα δώσει σαφή εντολή στους πρώτους Έλληνες εκπροσώπους στο Λονδίνο να μην δεχθούν σε καμία περίπτωση στρατιωτική βοήθεια από τους Βρετανούς και να αποφύγουν πάση θυσία τη μονοπώληση της προστασίας της Ελλάδας από τη Μεγάλη Βρετανία.

Γιατί τη φοβόταν τόσο πολύ αυτήν την προστασία; Διότι δεν ήθελε η Επανάσταση να καταλήξει στην προσάρτηση του Μοριά από τη Βρετανία ή την αυτονόμησή του υπό βρετανική προστασία (δηλαδή να γίνει άλλη μια αποικία, όπως τα Ιόνια). Θυμίζω ότι ο ίδιος ήταν Κωνσταντινουπολίτης και γι’ αυτόν η Ελλάδα δεν περιορίζονταν στην Πελοπόννησο.

Μέχρι το 1824 σχεδίαζε επιχειρήσεις μέχρι το Μοναστήρι και τον Θερμαϊκό.

Περισσότερα θα διαβάσετε σε δύο νέες δημοσιεύσεις μου, σε κεφάλαια σε διεθνείς συλλογικούς τόμους.

Οι ελάχιστοι Έλληνες που έχουν γράψει σχετικά βασίζονται αποκλειστικά σε ελληνικές πηγές, έτσι δεν έχουν συνολική εικόνα.

Ακόμα κι εγώ που είχα δει κάποια πράγματα, στο βιβλίο μου δεν δίνω τη δέουσα σημασία και αναφέρω μόνο μια πτυχή του περιστατικού, αυτή που συνδέεται με το πώς ο Μαυροκορδάτος διέκοψε τις διαπραγματεύσεις με τον Μέιτλαντ εργαλειοποιώντας το Σύνταγμα.

Μόλις αυτές τις ημέρες ανακάλυψα όλες τις διαστάσεις αυτής της ιστορίας και διορθώνω το κείμενο για την αγγλική έκδοση.

Πάμε στο ερώτημα για εσάς: Οι Έλληνες χρησιμοποιούν 4 άτομα, 4 αξιωματούχους (officials) του βρετανικού κράτους για να μεταφέρουν την πρότασή τους.

Ο ένας είναι πανεύκολο να τον βρείτε (είναι αυτός που είχε και την ιδέα με τις σημαίες στα φρούρια). Ο δεύτερος αρκετά εύκολος.

Ο τρίτος μάλλον εύκολος και ο τέταρτος δύσκολος . Οι 3 από αυτούς είναι θετικοί προς την πρόταση, γι’ αυτό τους επιλέγουν οι Έλληνες, ο 4ος την υπονομεύει – και έπρεπε οι Έλληνες να το περιμένουν.

Τι θα πει αξιωματούχος; Δεν θα δώσω ορισμό αλλά ας πούμε πως ο μισθός του πληρώνεται από τη Βρετανική Κυβέρνηση.

Επειδή το δώρο είναι μεγάλο (χρειάζεται φορτηγό για τη μεταφορά), θα πρέπει να τους βρείτε όλους.

Και να απαντήσετε έτσι: 1. Charles Dickens 2. Anthony Trollope 3. William Makepeace Thackeray (εχθρικός) 4. Thomas Hardy Η σειρά που θα τους βάλετε δεν έχει σημασία.

Αν 2 ή 3 απαντήσουν σωστά, θα έχει πλεονέκτημα όποια/ος βρει αυτόν που ήταν αρνητικός.

Ειδάλλως με σειρά προτεραιότητας στην απάντηση.

Έχετε δύο ευκαιρίες.

Θα σας ενημερώνω αν απαντήσετε λάθος αλλά δεν θα επιβεβαιώνω τα ονόματα.

Θα πρέπει να απαντήσετε με σχόλιο εδώ.

Τα μηνύματα δεν μετρούν και συνήθως δεν τα βλέπω καν.

Μην χρησιμοποιήσετε ΤΝ, θα το καταλάβω αμέσως γιατί θα έχετε σωστά και εντελώς λανθασμένα ονόματα. Στην εικόνα ο 57χρονος Κολοκοτρώνης το 1828, όπως τον ανάπλασε (βασισμένο στον Karl Krazeisen) το AI.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους