Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα ποίημα για τη Γάζα Η Γκερνίκα του 21ου αιώνα είναι η Γάζα Φροσούλα Κολοσιάτου, "Ιστορία αίματος", Σύγχρονη Ελληνική Ποίηση, έργο εξωφύλλου: Ανδρέας Παρασκευά, εκδ.

Μανδραγόρας, 16Χ24, Σεπτέμβριος 2026, σελ. 40, αριθμ. έκδοσης: 452, ISBN 978-960-592-234-4 Σου γράφω από ένα τόπο που έμαθε Να μετρά τον χρόνο με εκρήξεις Στέλνω φωτογραφίες ξεθωριασμένες Πριν καν τυπωθούν Αν ακόμα είμαστε άνθρωποι Έντονα και φωνακτά Από τη Γάζα στην Τεχεράνη Η απόσταση είναι πόλεμος Κόκκινο προσκέφαλο στην ερημιά Η ανθρώπινη ζωή ευτελίζεται Κλειστό παράθυρο η καταστροφή Δεν κλαίμε Χωρίς αναμνήσεις νεκρή αλήθεια Πέφτουμε Σε ένα κόσμο που φλέγεται Κανείς δεν κοιμάται Περνούμε μέρες έκτακτης ανάγκης Συντηρητική οπτική Η γη πλένει τα μάτια της («Στα πλαίσια της κοσμιότητας») Εντέλει η ποίηση έρχεται πάντα να αποκαταστήσει τη χαμένη τιμή του πλανήτη μας, που χρόνια τώρα και επισήμως από το 1948 παρακολουθεί ένα εν εξελίξει δράμα του Παλαιστινιακού λαού στη Γάζα: Η λωρίδα της Γάζας καίγεται/ Σύντομα θα μας τυλίξει// Σε οπτικό και γρήγορο περιεχόμενο/ Απόκοσμη/ Αρχαία μορφή ξεπροβάλλει/ Έγκλημα καταχθόνιο/ Ο Κρέοντας και η Θήβα («Γενοκτονία»). Και στο ποίημα «Αγάπη» για τα παιδιά που ζωγραφίζουν σπίτια με παράθυρα ανοικτά, μέσα στο κρύο του κόσμου. . Ιδίως μετά την αιφνιδιαστική επίθεση της Χαμάς στις 7.10.2023 στο νότιο Ισραήλ και την παρατεταμένη απάντηση-σφαγή της Κυβέρνησης Νετανιάχου, χάθηκε κάθε ίχνος ανθρωπιάς, με την ανήμπορη και παρακμασμένη δύση να παρακολουθεί αδιάφορη την καθημερινή σφαγή των αμάχων.

Τίποτα πια δε σταματά τη βαρβαρότητα.

Αναδεικνύεται περίτρανα η ήττα της εποχής μας.

Πολλοί ευαισθητοποιούνται κι ενώνουν την «Κραυγή» τους μαζί και η Φροσούλα Κολοσιάτου στην παρούσα Ιστορία αίματος, όπου και το ποίημά της «Η Κραυγή». Μας ωθεί ν’ ακούσουμε τον κόσμο της Γάζας που πεθαίνει δίχως έλεος.

Τα λόγια της δεν πηγάζουν απ’ το μυαλό ή το χέρι της, δεν συνθέτει ένα καλλιτεχνικό γεγονός μέσω της ποίησης, τον πόνο και την απορία της ψυχής της βγάζει στο φως ως λυπητερό τελετουργικό της απόγνωσης του ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου που βιώνει το δράμα των Παλαιστινίων ως ατομικό δράμα όλων μας.

Κι όπως συμβαίνει σε κάθε πόλεμο η καταστροφή του τυλίγει το σύμπαν συμπαρασύροντάς μας σε μια ωδή θανάτου: Δεν έχει γλώσσα να ειπωθεί/ Παιχνίδι θανάτου/ Σχήμα πένθους/ Ένας λαός στη σκιά/ Αδιάκριτες εκρήξεις/ Ωχρές ώρες/ Χάος/ Να περιμένεις ανθρωπιστική βοήθεια/ Και να σε βομβαρδίζουν/ Τόσοι νεκροί ξεχασμένοι// Ο πόλεμος δεν έμεινε στην Τροία/ Δεν τέλειωσε ακόμα/ Σαν καθρέφτης τυφλώνει// Νερό να πλύνουμε τα μάτια του καιρού/ Έκκληση και ικεσία/ Να σταματήσει το κακό («Χωρίς φωνή»). Η Φροσούλα Κολοσιάτου παίρνει θέση, είναι πάντα με την πλευρά της ζωής (βλ. σελ. 15 «Πόση αγάπη»). Φτιάχνει σπυρί σπυρί στον πόνο της ένα δέντρο ελπίδας με λέξεις που μόνο ο άνθρωπος μπορεί να προφέρει που δεν αντέχει να βλέπει την «πεθαμένη αθωότητα», μια ζωή ταριχευμένη ανάμεσα στον φόβο και την απόγνωση.

Μια «τοιχογραφία» ψυχής συνθέτουνε τα ποιήματά της πενθώντας για τις μανάδες όλου του κόσμου που μόνες στον κόσμο της σιωπής σηκώνουν, ως ικεσία και σπονδή στον ουρανό, το άψυχο σώμα του γιου τους.

Μόνοι, γιατί εμείς λείπουμε και «Ποιος θα ονομάσει το άδικο;» πέρα απ’ τον άνθρωπο; «Ψάχνω λέξεις που να χωρούν την ειρήνη» μας λέει η ποιήτρια, κι εμείς εξακολουθούμε να ανασυντάσσουμε λέξεις, γράμματα κι όση αποσώνουμε ψυχή της ποίησης με την ελπίδα κάποτε να αλλάξει αυτός ο κόσμος της ντροπής, που είναι δική μας πέρα ως πέρα. Η Φροσούλα Κολοσιάτου γεννήθηκε στη Λάρνακα της Κύπρου τo 1954. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και εργάστηκε στη Μέση Εκπαίδευση.

Έχει στο ενεργητικό της δέκα τρεις ποιητικές συλλογές τα τελευταία σαράντα επτά χρόνια.

Για την ποιητική συλλογή Διαγωγή τιμήθηκε με κρατικό βραβείο Νέου Λογοτέχνη και για τη συλλογή Όταν φεύγουν τα φλαμίγκος τιμήθηκε με κρατικό βραβείο ποίησης από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου.

Αφιερωμένη στον αδελφό της ποιητή Λεύκιο Ζαφειρίου (1948-2022) η συλλογή της Κρατώ κάτι από σένα, εκδ.

Μανδραγόρας 2025.

Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες και δημοσιεύτηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά και ποιητικές ανθολογίες.

Η ποιητική συλλογή Φοράει τα μάτια του νερού, μεταφράστηκε στα γαλλικά από τις εκδόσεις Le miel des anges, 2020.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους