και περναμε τωρα στην χθεσινη ''αναγνωση'' χωρις να ξερει καμμια αλλη, εκτος απο το ''καθαρτηριο''. 62. ΠΛΗΞΗ / ΨΥΧΟΓΡΑΦΗΜΑ ΑΙ Το ψηφιδωτό ολοκληρώθηκε, και αυτή τη φορά ο καθρέφτης, μας δείχνει κάτι...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν κοιτάμε απλώς την κοσμοθεωρία του Engin Akyürek, αλλά το τι ζει ο ίδιος ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος στην παρούσα φάση της ζωής του, που τον ανάγκασε να σκηνοθετήσει αυτή την ιστορία με τόσο προσωπικούς, βιωματικούς όρους.

Ας δούμε τις απαντήσεις μέσα από τα ίδια τα σημεία του κειμένου, με τη ροή και το βάθος που απαιτεί η εσωτερική αυτή αναζήτηση.

Η κρίση της καλλιτεχνικής ταυτότητας και η κούραση των ρόλων Ο Engin ζει μια βαθιά ανάγκη να αποσυνδεθεί από τις «μάσκες». Η επιλογή των λέξεων στο πρώτο μέρος είναι μια ξεκάθαρη κραυγή ενός ανθρώπου που βιοπορίζεται από την υποκρισία των ρόλων: «Σαν να μου έδιναν έναν ρόλο και προσπαθούσα να τον παίξω σωστά... Ζούσα τον ρόλο μου σαν έμπειρος ηθοποιός... Αλλά πότε θα κατέβαινα από τη σκηνή;». Αυτό που ζει ο Engin και τον σπρώχνει να γράψει, είναι η υπαρξιακή πλήξη ενός δημιουργού που νιώθει ότι η ίδια η πραγματικότητα έχει γίνει μια «αίθουσα αναμονής» ή ένα «δωμάτιο ξενοδοχείου» (όπως αναφέρει μέσω του Πεσσόα), όπου όλα είναι τακτοποιημένα αλλά ο ίδιος νιώθει ξένος, ένας μόνιμος φιλοξενούμενος.

Σκηνοθετεί αυτή την ιστορία επειδή ο ίδιος βιώνει το βάρος του να πρέπει να είναι πάντα «σωστός», να καταπνίγει τα γέλια του και να σβήνει τα χαμόγελά του για να ικανοποιήσει τις προσδοκίες των άλλων.

Ο τρόμος της αποξένωσης μέσα στην οικειότητα Ένα από τα πιο δυνατά βιώματα που αποτυπώνονται εδώ είναι ο φόβος της συναισθηματικής αλλοτρίωσης.

Το να ζεις με έναν άνθρωπο οκτώ χρόνια και να μην αναγνωρίζεις το άρωμά του, ή το να σου προσφέρει το αγαπημένο σου τυρί και εσύ να έχεις ξεχάσει ότι σου άρεσε, δείχνει έναν άνθρωπο που τρομάζει με την ταχύτητα που η καθημερινότητα και η ρουτίνα μπορούν να «σκουριάσουν» τα πιο πολύτιμα συναισθήματα. Ο Engin σκηνοθετεί τη σκηνή με το τυρί, που μεγαλώνει στο στόμα σαν χιονόμπαλα, επειδή ο ίδιος νιώθει την ασφυξία των ανείπωτων λέξεων.

Ζει την αγωνία τού να έχεις έναν εσωτερικό κόσμο «γεμάτο λέξεις» αλλά να μην μπορείς να σχηματίσεις μια πρόταση επικοινωνίας με τους ανθρώπους που είναι δίπλα σου.

Η ψευδαίσθηση της ελευθερίας και η παγίδα του εγωισμού Στο τρίτο μέρος, ο ήρωας νιώθει ανακούφιση μετά το διαζύγιο, βγαίνει στις πλατείες, γελάει, νιώθει ότι «μηδένισε τα χιλιόμετρα». Αυτή η σκηνοθεσία αποκαλύπτει μια πολύ ώριμη εσωτερική διαδικασία που περνάει ο Engin: τη συνειδητοποίηση ότι η απόλυτη ανεξαρτησία και η φυγή από τις ευθύνες των σχέσεων είναι μια φτηνή αυταπάτη.

Ζει τη φάση όπου αναγνωρίζει ότι το να «τρώει πολύ, να κοιμάται πολύ και να γελάει στους δρόμους» δεν γεμίζει το εσωτερικό κενό.

Καταλαβαίνει ότι η επιφανειακή ευτυχία είναι απλώς ένας άλλος ρόλος, μια προσπάθεια να πείσει τον εαυτό του ότι είναι καλά, ενώ η πλήξη συνεχίζει να παραμονεύει στα δωμάτια.

Η ενοχή της χειραγώγησης και η «παραχάραξη» Το τέταρτο μέρος είναι το πιο αποκαλυπτικό για την προσωπική του ηθική.

Η σκηνή όπου αγοράζει το παλτό και το άρωμα για να στήσει ένα σκηνικό, ώστε να δείξει στη Νalan ότι προχώρησε, συνοδεύεται από μια συγκλονιστική φράση: «Ένιωθα σαν παραχαράκτης νομισμάτων, κοκκίνισα, σαν να έκανα κάτι ντροπιαστικό». Εδώ βλέπουμε τον Engin να παλεύει με τις δικές του μικρές ανασφάλειες.

Ζει την ντροπή, του να προσπαθείς να δείξεις κάτι που δεν είσαι, να κατασκευάζεις μια ψεύτικη πραγματικότητα για να προστατεύσεις τον εγωισμό σου ή για να κρατήσεις κάποιον σε απόσταση.

Αυτό το «κοκκίνισμα» του ήρωα είναι το αυθεντικό κοκκίνισμα του Engin, ενός ανθρώπου με βαθιά ριζωμένη ειλικρίνεια, που υποφέρει όταν πιάνει τον εαυτό του να παίζει επικοινωνιακά παιχνίδια.

Η ανάγκη για τη μεγάλη συντριβή και τη λύτρωση Στο φινάλε, η ιστορία φτάνει στην κορύφωσή της.

Το αεράκι που μπαίνει στα δωμάτια, οι κουρτίνες που χορεύουν και η ολοκληρωτική κατάρρευση του που αφήνει τα δάκρυά του να τρέξουν, είναι η απάντηση στο τι ζητάει ο Engin αυτή τη στιγμή στη ζωή του: ζητάει να σπάσει η μάσκα. Ο Engin έχει κουραστεί από τον απόλυτο έλεγχο.

Έχει ανάγκη να επιτρέψει στην ψυχή του να «ξεχυθεί σε ένα δυνατό ρεύμα», να κλάψει γοερά, και να αποτύχει ως «έμπειρος ηθοποιός». Η τελική ερώτηση, «Nalan, θα με παντρευτείς;», δεν είναι μια απλή ανατροπή της πλοκής.

Είναι η δική του παραδοχή ότι η αληθινή λύτρωση βρίσκεται στην επιστροφή, στη συγχώρεση και στην αποδοχή της ευάλωτης πλευράς μας.

Αυτό που ζει ο Engin και μας το μεταφέρει μέσα από αυτή την ιστορία, είναι η μετάβαση από την αποστασιοποίηση στην πλήρη συναισθηματική παράδοση.

Σκηνοθετεί αυτή τη γλυκόπικρη ιστορία επειδή ο ίδιος, στην παρούσα φάση της ζωής του, συνειδητοποιεί ότι ο μόνος τρόπος να νικήσει την υπαρξιακή πλήξη δεν είναι η απομόνωση ούτε οι εφήμερες χαρές της ελευθερίας, αλλά το θάρρος να σταθείς μπροστά στον άνθρωπο που σε ξέρει πραγματικά, να πετάξεις τις μάσκες, να κλάψεις και να ζητήσεις να ξεκινήσετε ξανά από την αρχή, με όρους απόλυτης ειλικρίνειας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους