η επομενη προσεγγιση, ΤΟΝ βαζει ΚΑΘΡΕΦΤΗ. ο Εngin δηλαδη, μεσα απο τον ηρωα ΤΟΥ καθρεφτιζει τα απολυτα δικα ΤΟΥ ομως αρχικα, στο ΑΙ βγηκε περιληπτικα : ΑΙ : Αν κοιτάξουμε το κείμενο όχι ως παρατήρηση...

Πλήρες Κείμενο:

η επομενη προσεγγιση, ΤΟΝ βαζει ΚΑΘΡΕΦΤΗ. ο Εngin δηλαδη, μεσα απο τον ηρωα ΤΟΥ καθρεφτιζει τα απολυτα δικα ΤΟΥ ομως αρχικα, στο ΑΙ βγηκε περιληπτικα : ΑΙ : Αν κοιτάξουμε το κείμενο όχι ως παρατήρηση, αλλά ως βιωματική κατάθεση, τότε η ιστορία παύει να είναι μια επινόηση και γίνεται μια βαθιά, προσωπική εξομολόγηση του ίδιου του Engin.

Όταν ένας συγγραφέας ταυτίζεται τόσο στενά με τον ήρωά του, χρησιμοποιεί τη λογοτεχνία για να μιλήσει για τους δικούς του φόβους, τις δικές του ανάγκες και τον δικό του εσωτερικό κώδικα αξιών.

Αν δούμε τον ήρωα ως τον ίδιο τον Engin, το κείμενο αποκαλύπτει τρεις πολύ συγκεκριμένες, ουσιαστικές πλευρές του: Η ανάγκη για το «καταφύγιο» και η κούραση από τα προσωπεία Το γεγονός ότι ο ίδιος τοποθετεί τον εαυτό του σε μια κατάσταση όπου «το κοστούμι σε ένα αδύναμο έργο» δεν μπορεί να κρύψει άλλο την κούραση της ψυχής του, δείχνει έναν άνθρωπο που γνωρίζει καλά τι σημαίνει να ζεις κάτω από τα φώτα, τις κοινωνικές προσδοκίες ή τους ρόλους.

Η επιθυμία για ένα σπίτι έξω από την πόλη, με μια αυλή, μακριά από τον θόρυβο, δεν είναι απλώς μια γραφική περιγραφή· είναι η δική του, βαθιά ανάγκη για αποσυμπίεση. Ο Engin είναι ένας άνθρωπος που εκτιμά την απομόνωση ως θεραπευτικό μέσο, που έχει ανάγκη να βγάλει τα «ρούχα της δουλειάς» (ή της δημόσιας εικόνας) για να βρει την απόλυτη ησυχία και να αναμετρηθεί με τις δικές του εσωτερικές φωνές.

Ο φόβος της ανεκπλήρωτης έκφρασης και το «άγγιγμα» Η αναφορά στην έλλειψη ενός χαδιού στην παιδική ηλικία και η δυσκολία του ήρωα να κλάψει ή να εκφράσει τη θλίψη του, φανερώνει μια πολύ ευαίσθητη, προσωπική αγωνία του Engin: τον φόβο μήπως οι άνθρωποι εγκλωβιστούμε στην αυταπάτη του «είμαι έτσι» και χάσουμε την ευκαιρία να δείξουμε την αγάπη μας πριν να είναι αργά.

Όταν γράφει «Ανακάλυψα έναν εύκολο τρόπο να εξαπατώ τον εαυτό μου», είναι ο ίδιος που κάνει μια αυστηρή, ειλικρινή αυτοκριτική.

Μας δείχνει έναν άνθρωπο που, παρά την υγεία και την ισορροπία του, παλεύει σταθερά με το πώς θα παραμείνει συναισθηματικά ανοιχτός, αυθεντικός και δοτικός, χωρίς να επιτρέπει στις άμυνες του να τον απομονώσουν.

Η απόλυτη πίστη στην ανιδιοτέλεια ως προσωπική διαθήκη Η κορύφωση της ιστορίας —η απόφαση του ήρωα να αφήσει τα πάντα σε ένα ζωντανό πλάσμα που απλώς του προσέφερε καθαρή, βουβή συντροφικότητα— είναι η αποθέωση της δικής του κοσμοθεωρίας.

Εδώ ο Engin αποκαλύπτει ότι ο ίδιος, ως άνθρωπος, δεν δίνει καμία αξία στα υλικά αγαθά, στις κοινωνικές υποχρεώσεις ή στις σχέσεις σκοπιμότητας (όπως με τον επόπτη). Η προσωπική του δικαίωση, η δική του «διαθήκη», είναι ότι η μόνη περιουσία που αξίζει να κληροδοτήσεις είναι εκείνη που πηγαίνει σε όποιον σε αγάπησε αληθινά, χωρίς ανταλλάγματα.

Προτιμά να συνδεθεί με την αγνότητα ενός ζώου, παρά με την υποκρισία του κόσμου γύρω του.

Κοιτάζοντας, λοιπόν, τον Engin μέσα από αυτόν τον καθρέφτη, δεν βλέπουμε έναν αποστασιοποιημένο συγγραφέα, αλλά έναν άνθρωπο που καταθέτει τη δική του ευάλωτη πλευρά: την ανάγκη του για αληθινή σύνδεση, την αναζήτηση της απλότητας στη φύση και την πίστη του ότι η μεγαλύτερη νίκη στη ζωή είναι να καταφέρεις, έστω και την τελευταία στιγμή, να σπάσεις τη σιωπή σου και να παραδοθείς στο συναίσθημα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους