"Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ" «...Έτσι, ο κομμουνιστής επιδρομέας, αφού έκαψε τα σπίτια που άφισε όρθια ο φασίστας και αφού ανετίναξε όλα τα γεφύρια και τα τραίνα και τα αυτοκίνητα και τα...

Πλήρες Κείμενο:

"Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ" «...Έτσι, ο κομμουνιστής επιδρομέας, αφού έκαψε τα σπίτια που άφισε όρθια ο φασίστας και αφού ανετίναξε όλα τα γεφύρια και τα τραίνα και τα αυτοκίνητα και τα υδραγωγεία και τα σχολεία και τα μοναστήρια και τους δρόμους που δεν πρόκανε να γκρεμίσει ο φασίστας, και αφού έκλεψε τα ρούχα και τα λίγα όσπρια και τα ζωντανά και τα φτωχά έπιπλα των γεωργών, που δεν πρόφτασε να πλιατσικολογήσει ο φασίστας, σκέφτηκε τι άλλο απομένει για να ξεριζώσει τη χιλιόψυχη Φυλή, την αδάμαστη και ανυπόταχτη που στέκετ' εδώ πάνω στον τραχύ πετρότοπο της Ελλάδας 3.000 χρόνια και δε λέει να ξεκληριστεί με όλες τις ανεμικές και τις μπόρες που τον δέρνουν.

Και σοφίστηκε ο κομμουνιστής δύο πράγματα, δύο σατανικούς τρόπους, που τους είχε ξεχάσει η ιστορία από τα χρόνια του Ορχάν...» ~Αποσπασμά από ομιλία του Στρατή Μυριβήλη~ Διαβάζοντας σήμερα τα λόγια του Στράτη Μυριβήλη, δεν ακούς απλώς έναν συγγραφέα να μιλά για την πολιτική της εποχής του αλλά έναν άνθρωπο που έζησε την Ελλάδα να περνά από την Κατοχή στον Εμφύλιο και να βλέπει έναν ολόκληρο λαό να εξαντλείται μέσα στη βία, την πείνα, τον φόβο και τον αδελφοκτόνο διχασμό. Ο Μυριβήλης περιγράφει με τη χαρακτηριστική, σκληρή αλλά πέρα για πέρα αληθινή γλώσσα του, την καταστροφή που άφηνε πίσω της η σύγκρουση σπίτια, δρόμοι, γέφυρες, σχολεία, μοναστήρια, περιουσίες.Όμως πίσω από όλα αυτά υπάρχει ένα ερώτημα που είναι ακόμη πιο βαρύ.

Όταν έχουν καταστραφεί όλα, τι άλλο μπορεί να χτυπηθεί;Η απάντηση δυστυχώς είναι η πιο τραγική,το παιδί.Το παιδομάζωμα υπήρξε μία από τις πιο οδυνηρές πτυχές του Ελληνικού Εμφυλίου.

Χιλιάδες παιδιά απομακρύνθηκαν από δυνάμεις του ΔΣΕ και τις περιοχές όπου ζούσαν και μεταφέρθηκαν στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Οι συνθήκες, τα κίνητρα και η ιστορική ερμηνεία του φαινομένου αποτέλεσαν και εξακολουθούν να αποτελούν αντικείμενο έντονης ιστοριογραφικής αντιπαράθεσης.Υπάρχει όμως μια αλήθεια που βρίσκεται πέρα από τις παρατάξεις και τις ιδεολογικές ερμηνείες κανένα παιδί δεν επέλεξε τον Εμφύλιο ούτε να γεννηθεί μέσα σε μια χώρα διχασμένη.Οπώς επίσης δεν επέλεξε ποια σημαία θα υψωνόταν πάνω από το χωριό του ούτε ποια ιδεολογία θα επικρατούσε.

Κι όμως, πολλά παιδιά βρέθηκαν να πληρώνουν το τίμημα των αποφάσεων των ενηλίκων.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία που πρέπει να διασώσουμε από τα λόγια του Μυριβήλη.

Όταν η ιδεολογία αποκτά μεγαλύτερη αξία από τον άνθρωπο, ο άνθρωπος κινδυνεύει να γίνει μέσο.Όταν ο πολιτικός αντίπαλος παύει να θεωρείται συμπολίτης και μετατρέπεται σε απόλυτο εχθρό, η βία αποκτά άλλοθι.Όταν ακόμη και τα παιδιά εντάσσονται στη λογική της σύγκρουσης, τότε η πολιτική έχει ήδη ξεπεράσει τα όρια της ανθρωπιάς.Ένα παιδί δεν είναι παράταξη, ούτε στρατόπεδο και ιδεολογία.

Είναι απλά παιδί,το πρόσωπο μιας μάνας και η αγωνία ενός πατέρα.Είναι η συνέχεια μιας οικογένειας και εν κατακλείδι το αύριο μιας πατρίδας.Γι’ αυτό και σήμερα δεν έχουμε ανάγκη από έναν νέο εμφύλιο στη μνήμη μας αλλά από μνήμη χωρίς παραχάραξη και κρίση χωρίς φανατισμό.Να μπορούμε να καταδικάζουμε ό,τι υπήρξε απάνθρωπο, χωρίς να μετατρέπουμε την ιστορία σε εργαλείο μίσους.Να θυμόμαστε τα θύματα χωρίς να κατασκευάζουμε καινούργιους εχθρούς.Να κοιτάζουμε πίσω όχι για να ξαναστήσουμε τα χαρακώματα του 1946-49, αλλά για να μην ξαναβρεθεί ποτέ η Ελλάδα μέσα σε αυτά.Γιατί πίσω από κάθε μεγάλη ιστορική σύγκρουση υπάρχουν μικρές ανθρώπινες τραγωδίες που οι αριθμοί αδυνατούν να περιγράψουν.

Ένα άδειο σπίτι,ένα παιδικό κρεβάτι που έμεινε άδειο,μια μάνα που περίμενε,ένα παιδί που μεγάλωσε μακριά από τον τόπο του και μια πατρίδα που χρειάστηκε δεκαετίες για να επουλώσει τις πληγές της.Έτσι πιστεύω ότι, αυτή θα μπορούσε να είναι η πραγματική συνέχεια των λόγων του Μυριβήλη.Όχι μόνο,ποιος νίκησε στον Εμφύλιο;Αλλά,τι έχασε πραγματικά η Ελλάδα; Γιατί στους εμφυλίους πολέμους η νίκη έχει πάντοτε μια πικρή γεύση.

Το αίμα είναι αδελφικό, οι νεκροί είναι Έλληνες, οι οικογένειες μένουν διχασμένες και οι πληγές περνούν από γενιά σε γενιά και ανάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχουν τα παιδιά.Παιδιά που δεν ανήκουν στη Δεξιά ούτε στην Αριστερά αλλά στη μνήμη της Ελλάδας. 🇬🇷 Αυτό είναι το βαρύτερο χρέος μας απέναντί τους.

Να μην τα χρησιμοποιούμε για να συνεχίζουμε σήμερα τον Εμφύλιο με άλλα μέσα ούτε να τα μετατρέπουμε σε λάβαρα μιας νέας πολιτικής αντιπαράθεσης.

Να τα θυμόμαστε όμως ως αυτό που πραγματικά υπήρξαν θύματα μιας εποχής που οι μεγάλοι απέτυχαν να προστατεύσουν τα παιδιά.

Γιατί η ιστορία δεν μας ζητά να αγαπήσουμε το παρελθόν αλλά να το θυμόμαστε ολόκληρο.

Για αυτό η πιο ουσιαστική δικαίωση εκείνων των παιδιών δεν είναι να κερδίσει κάποια παράταξη τη μάχη της μνήμης αλλά να μη χρειαστεί κανένα ελληνόπουλο ποτέ ξανά, να πληρώσει με την παιδική του ηλικία τις ιδεολογίες, τα πάθη και τα λάθη των ενηλίκων. ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους