Original Post

Πλήρες Κείμενο:

— Θα κάνω καταγγελία στην κοινωνική πρόνοια και τότε θα με αφήσεις ήσυχη — χαμογέλασε ειρωνικά η θετή μου κόρη.

Το ίδιο κιόλας βράδυ πέταξα τα πράγματά της έξω από το σπίτι.Ένα τσαλακωμένο ροζ απόκομμα από κατάστημα καλλυντικών βρισκόταν στον πάτο της σχολικής της τσάντας.

Τέσσερις χιλιάδες διακόσια ρούβλια.

Ακριβώς το ίδιο ποσό που είχε εξαφανιστεί από το πορτοφόλι μου εκείνο το πρωί.Ίσιωσα το χαρτάκι με τα δάχτυλά μου.

Το μελάνι πάνω στην απόδειξη είχε ελαφρώς μουτζουρωθεί.

Είχε αγοραστεί μια παλέτα σκιών και δύο λιπ γκλος.Ακούστηκε το κλικ της κλειδαριάς της εξώπορτας. Η Λέρα μπήκε φουριόζα στον διάδρομο.

Πέταξε θορυβωδώς τα αθλητικά της χωρίς καν να λύσει τα κορδόνια.

Πέταξε το μπουφάν της πάνω στο πουφ.— Είσαι σπίτι; — φώναξε προς το εσωτερικό του διαμερίσματος.Η φωνή της ακουγόταν χαρούμενη.

Υπερβολικά χαρούμενη.Βγήκα από το δωμάτιό μου κρατώντας την απόδειξη στο χέρι.Η Λέρα πάγωσε.Ήταν δεκατεσσάρων ετών.

Τα μαλλιά της ήταν βαμμένα μαύρα και τα μάτια της ήταν φρεσκοβαμμένα και έντονα τονισμένα με μαύρο μολύβι.— Δεν θέλεις να μου πεις κάτι; — της έτεινα την απόδειξη.Μισόκλεισε τα μάτια της.

Ούτε ίχνος φόβου.

Μόνο ένα ψυχρό, υπολογιστικό βλέμμα.— Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να ψάχνεις τα πράγματά μου — απάντησε κοφτά η Λέρα.— Αυτό είναι το σπίτι μου.

Και τα χρήματα ήταν δικά μου.— Τα δανείστηκα.— Τα έκλεψες.

Από το κλειδωμένο πορτοφόλι μου.Γύρισε τα μάτια της με αγανάκτηση.

Με προσπέρασε και μπήκε στην κουζίνα.

Έκλεισε με δύναμη την πόρτα του ψυγείου.

Πήρε έναν χυμό και άρχισε να πίνει κατευθείαν από το κουτί.— Θα το πω στον πατέρα σου — της πέταξα.— Πες το – χαμογέλασε ειρωνικά η Λέρα. — Έτσι κι αλλιώς δεν θα σε πιστέψει.

Θα πω ότι εσύ μου έδωσες τα χρήματα για χαρτζιλίκι και μετά άλλαξες γνώμη.Πλησίασα.

Της άρπαξα το κουτί του χυμού από τα χέρια.

Μερικές σταγόνες πιτσίλισαν το λινόλεουμ.— Έχεις δεκαέξι άσους μέσα σε έναν μήνα στο ηλεκτρονικό ημερολόγιο — είπα χαμηλόφωνα. — Δεν πηγαίνεις σχολείο.

Τώρα κλέβεις κιόλας.

Απόψε θα κάνουμε μια σοβαρή συζήτηση.Η Λέρα σκούπισε τα χείλη της με το πίσω μέρος του χεριού της.

Έγειρε το κεφάλι της στο πλάι.— Μόνο προσπάθησε να μου φωνάξεις — ψιθύρισε απειλητικά. — Θα το μετανιώσεις.Γύρισε και πήγε στο δωμάτιό της, κλείνοντας δυνατά την πόρτα πίσω της.Ο Κόστια επέστρεψε από τη βάρδια του στις οκτώ το βράδυ.

Μύριζε φτηνό καφέ και τσιγάρο.

Κάθισε βαριά πάνω στο σκαμπό.

Του έβαλα μπροστά ένα πιάτο με μακαρόνια.— Η κόρη σου έκλεψε πάλι χρήματα — άρχισα χωρίς καμία εισαγωγή.Ο Κόστια σταμάτησε να μασάει.

Άφησε κάτω το πιρούνι.

Αναστέναξε βαριά.— Μαρίνα, το έχουμε ήδη συζητήσει αυτό.— Τέσσερις χιλιάδες διακόσια ρούβλια.

Δεν είναι ψιλά για τσίχλες.

Είναι χρήματα για τους λογαριασμούς.— Θα σου τα επιστρέψω από τον μισθό μου — είπε αδιάφορα.— Δεν είναι τα χρήματα το θέμα, Κόστια! Το θέμα είναι ότι κλέβει.

Και κάνει κοπάνες από το σχολείο.Έβαλα πάνω στο τραπέζι την εκτύπωση από το ηλεκτρονικό ημερολόγιο.

Ήταν σχεδόν ολόκληρη γεμάτη κόκκινο.Ο Κόστια ούτε που κοίταξε το χαρτί.

Έτριψε τη ρίζα της μύτης του.— Δυσκολεύεται.

Προσπάθησε να το καταλάβεις.

Είναι στην εφηβεία.

Η μητέρα της πέθανε πριν από τρία χρόνια.— Πριν από τρία χρόνια, Κόστια.

Εγώ τη μεγαλώνω αυτά τα τρία χρόνια.

Την ταΐζω, την ντύνω, την πηγαίνω στους γιατρούς.

Και σε αντάλλαγμα παίρνω κλοπές και αγένεια.Η πόρτα της κουζίνας άνοιξε λίγο.Στο κατώφλι στεκόταν η Λέρα.

Είχε αλλάξει και φορούσε μια φαρδιά πιτζάμα.

Στο πρόσωπό της είχε ζωγραφίσει μια έκφραση βαθιάς θλίψης.— Μπαμπάκα — είπε παραπονιάρικα. — Η Μαρίνα πάλι μου φωνάζει.— Δεν της φωνάζω, απλώς λέω τα γεγονότα!— Βλέπεις; — η Λέρα ρούφηξε τη μύτη της. — Με μισεί.

Με προκαλεί επίτηδες για να φύγω από το σπίτι.

Και τα χρήματα τα έβαλε μόνη της στην τσέπη μου για να με παγιδεύσει.Έσφιξα την άκρη του πάγκου.

Τα δάχτυλά μου άσπρισαν.Ο Κόστια σηκώθηκε απότομα, σπρώχνοντας την καρέκλα με έναν απαίσιο τριγμό.— Σταμάτα να βασανίζεις το παιδί, Μαρίνα! — γρύλισε. — Χρειάζεται υποστήριξη, όχι τη συνεχή γκρίνια σου.

Είναι απλώς μια έφηβη!— Είναι μια χειριστική που ξέρει ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει χωρίς συνέπειες!— Φτάνει! — ο Κόστια χτύπησε τη γροθιά του πάνω στο τραπέζι. Συνέχεια στην πρώτη σημείωση παρακάτω, 2. ΜΈΡΟΣ ⬇️ ⬇️ ⬇️ ⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους