Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το 1972 – εν μέσω Χούντας – κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ολκός ένα σημαντικό βιβλιαράκι.

Λέγεται «Μουσική για τις μάζες» και το γράφει ο Μίκης Θεοδωράκης.

Ένα ολόκληρο κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στο «Τραγούδι τού νεκρού αδελφού», το οποίο ο δημιουργός του τοποθετεί ιστορικά, αισθητικά και κοινωνικά σε αντιστοιχία με την αρχαία τραγωδία αλλά και με τα σύγχρονα μουσικά ρεύματα. για παράδειγμα, υπάρχει κάποιος ενδιαφέρων παραλληλισμός με το ποπ μιούζικαλ «Hair», ένα από τα πιο δημοφιλή θεάματα τής εποχής.

Ας μην ξεχνάμε πως ο Θεοδωράκης βρίσκεται εξόριστος εκτός Ελλάδας κι έχει την δυνατότητα να έρθει σε επαφή με ποικίλες όψεις τής ποπ κουλτούρας ή αντικουλτούρας.

Το πιο σημαντικό όμως σε αυτό το βιβλίο είναι ένα statement που ηχεί ως διαχρονικό μότο και κατά περίπτωση γίνεται απολύτως επίκαιρο: «Όταν ο λαός και το έθνος δοκιμάζονται από βαθιές ιστορικές κρίσεις, τότε ο εκπρόσωπος τής κουλτούρας γίνεται μαχητής, γίνεται Φεραίος, Σολωμός, Κάλβος, Παλαμάς, Σικελιανός... Παλεύει μαζί με τον λαό, μαζί με το έθνος στην πρώτη γραμμή.

Και τότε η κουλτούρα γίνεται μαχόμενη». Μέρος αυτής της μαχόμενης κουλτούρας είναι το «Τραγούδι τού νεκρού αδελφού», το οποίο –σαν σύγχρονη τραγωδία– τοποθετείται στην πιο τραγική περίοδο τής πρόσφατης Ιστορίας μας και η «μυθολογία» του αντλεί από το υλικό και τα δεδομένα της.

Δεκαετία τού ’40 κι ένας ηρωικός απελευθερωτικός πόλεμος μετατρέπεται βαθμιαία σε εμφύλιο και γίνεται το πεδίο μιας μεγάλης τραγωδίας.

Το πεδίο τής δράσης –και της μάχης– είναι τα Δεκεμβριανά.

Ως έργο θεατρικό όμως, φαίνεται να έχει περασμένη μέσα στην πλοκή του όλη την εμπειρία του Εμφυλίου.

Τραγικά πρόσωπα της ιστορίας μια μάνα – θεμελιακή έννοια στη λαϊκή μας κουλτούρα – και οι δύο γιοι της. «Ένας για την Ανατολή και ο άλλος για τη Δύση». Και οι θυσίες τους σε κάτι που κανείς δεν ξέρει να διηγηθεί και να αποδώσει με σαφήνεια παρά μόνο ο Λαϊκός τραγουδιστής.

Σε αυτόν και στους λαϊκούς οργανοπαίχτες (originally τον «Χορό» αποτελούσαν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και οι θρυλικοί τού μπουζουκιού Κώστας Παπαδόπουλος και Λάκης Καρνέζης) στηρίζεται όλη η ιστορία.

Στα οκτώ τραγούδια σε στίχους του Μίκη συν ένα θεϊκό «Νανούρισμα» του υπέροχου Κώστα Βίρβου. Αυτό είναι το «Τραγούδι του νεκρού αδελφού».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους