Σε μια χώρα που η κυβέρνηση την έχει ρίξει στα βράχια συμπαρασύροντας αξίες, θεσμούς, ανθρωπιά κι ελπίδα συνεχίζουμε να επιστρέφουμε στον Μαζωνάκη γιατί λειτουργεί ως αντιστάθμισμα σε μια σκοτεινή...

Πλήρες Κείμενο:

Σε μια χώρα που η κυβέρνηση την έχει ρίξει στα βράχια συμπαρασύροντας αξίες, θεσμούς, ανθρωπιά κι ελπίδα συνεχίζουμε να επιστρέφουμε στον Μαζωνάκη γιατί λειτουργεί ως αντιστάθμισμα σε μια σκοτεινή πραγματικότητα που δεν προσφέρει κοινές εμπειρίες συγκίνησης, την αίσθηση ότι είμαστε όλοι μαζί, ότι για λίγο κοιτάζουμε προς την ίδια κατεύθυνση.

Δεν χρειάζεται να εμπιστευτούμε θεσμούς, κόμματα και αρχηγούς.

Δεν χρειάζεται να συμφωνήσουμε ιδεολογικά.

Επί εννέα ημέρες, άνθρωποι που διαφωνούν σχεδόν για τα πάντα μπορούν να σταθούν γύρω από έναν τραγουδιστή και την κοινή μνήμη.

Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ είναι ενδεικτικά της πραγματικότητας που ζούμε: στην Ελλάδα η υψηλή ή μέτρια εμπιστοσύνη στην εθνική κυβέρνηση έπεσε από 32% το 2023 σε 24% το 2025, ενώ η εμπιστοσύνη στα πολιτικά κόμματα βρισκόταν μόλις στο 15%. Ο ίδιος ο ΟΟΣΑ επισημαίνει ότι οι βαθιές και επαναλαμβανόμενες κρίσεις μπορούν να αφήσουν μακροχρόνια αποτύπωση.

Δηλαδή δεν πρόκειται για συνέλθουμε σύντομα από την κακοποίησή μας από αυτή την κυβέρνηση.

Και εδώ ίσως συνδέεται ο Μαζωνάκης με έναν τρόπο που δεν είναι καθόλου επιφανειακός.

Εντάξει, οι πολίτες δεν ξεχνάμε την «πολιτική» που μας σκοτώνει με όλους τους τρόπους επειδή ασχολούμαστε με τον Μαζωνάκη αλλά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο- η πολιτική έχει γίνει τόσο απογοητευτική που ως κοινωνία αναζητούμε αλλού την αίσθηση του μαζί, της συνέχειας, της ανθρωπινότητάς μας.

Τελευταία με βασανίζει ένα ερώτημα: πόσο κακό μας έχει κάνει αυτή η κυβέρνηση; Πόσο μάς έχει κάνει σαν τα μούτρα της; Πώς το ανήθικο σφυροκόπημά της έχει επηρεάσει την ψυχή μας; Πώς από το φιλότιμο, το νοιάξιμο στους άλλους και το μαζί περάσαμε στην απάθεια, στον παρτακισμό και στο ο σώζων εαυτόν σωθήτω; Πόση εξάντληση, κυνισμό, αίσθηση ματαιότητας και αποσύνδεση έχει παραγάγει; Και πόσο δύσκολο γίνεται να ελπίσουμε σε κάτι επειδή έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε κάθε προσδοκία να διαψεύδεται παταγωδώς; Εμείς οι πολλοί που εξακολουθούμε να μιλάμε για τον Μαζωνάκη, όσο κι αν φαινομενικά δεν κάνουμε μια πολιτική πράξη, ίσως αποδεικνύουμε ότι δεν έχουμε πάψει να αναζητάμε κάτι που να μας δένει συλλογικά. Μόνο που δεν ξέρουμε πού να τοποθετήσουμε αυτή την κοινή συγκίνηση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους