Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μπορεί να έχεις δει έναν άνθρωπο γυμνό και να μην έχεις αγγίξει ούτε για μια στιγμή την αλήθεια του.

Να γνωρίζεις το σώμα του, τις καμπύλες του· να το έχεις αγγίξει κι όμως να παραμένεις ξένος απέναντί του.

Γιατί το σώμα, όσο κοντά κι αν βρίσκεται, δεν αποτελεί από μόνο του πρόσβαση στην ψυχή.

Αυτό αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η ανάγκη να «φαινόμαστε». Είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος παύει να σου παρουσιάζει την εκδοχή του που ξέρει ότι αποδέχονται οι άλλοι.

Είναι η στιγμή που αφήνει στην άκρη το προσωπείο που έφτιαξε για να επιβιώνει μέσα στον κόσμο και σου λέει: «Είμαι αυτός». Και ίσως εκεί αρχίζει η πραγματική οικειότητα.

Γιατί ο άνθρωπος δεν φοβάται τόσο να τον δουν γυμνό στο σώμα όσο φοβάται να τον δουν χωρίς την εσωτερική πανοπλία του.

Το σώμα μπορεί να εκτεθεί και σε μια στιγμή.

Η ψυχή όμως χρειάζεται εμπιστοσύνη για να φανερωθεί.

Για να γνωρίσεις πραγματικά κάποιον σημαίνει να έχεις δει λίγο από το «χάος» του και να μην φύγεις.

Να το αγκαλιάσεις με τρυφερότητα.

Να έχεις ακούσει τους φόβους του χωρίς να τους θεωρήσεις αδυναμία.

Να έχεις δει τις ανασφάλειές του χωρίς να τις χρησιμοποιήσεις για να αποκτήσεις δύναμη πάνω του, τις πληγές που δεν έκλεισαν εντελώς, τις ανάγκες που ντρέπεται να παραδεχτεί.

Και το ίδιο δύσκολο είναι να κάνεις κι εσύ αυτό το βήμα.

Γιατί η αληθινή σύνδεση δεν είναι να ζητάς από τον άλλον να ξεγυμνωθεί ενώ εσύ παραμένεις πίσω από το οχυρό σου.

Είναι μια αμοιβαία παράδοση.

Τότε αρχίζουν να πέφτουν τα οχυρά του εγώ: Η ανάγκη να έχουμε δίκιο.

Να φαινόμαστε άτρωτοι.

Να ελέγχουμε την εικόνα που σχηματίζει ο άλλος για εμάς.

Να είμαστε πάντα ενδιαφέροντες, δυνατοί, ποθητοί.

Όλα εκείνα τα μικρά ψέματα που λέμε καθημερινά, όχι απαραίτητα στους άλλους, αλλά στον ίδιο μας τον εαυτό, για να προστατεύσουμε μια εικόνα που φοβόμαστε πως αν γκρεμιστεί, θα πάψουμε να είμαστε αποδεκτοί.

Κι όμως, όταν γκρεμιστεί η εικόνα, μένει κάτι πολύ πιο αληθινό.

Μένει ο άνθρωπος! Αυτή η έκθεση νομίζουμε ότι θα μας κάνει πιο ευάλωτους, όμως τελικά μας κάνει πιο ελεύθερους! Κι αν κάποιος δεν το εκτιμήσει…στο καλό του.

Ναι, έτσι απλά! Γιατί κουράζει βαθιά η προσπάθεια να διαχειρίζεσαι διαρκώς το πώς σε βλέπουν.

Κουράζει να υπολογίζεις κάθε λέξη, κάθε αντίδραση, κάθε συμπεριφορά.

Κουράζει να ζεις σαν να βρίσκεσαι συνεχώς μπροστά σε έναν κριτή.

Η ελευθερία έρχεται όταν κάποιος μπορεί να καθίσει απέναντί σου και να μην χρειάζεται πια να υποδύεται τίποτα.

Γιατί η αληθινή σύνδεση δεν γεννιέται όταν δύο άνθρωποι εντυπωσιάζουν ο ένας τον άλλον με αυτό που υποδύονται.

Γεννιέται όταν παύουν να προσπαθούν να εντυπωσιάσουν! Όταν μπορούν να υπάρξουν μαζί χωρίς σκηνοθεσία.

Να συναντηθούν αληθινά, χωρίς τον φόβο της απόρριψης.

Και τότε μιλάμε για πραγματική αγάπη.

Πραγματική σύνδεση, πραγματική ελευθερία.

Μιλάμε για ένωση όχι απλά για συνύπαρξη.

Για δύο ανθρώπους που δεν χάνονται ο ένας μέσα στον άλλον, αλλά συναντιούνται ελεύθεροι, γυμνοί από υποκρισίες, ψέμματα, άμυνες και «δήθεν»…και επιλέγουν, κάθε μέρα, να είναι μαζί. ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΠΑΔΌΠΟΥΛΟΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους