Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν το παιδί σου ενηλικιώνεται, η αγάπη χρειάζεται να αλλάξει μορφή Το να θέσεις όρια στο ενήλικο παιδί σου μπορεί να σε δυσκολεύει περισσότερο από όσο φανταζόσουν.

Κάθε «όχι» ξυπνά μέσα σου την ενοχή ότι δεν είσαι αρκετά καλός γονιός.

Κάθε φορά που δεν επεμβαίνεις, φοβάσαι μήπως το εγκαταλείπεις.

Όμως το παιδί σου δεν χρειάζεται για πάντα έναν γονιό που θα απορροφά τις συνέπειες των επιλογών του.

Χρειάζεται έναν γονιό που θα το αγαπά χωρίς να ακυρώνει την ικανότητά του να ενηλικιωθεί.

Όταν πληρώνεις διαρκώς τα χρέη του, επιδιορθώνεις κάθε λάθος, αναλαμβάνεις τις υποχρεώσεις του και κινητοποιείσαι πριν προλάβει να αναζητήσει το ίδιο μια λύση, δεν του προσφέρεις μόνο βοήθεια.

Μπορεί, χωρίς να το συνειδητοποιείς, να του μεταφέρεις το μήνυμα: «Δεν πιστεύω ότι μπορείς να τα καταφέρεις χωρίς εμένα». Μερικές φορές ο γονιός συνεχίζει να διασώζει όχι μόνο από αγάπη, αλλά επειδή δυσκολεύεται να αντέξει ότι δεν είναι πια απαραίτητος.

Η εξάρτηση του παιδιού διατηρεί αναλλοίωτο τον γονεϊκό του ρόλο και τον προστατεύει από το κενό που δημιουργεί η ενηλικίωσή του.

Όριο δεν είναι να τιμωρείς τον άλλον επειδή δεν κάνει αυτό που θέλεις.

Είναι να του γνωστοποιείς τι μπορείς να προσφέρεις, τι δεν θα δεχτείς και τι θα κάνεις για να προστατεύσεις τον εαυτό σου.

Η οικονομική στήριξη δεν είναι λανθασμένη.

Γίνεται όμως επιβαρυντική όταν, αντί να βοηθά το παιδί σου να προχωρήσει, το διευκολύνει να αποφεύγει τις ευθύνες του.

Μπορείς να βοηθήσεις μέχρι το σημείο που δεν θέτεις σε κίνδυνο τη δική σου ασφάλεια και δεν αναλαμβάνεις ως δική σου μια ευθύνη που ανήκει στο παιδί σου.

Το ίδιο ισχύει όταν επιστρέφει στο σπίτι λόγω ανεργίας, χωρισμού ή κάποιας άλλης πραγματικής δυσκολίας.

Η φιλοξενία μπορεί να είναι πράξη αγάπης.

Χρειάζεται όμως συμφωνία: συμμετοχή στις υποχρεώσεις, σεβασμό στον κοινό χώρο και ένα ρεαλιστικό σχέδιο αυτονόμησης.

Το όριο προσαρμόζεται στις δυσκολίες της ζωής, χωρίς να μετατρέπει το προσωρινό καταφύγιο σε μόνιμη εξάρτηση.

Όριο χρειάζεται και στον τρόπο με τον οποίο σου μιλά.

Το παιδί σου έχει δικαίωμα να θυμώνει, να διαφωνεί, ακόμη και να σου μιλήσει για πληγές που του προκάλεσες.

Δεν έχει δικαίωμα να σε εξευτελίζει, να σε απειλεί ή να σε εκβιάζει συναισθηματικά.

Μπορείς να ακούσεις τον πόνο του χωρίς να δεχτείς την κακοποίηση.

Να του πεις: «Θέλω να ακούσω όσα έχεις να μου πεις, αλλά δεν θα παραμείνω σε μια συζήτηση όπου υπάρχουν προσβολές». Τα όρια, βέβαια, δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται από τον γονιό για να αποφύγει τη δική του ευθύνη.

Αν πλήγωσες, χρειάζεται να ακούσεις χωρίς να αμυνθείς, να αναγνωρίσεις συγκεκριμένα τι έκανες και να προσπαθήσεις να επανορθώσεις.

Μια βιαστική συγγνώμη δεν διαγράφει την ιστορία.

Από την άλλη, καμία σχέση δεν μπορεί να προχωρήσει όταν κάθε σημερινή διαφωνία μετατρέπεται σε ισόβια δίκη για το παρελθόν.

Η αναγνώριση δεν σημαίνει αιώνια τιμωρία.

Το ενήλικο παιδί σου δεν αποφασίζει αν θα ξαναφτιάξεις τη ζωή σου, πώς θα διαθέσεις τα χρήματά σου ή αν θα συνεχίσεις να εργάζεσαι, να ταξιδεύεις και να αγαπάς.

Μπορεί να έχει άποψη, όχι εξουσία πάνω στη ζωή σου.

Ούτε η αγάπη σου για τα εγγόνια σε μετατρέπει σε μόνιμα διαθέσιμο φροντιστή.

Μπορείς να προσφέρεις χωρίς η προσφορά σου να θεωρείται αυτονόητη.

Να λες «δεν μπορώ» χωρίς να απολογείσαι για την ηλικία, την υγεία, τον χρόνο ή τις ανάγκες σου.

Δεν χρειάζεται επίσης να είσαι ο θεραπευτής του παιδιού σου.

Μπορείς να το ακούσεις, να σταθείς δίπλα του και να το ενθαρρύνεις να αναζητήσει βοήθεια.

Δεν μπορείς όμως να γίνεσαι καθημερινά ο αποδέκτης κάθε κρίσης, ιδιαίτερα όταν τα ίδια προβλήματα επαναλαμβάνονται χωρίς καμία προσπάθεια αλλαγής.

Ίσως όταν αρχίσεις να βάζεις όρια, το παιδί σου θυμώσει.

Ίσως σε κατηγορήσει ότι άλλαξες.

Και θα έχει δίκιο: άλλαξες.

Σταμάτησες να συγχέεις την αγάπη με τη διάσωση και την προσφορά με την αυτοεγκατάλειψη.

Η ενοχή που νιώθεις δεν αποδεικνύει ότι το αδικείς.

Μπορεί να φανερώνει πόσο καιρό θεωρούσες τον εαυτό σου υπεύθυνο για κάθε δυσφορία του.

Γιατί η αγάπη δεν φαίνεται μόνο σε όσα κάνεις για το παιδί σου.

Φαίνεται και στο αν αντέχεις να μην είσαι πια απαραίτητος.

Να παραμένεις κοντά του χωρίς να ζεις τη ζωή του.

Να το εμπιστεύεσαι χωρίς να το εγκαταλείπεις.

Να του επιτρέπεις να αναλάβει την ευθύνη της ενηλικίωσής του, ακόμη κι όταν αυτό σημαίνει ότι θα δυσκολευτεί, θα απογοητευτεί ή θα κάνει λάθη.

Γιατί κάποτε η πιο ώριμη μορφή γονεϊκής αγάπης δεν είναι να σώζεις το παιδί σου από κάθε συνέπεια.

Είναι να μη χρησιμοποιείς πια την αγάπη σου για να το κρατάς εξαρτημένο από εσένα. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους