Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεκατρία χρόνια από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Δεκατρία χρόνια από τη νύχτα που ο Παύλος στάθηκε όρθιος, χωρίς φόβο, με μόνα όπλα τις ιδέες, τον τσαμπουκά και την γενναιότητά του, απέναντι σε ένα από τα πολλά τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής που για πολύ καιρό είχε μάθει πως μπορεί να τρομοκρατεί, να χτυπά, να κυνηγά, να δολοφονεί.

Μόνο που εκείνο το βράδυ κάτι άλλαξε.

Το αίμα του Παύλου άρχισε να τους πνίγει.

Έγινε κραυγή.

Έγινε δρόμος.

Έγινε μια κοινωνία που, έστω και αργά, αναγκάστηκε να κοιτάξει κατάματα αυτό που για χρόνια κάποιοι προσπαθούσαν να μας παρουσιάσουν ως «πολιτικό κόμμα». Δεν ήταν.

Ήταν μια εγκληματική οργάνωση.

Ήταν φασίστες.

Ήταν νεοναζί.

Και πίσω από τα κοστούμια, τις προεκλογικές συγκεντρώσεις, τα κοινοβουλευτικά έδρανα και τα δήθεν «πατριωτικά» συνθήματα υπήρχαν άνθρωποι που έσπαγαν κεφάλια μεταναστών, χτυπούσαν εργάτες, κυνηγούσαν ανθρώπους στους δρόμους και τελικά σκότωσαν τον Παύλο.

Και σήμερα, δεκατρία χρόνια μετά, ένας από τα άτομα που βρέθηκαν στην ηγεσία αυτής της εγκληματικής οργάνωσης είναι ξανά ελεύθερος. Ο Ηλίας Κασιδιάρης βγήκε από τη φυλακή πριν από λίγες ημέρες.

Και δεν έκρυψε τις προθέσεις του. «Επιστρέφω στην πρώτη γραμμή», είπε, ενώ έξω από τις φυλακές τον περίμεναν υποστηρικτές του με χειροκροτήματα και επευφημίες.

Κι εγώ αναρωτιέμαι: πόσο γρήγορα ξεχνάμε; Πόσο εύκολα η ιστορία γίνεται μια επέτειος, μια φωτογραφία, ένα κερί, μια ανάρτηση κάθε 18 του Σεπτέμβρη και μετά ξανά σιωπή; Γιατί ο φασισμός δεν πέθανε επειδή μπήκαν κάποιοι φυλακή.

Δεν πέθανε επειδή μια δικαστική απόφαση τον ονόμασε με το πραγματικό του όνομα.

Ο φασισμός είναι εκεί κάθε φορά που ο μετανάστης γίνεται αποδιοπομπαίος τράγος.

Κάθε φορά που ο πρόσφυγας παρουσιάζεται σαν απειλή.

Κάθε φορά που η φτώχεια αντιμετωπίζεται σαν προσωπική αποτυχία και η κοινωνική αδικία σαν κάτι που πρέπει απλώς να ανεχτούμε.

Κάθε φορά που το μίσος βαφτίζεται «άποψη» και η βία «αντίδραση». Και είναι εκεί, κυρίως, όταν εμείς σωπαίνουμε.

Κι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μάθημα που άφησε πίσω του ο Παύλος.

Ότι δεν αρκεί να φωνάζουμε πως «δεν ξεχνάμε». Πρέπει να θυμόμαστε γιατί δεν ξεχνάμε.

Για τον Παύλο.

Για τον Σαχζάτ Λουκμάν.

Για όλους εκείνους που βρέθηκαν στο στόχαστρο της φασιστο-συμμορίας.. Δεκατρία χρόνια μετά, ο Παύλος μας θυμίζει πως κάθε φορά που το τέρας σηκώνει ξανά κεφάλι, κάποιος πρέπει να του σταθεί απέναντι.

Όχι αύριο.

Όχι όταν θα είναι αργά. Τώρα.

Γιατί ο Παύλος δεν φοβήθηκε εκείνη τη νύχτα.

Κι αλίμονο (μας) αν φοβηθούμε εμείς.

Δεκατρία χρόνια μετά, Παύλο, είμαστε ακόμη εδώ. Και στ' ορκίζομαι δεν θα κάνουμε πως δεν βλέπουμε. Μαριάννα Μητροπούλου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους