Σήμερα είναι της Αγίας Σοφίας. Θα έπρεπε να σκέφτομαι γιορτινά και να μην προκαλώ διαχωρισμό αλλά προτιμώ να γιορτάσω την Σοφία που απέκτησα αφού έπαθα κι έμαθα. Άλλωστε φαίνεται ότι έρχεται η ώρα να...
Σήμερα είναι της Αγίας Σοφίας. Θα έπρεπε να σκέφτομαι γιορτινά και να μην προκαλώ διαχωρισμό αλλά προτιμώ να γιορτάσω την Σοφία που απέκτησα αφού έπαθα κι έμαθα.
Άλλωστε φαίνεται ότι έρχεται η ώρα να διαχωρίσουμε την Ήρα από το στάχυ και αυτός ο διαχωρισμός επιβάλλεται.
Χτες είδα μια ανάρτηση στη μνήμη μιας εναλλακτικής "θερραπευτριας" από έναν άλλο εναλλακτικό θερραπευτή.
Δε θα πω ονόματα πρώτον από σεβασμό στους νεκρούς και δεύτερον από συμπάθεια στον δεύτερο που τον γνωρίζω προσωπικά.
Η ανάρτηση έγινε με αφορμή τον Μαζωνάκη και ο παραλληλισμός αφορούσε το ότι κάποιοι άνθρωποι αφήνουν ένα κομμάτι στην καρδιά μας.
Πιστεύω όμως ότι υποσυνείδητα η σύνδεση έγινε για άλλο λόγο.
Για να ζητήσει να μη τους δούμε σαν υπόκοσμο σαν απατεώνες, σαν δολοφόνους.
Να δείξει ότι και αυτοί προσφέρουν , να μη τους πάρει όλους η μπάλα.
Το ξέρω ότι ο άνθρωπος αυτός είναι καλοπροαίρετος και είναι από αυτούς που έχουν προσπαθήσει πολύ και έχουν σπουδάσει.
Όμως ο συσχετισμός ενός καλλιτέχνη που αποδείχτηκε ότι άγγιξε ψυχές από το Πέραμα μέχρι την Εκάλη , ενός ψυχοθεραπευτή τελικά που έπαιζε τον ρόλο ενός τρελού για να υποβιβάσει τον εαυτό του και να πλησιάσει την κάθε ψυχή , ειναι εντελώς άστοχος.
Η εμπιστοσύνη των καλοπροαίρετων ανθρώπων δε τους επιτρέπει να δουν ότι υπάρχουν πολλοί πραγματικοί τρελοί που παίζουν τον ρόλο του θερραπευτή.
Ο άνθρωπος που προσφέρει πραγματικά σιχαίνεται τους ρόλους.
Δεν αρέσκεται στο να τον αποκαλούν θερραπευτή και master. Προτιμά να τον αποκαλούν τρελό. Δε θα πω άλλα προς το παρόν.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους