Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΟΥΜΠΕΡΤ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: Αν η φράση «εγκληματίας πολέμου» στο λεξικό είχε μια φωτογραφία, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα αυτή η φωτογραφία να ήταν του Φριτς Σούμπερτ, του απάνθρωπου ναζί που ό,τι αρρωστημένο υπήρχε μέσα στο μυαλό του το έκανε πράξη στην Κρήτη και τη Μακεδονία Ήταν τέτοια η απανθρωπιά και το μένος του Σούμπερτ που, όταν δικαζόταν για τα όσα έκανε, ένας μάρτυρας από τα Γιαννιτσά είχε πει ενώπιον του δικαστηρίου πως «αν υπήρχαν δέκα Σούμπερτ, σήμερα δε θα υπήρχαν Έλληνες» Αδίστακτος και αμετανόητος ο Σούμπερτ υπερασπιζόταν το «έργο» του, αλλά και τη ναζιστική ιδεολογία, μέχρι και λίγες στιγμές πριν το εκτελεστικό απόσπασμα ανοίξει πυρ εναντίον του Ήταν τέτοιο το μίσος που «έσπειρε» πίσω του, που υπήρξε διαμάχη μεταξύ Μακεδονίας και Κρήτης για το που θα εκτελεστεί Για τα εγκλήματα του Σούμπερτ στην Κρήτη έχω γράψει σε παλαιότερο ποστ Όταν τελείωσε με την Κρήτη, ο Σούμπερτ και η αγέλη του πήγαν στη Μακεδονία, προκειμένου να ενισχύσουν το «έργο» ενός άλλου εγκληματία πολέμου, του δωσίλογου συντάγματάρχη Γεώργιου Πούλου Πρωταγωνίστησε στο ολοκαύτωμα του Χορτιάτη τον Σεπτέμβριο του 1944 και λίγες ημέρες μετά στην ανθρωποσφαγή στα Γιαννιτσά Πέλλας Στα τέλη Φεβρουαρίου του 1944 ο Σούμπερτ έφτασε με την ομάδα του, που πλέον απαριθμούσε γύρω στα 50 άτομα, τους διαβόητους "Σουμπερίτες", στα Γιαννιτσά, αρχίζοντας να σκορπά τον θάνατο και στη Βόρεια Ελλάδα Η περιοχή των Γιαννιτσών είχε πολύ μεγάλη σημασία για τους Γερμανούς γιατί από εκεί ήλεγχαν τους βασικούς οδικούς και σιδηροδρομικούς άξονες, μέσω των οποίων γινόταν η τροφοδοσία του γερμανικού στρατού και ο εφοδιασμός του με πολεμοφόδια Στην πόλη υπήρχε μόνιμη γερμανική φρουρά 100 ανδρών και μια ένοπλη ομάδα Ελλήνων με επικεφαλής τον Κύρο Γραμματικόπουλο, που συνεργαζόταν με τις γερμανικές δυνάμεις και συνέπραξε με τους στρατιώτες του Σούμπερτ Επίσης ακολούθησαν τον Σούμπερτ και ορισμένοι Μπαφραλήδες (τουρκόφωνοι Πόντιοι) από χωριά της περιοχής Από την πρώτη μέρα που εγκαταστάθηκε στα Γιαννιτσά, ο Σούμπερτ προχώρησε στη σύλληψη πολιτών τους οποίους διέταξε να τους φυλακίσουν στα υπόγεια του κτιρίου όπου διέμενε και οι οποίοι στη διάρκεια του εγκλεισμού τους υπέστησαν ξυλοδαρμούς και βασανιστήρια Μέχρι τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς που ο Σούμπερτ έφυγε από τα Γιαννιτσά, η ομάδα του προέβη σε εκτελέσεις, συλλήψεις και βασανιστήρια κατοίκων, όχι μόνο των Γιαννιτσών, αλλά και διάφορων χωριών της περιοχής όπως στο Σανδάλι και στο Ελευθεροχώρι, όπου εκτέλεσαν 14 άτομα, μεταξύ των οποίων μια έγκυο γυναίκα Τα εγκλήματα του Σούμπερτ οδήγησαν τη δημοτική αρχή των Γιαννιτσών να ζητήσει από τη γερμανική στρατιωτική διοίκηση την απομάκρυνση του Γερμανού υπαξιωματικού, κάτι που έγινε εφικτό τον Απρίλιο του 1944 Από τον Απρίλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1944, ο Σούμπερτ έδρασε κυρίως σε διάφορες περιοχές της Χαλκιδικής Πρώτα τοποθετήθηκε στο χωριό Νεα Γωνιά (μέχρι τις αρχές Μαΐου), όπου συνεργάστηκε με γερμανική τοπογραφική υπηρεσία για τον έλεγχο της νοτιοανατολικής ζώνης ασφαλείας της Θεσσαλονίκης Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη Νέα Καλλικράτεια, μέχρι τα μέσα περίπου του Ιουνίου Κατά την παραμονή του εκεί, η ομάδα του έκανε επιδρομές σε χωριά της περιοχής, όπως στην Κρήνη, στους Ροδοκήπους και στα Πετράλωνα, κατά τις οποίες προχώρησε σε συλλήψεις, βασανιστήρια και εκτελέσεις κατοίκων και εξανάγκασε κάποιους από αυτούς να καταταγούν στο σώμα, απειλώντας πως σε αντίθετη περίπτωση θα κινδύνευαν οι ζωές τους Οι επιδρομές του Σούμπερτ και των ανδρών του στα διάφορα χωριά συνοδεύονταν από λεηλασίες: έκλεβαν τρόφιμα, ζώα, χρυσαφικά, προίκες κοριτσιών, κρεβάτια, στρώματα, ρούχα, ραπτομηχανές κά Μετά τη Νέα Καλλικράτεια, ο Σούμπερτ στάλθηκε μέχρι τον Αύγουστο του 1944 στην Νέα Απολλωνία Η Νέα Απολλωνία βρίσκεται δίπλα στην οδική αρτηρία Θεσσαλονίκης-Καβάλας, κοντά στα στενά της Ρεντίνας Συχνά αντάρτες του ΕΛΑΣ χρησιμοποιούσαν τις διαβάσεις της περιοχής, για να περάσουν από τις βόρειες περιοχές της Μακεδονίας στη Χαλκιδική Στις 18 Ιουνίου, η ομάδα του Σούμπερτ επιτέθηκε στη Μαραθούσα, ένα χωριό νότια της Νέας Απολλωνίας όπου στην περίοδο της Κατοχής υπήρχε κέντρο της ΕΤΑ (Επιμελητεία του Αντάρτη) και αρκετοί κάτοικοι του ήταν ενταγμένοι στο ΕΑΜ και στην ΕΠΟΝ, ενώ άλλοι είχαν καταταγεί στον ΕΛΑΣ Διέταξαν όλους τους κατοίκους να συγκεντρωθούν στην πλατεία, όμως στη συνέχεια, δεχόμενοι επίθεση από άντρες του ΕΛΑΣ που βρίσκονταν στην περιοχή, αναγκάστηκαν να φύγουν Την επομένη επέστρεψαν στη Μαραθούσα μαζί με βουλγαρικό ιππικό, δολοφόνησαν γύρω στους δέκα κατοίκους και λεηλάτησαν και έκαψαν τουλάχιστον 100 σπίτια του χωριού Στα μέσα Ιουλίου, ύστερα από την εκτέλεση δύο ανδρών του από αντάρτες, ο Σούμπερτ διέταξε τη σύλληψη 60 κατοίκων από τα γειτονικά χωριά Μεσοπόταμος, Ξηρόρευμα και Ασπρόχωμα, από τους οποίους τελικά εκτελέστηκαν τρεις κάτω από τον πλάτανο του χωριού Στις 25 Ιουλίου, ο Σούμπερτ και η ομάδα του ξεκίνησαν από τη Νέα Απολλωνία για τη Θεσσαλονίκη, για να συμμετάσχουν μαζί με γερμανικές και βουλγαρικές δυνάμεις σε εκκαθαριστικές επιχειρίσεις στην περιοχή Ασβεστοχωρίου-Χορτιάτη, όπου στις 12 Ιουλίου αντάρτες είχαν σκοτώσει δύο στρατιώτες της γερμανικής φρουράς και τραυματίσει άλλους δύο Δυνάμεις του ΕΛΑΣ, που είχαν πληροφορηθεί για τη μετακίνηση του Σούμπερτ προς τη Θεσσαλονίκη, του έστησαν ενέδρα κοντά στο χωριό Περιστερώνας, σε ένα σημείο όπου τα υψώματα φτάνουν μέχρι τον δρόμο Θεσσαλονίκης-Καβάλας Ομως η ενέδρα προδόθηκε, οι αντάρτες αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και ο Σούμπερτ κατάφερε να φτάσει στο Ασβεστοχώρι Εκεί, συγκέντρωσαν όλους τους κατοίκους στην πλατεία και τους χώρισαν σε τρεις ομάδες: μία ομάδα οι γυναίκες με τα παιδιά κάτω των 10 ετών, μία δεύτερη οι έφηβοι και μία τρίτη οι ενήλικοι άνδρες Διάλεξαν ορισμένους από αυτούς που τους βασάνισαν σε γειτονικό κτίριο και προέβησαν τουλάχιστον τρεις φορές σε εικονικές εκτελέσεις των υπολοίπων Στο τέλος εκτέλεσαν 16 ανθρώπους, 9 υπαλλήλους του Σανατορίου, 3 ασθενείς και και 4 κατοίκους του χωριού Επιστρέφοντας στη βάση του, ο Σούμπερτ διέταξε τη σύλληψη και τον βασανισμό δέκα τουλάχιστον ανδρών από το χωριό, προκειμένου να μαρτυρήσουν τους συνδέσμους των ανταρτών Διέταξε και την εκτέλεση κάποιων ανδρών του, θεωρώντας τους υπεύθυνους για το γεγονός ότι πληροφορίες για τις κινήσεις του γίνονταν γνωστές μέσω κάποιων γυναικών στους αντάρτες Από τα μέσα Αυγούστου, η έδρα του τάγματος του Σούμπερτ μεταφέρθηκε στο Ασβεστοχώρι Στις 19 Αυγούστου, ήταν η σειρά των Νέων Μαλγάρων να γνωρίσουν τη θηριωδία του Σούμπερτ Πέντε άνθρωποι εκτελέστηκαν εκεί και άλλοι υπέστησαν βασανιστήρια Στο χωριό Γοργόπη εκτελέστηκαν 12 κάτοικοι και στην Κάρπη λεηλατήθηκαν και κάηκαν περισσότερα από 100 σπίτια Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1944 άντρες του Αποσπάσματος Καταδίωξης Ανταρτών του Σούμπερτ, με αφορμή επίθεση ανταρτών αρχικά κατά υπαλλήλων του Οργανισμού Ύδρευσης Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια κατά Γερμανών στρατιωτών που έσπευσαν στην περιοχή, εισέβαλαν στο χωριό Χορτιάτης και δολοφόνησαν 146 κατοίκους Λίγες μέρες αργότερα, 14 Σεπτεμβρίου 1944 στα Γιαννιτσά, σε συνεργασία με άντρες του σώματος του Γεωργίου Πούλου, σκότωσαν με απίστευτη αγριότητα περίπου 100 κατοίκους «Μας έβαλαν καμιά δεκαριά και ανοίξαμε έναν μεγάλο λάκκο, διαστάσεων 4Χ6 περίπου και ύψους 2,5 μέτρων Μέχρι να τελειώσουμε εμείς, οι συνεργάτες των κατακτητών, οι ταγματασφαλίτες, βασάνιζαν φριχτά τους Γιαννιτσιώτες που είχαν συγκεντρώσει εκεί με τη βία των όπλων Τους έβγαζαν τα χρυσά τους δόντια, τους έπαιρναν τα λεφτά που είχαν επάνω τους, σε κάποιες περιπτώσεις έκοβαν δάχτυλα για να πάρουν τα δαχτυλίδια ή τις βέρες Έπειτα, μισοπεθαμένους από τα απάνθρωπα βασανιστήρια, τους τουφέκιζαν και τους έριχναν στον λάκκο, αποτελειώνοντάς τους εκεί με χαριστικές βολές Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον 13χρονο Τάκη Μπόσκο, που αφού σκότωσαν τον παππού του Γιώργο, τον έριξαν ζωντανό μέσα στον ομαδικό τάφο Ο Σούμπερτ πήγε ο ίδιος να του δώσει τη χαριστική βολή, μα το πιστόλι του παθαίνει εμπλοκή Ζητάει άλλο περίστροφο, παθαίνει κι αυτό εμπλοκή Τότε το ανθρωπόμορφο κτήνος, αρπάζει ένα αυτόματο και αδειάζει μία ολόκληρη ριπή πάνω στον μικρούλη Τάκη Μέχρι το σούρουπο σκότωναν αράδα Κι εμάς, που είχαμε κάνει πέτρα την καρδιά μας, καταπνίγοντας τη φρίκη, τον πόνο, την απόγνωση που μας είχαν κατακυριεύσει, μας ανάγκαζαν να τους θάβουμε Μας είπαν ότι εμείς θα είμαστε αυτοί που θα σκεπάσουμε όλους τους άλλους και τελευταίοι θα πάμε να τους συναντήσουμε Τελικά, γλυτώσαμε» Υπολογίζεται πως συνολικά ο Φριτς Σούμπερτ και το «Σώμα Κυνηγών» εκτέλεσε περισσότερους από 600 αμάχους σε 40 χωριά σε Κρήτη και Μακεδονία Ήταν τέτοια η απανθρωπιά και το μένος του, που ξεπερνούσε σε «απόδοση» και «αποτελεσματικότητα» κάθε άλλη μονάδα της Βέρμαχτ ή ακόμα και των SS Όταν απελευθερώθηκε η Αθήνα και οι Ναζί άρχισαν να εγκαταλείπουν την Ελλάδα, ο Φριτς Σούμπερτ με κάποια από τα πρωτοπαλίκαρα του, τους ακολούθησαν Αρχικά έφτασε στη Βιέννη, τον Φεβρουάριο του 1945 Στη συνέχεια επιχείρησε με ένα «αυτοκτονικό» σχέδιο να γλιτώσει Πήγε στη μεσαιωνική πόλη του Σβατς, όπου είχαν στρατοπεδεύσει οι Αμερικάνοι και είπε πως ονομαζόταν Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης και αφού αυτοχαρακτηρίστηκε εκτοπισμένος, κρατήθηκε σε στρατόπεδο με άλλους Έλληνες Η επιλογή αυτή του Σούμπερτ δεν ήταν τυχαία Θεωρούσε πως αν έχει διπλή ταυτότητα ίσως και να γλιτώσει Ούτε βέβαια ήταν τυχαίο πως την πρώτη περίοδο της εμφάνισής του στην Κρήτη, καταγράφεται η «συνήθειά» που είχε να επισκέπτεται εκτός υπηρεσίας τους προσφυγικούς µαχαλάδες του Ρεθύμνου και των Χανίων και να συζητά με ηλικιωμένους Μικρασιάτες στα τουρκικά και στα ελληνικά, διασπείροντας μάλιστα πληροφορίες περί δήθεν ελληνικής καταγωγής Όταν ο Φριτς Σούμπερτ έφτασε στην Ελλάδα, έδωσε το όνομα Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης και στους αστυνομικούς στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας, αλλά δεν έπεισε κανέναν Όταν αποκαλύφθηκε η πραγματική του ταυτότητα, συνελήφθη και οδηγήθηκε στις φυλακές Αβέρωφ, όπου παρέμεινε μέχρι τη δίκη του από το Ειδικό Στρατοδικείο Εγκληματιών Πολέμου στην Αθήνα Η δίκη του έγινε τον Ιούλιο του 1947 Μέρος του κατηγορητηρίου είχε ως εξής: "διότι ενήργησεν άνευ λόγου στρατιωτικής ανάγκης τας πράξεις ταύτας, αίτινες δεν εξυπηρετούν πολεμικούς σκοπούς, ως είναι ειδικώτερον αι εκτελέσεις αθώων πολιτών και δη γερόντων, γυναικών και παίδων και εκ προμελέτης απεφάσισε και εσκεμμένως εξετέλεσεν ανθρωποκτονίας κατά των κάτωθι αναφερομένων Ελλήνων" Στις 5 Αυγούστου, καταδικάστηκε σε 27 φορές σε θάνατο για ένα μέρος των εγκλημάτων του στην Κρήτη και τη Μακεδονία Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε στις φυλακές Επταπυργίου στη Θεσσαλονίκη όπου δικάστηκε για τα υπόλοιπα εγκλήματα Ο Φριτς Σούμπερτ δεν παραδέχθηκε ποτέ ότι ο ίδιος ήταν υπεύθυνος για τη δράση των ανδρών του, ούτε ότι προσωπικά είχε οποιαδήποτε συμμετοχή σε φόνους και βασανιστήρια και έλεγε (μέχρι και λίγο πριν το τέλος) πως οι ελληνικές αρχές τον μπερδεύουν με κάποιον άλλο Συνολικά, απ' όσα δικαστήρια εκδικάστηκε η δράση του, ο Φριτς Σούμπερτ κρίθηκε ένοχος για περισσότερους από 250 φόνους Ελλήνων πολιτών και καταδικάσθηκε σε 271 φορές σε θάνατο και χιλιάδες χρόνια κάθειρξης Οι ποινές συγχωνεύθηκαν στην ποινή του θανάτου και εκτελέσθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1947 στο Επταπύργιο της Θεσσαλονίκης Μέχρι τις τελευταίες του ώρες περίμενε κάποιον να τον σώσει από τον θάνατο και, όταν έχασε κάθε ελπίδα, έγραψε γράμμα από τις φυλακές Θεσσαλονίκης που κρατείτο προς την κόρη του και της ζήτησε να εκδικηθεί για τον «άδικο θάνατό του» Οι τελευταίες του λέξεις, τις οποίες απεύθυνε σε καθολικό ιερέα που ήταν επιφορτισμένος να τον μεταλάβει, ήταν οι εξής: «Η Γερμανία ζει και δεν πεθαίνει Εύχομαι να ξαναγίνει μεγάλη, για να μπορέσει να ξεπληρώσει όσα υποφέρει σήμερα» Αξίζει να σημειωθεί πως λίγο πριν την εκτέλεση εμφανίστηκε ένας πρώην αξιωματικούς του στρατού και πατέρας ενός εκ των θυμάτων του Φριτς Σούμπερτ και ζήτησε να συμμετάσχει στο εκτελεστικό απόσπασμα Του το αρνήθηκαν και εκείνος ζήτησε να του ρίξει έστω τη χαριστική βολή Αλλά ούτε αυτό το αίτημα έγινε αποδεκτό Τη χαριστική βολή την έδωσε με χαρακτηριστική άνεση και δίχως τον παραμικρό ενδοιασμό ο επικεφαλής αξιωματικός του εκτελεστικού αποσπάσματος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους