Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άκουσα εχθές τον Στέφανος Κασσελάκης - Stefanos Kasselakis σε μία ενδιαφέρουσα τοποθέτηση για τον συνδικαλισμό.

Είπε μεταξύ άλλων ότι θα πρέπει να αλλάξει το μοντέλο του συνδικαλισμού στην Ελλάδα, π.χ. να συνεχίζουν να εργάζονται και να πληρώνονται μόνο από την εργασία τους και όχι από τη συνδικαλιστική τους δράση οι συνδικαλιστές.

Δεν έχω προφανή λόγο να διαφωνήσω με την τοποθέτηση ως προς το «θέμα καριέρας συνδικαλιστή», αλλά μου γεννήθηκαν κάποια ερωτήματα ως προς την αποδυνάμωση του θεσμικού ρόλου του εργαζομένου συνδικαλιστή. Παράδειγμα: Όταν σε ένα σύνολο, π.χ. 800 εργαζομένων σε ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ, κάποιος παίρνει την πρωτοβουλία να δημιουργήσει Σωματείο εργαζομένων για να διεκδικήσει κάποιες παροχές, στην καλύτερη των περιπτώσεων, και στη χειρότερη να απαιτήσει απλώς τα νόμιμα (καταπατημένα), η αντίδραση της εταιρείας είναι πάντα «η γνωστή». Αλλαγές με δυσκολότερο πρόγραμμα, αλλαγή πόστου και αυτά είναι τα εύκολα... Τα δυσκολότερα είναι η αλλαγή καταστήματος από τη μία άκρη της πόλης στην άλλη, με επιβάρυνση καυσίμων.

Εάν τυγχάνει να δουλεύει και η σύζυγός του στην ίδια εταιρεία (πολύ σύνηθες), μετάθεση και της συζύγου σε εκ διαμέτρου αντίθετη τοποθεσία και όχι μόνο αυτά, αλλά και άλλα πολλά... Φυσικά, δεν συζητώ τις αντιδράσεις των εργαζομένων στο άκουσμα να συμμετέχουν σε εργατικό Σωματείο.

Κάνουν λες και τους χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. «Όχι, τι δουλειά έχουμε εμείς με τους κομμουνιστές;» και άλλα πολλά, που μας δείχνουν τον καθρέφτη της κοινωνίας των εργαζομένων.

Σε ερώτησή μου σε έναν φίλο που δουλεύει σε εταιρεία σούπερ μάρκετ, μου είπε ότι οι συνδικαλιστές του Σωματείου του είναι λαμόγια και τον ρώτησα: «Γιατί δε μπαίνεις εσύ στο Σωματείο, που δεν είσαι λαμόγιο, για να διεκδικήσεις;» Μου απάντησε την γνωστή ατάκα: «Δε θέλω να μπλέξω»... Μα εσύ, του λέω, δεν έρχεσαι κάθε μέρα και μου λες ότι σας «σκίζουν» στη δουλειά, ότι σχολάς στις 11 το βράδυ και ξαναπηγαίνεις στις 6 τα χαράματα το άλλο πρωί πάλι στη δουλειά και σου λένε ότι είναι χαλασμένο το #ΕΡΓΑΝΗ και θα χτυπήσεις την κάρτα σου στις 10; Εσύ δεν είσαι που κάθε μέρα έρχεσαι και μου λες ότι ο μισθός σου δεν υπάρχει μετά τις πρώτες 10 μέρες και ζεις συνέχεια με προκαταβολές και δανεικά; Δηλαδή, πού δεν θέλεις να μπλέξεις; Στο δικαίωμά σου για κάτι καλύτερο από το κάτεργο που ζεις; Στο δικαίωμά σου να αποδείξεις στα ίδια σου τα παιδιά ότι πρέπει να μάθουν κι αυτά να αγωνίζονται και όχι να σκύβουν το κεφάλι; Τελικό ερώτημα στον πρόεδρο των Δημοκράτες - Προοδευτικό Κέντρο: Αγαπητέ Στέφανε, πώς θα προστατευτεί ο εργαζόμενος που αποφασίζει να εκπροσωπήσει τους συναδέλφους του; Βαγγέλης Χριστοφορίδης Δημοσιο-γράφω thecitysos.gr @κορυφαίοι θαυμαστές

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους