Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο αποχαιρετισμός του "Kinđe"... Τον Σεπτέμβριο του 1985 ο Μίρζα Ντελίμπασιτς βρισκόταν στο τελευταίο στάδιο της ανάρρωσης από το εγκεφαλικό που είχε υποστεί δύο χρόνια πρωτύτερα και έβαλε πρόωρο τέλος στην καριέρα του "Kinđe" μόλις στα 29 του... Εκείνη η βραδιά στο"Σκεντέριγια" μύριζε ιστορία.

Όχι όμως την απρόσωπη και ψυχρή ιστορία των βιβλίων, αλλά την ιστορία που έχει ψυχή, αυτή την ιστορία που αναπνέει με πνοή τις θύμησες των ανθρώπων, τον ήχο των επευφημιών, τον ψίθυρο μιας πόλης που θέλει να ευχαριστήσει το σπουδαιότερο γέννημα της. Στο Σαράγεβο, στις 17 Σεπτεμβρίου του 1985 και κάτω από τα λαμπερά φώτα του "Σκεντέριγια" οι θέσεις ήταν γεμάτες και όλα τα βλέμματα ήταν καρφωμένα στο παρκέ που για χρόνια είχε κατοικηθεί από το πιο εκλεπτυσμένο ταλέντο που είχε γεννήσει αυτός ο τόπος, τον θρυλικό Μίρζα Ντελίμπασιτς, τον άνθρωπο που με ένα σουτ μπορούσε να κάνει το πλήθος να σωπάσει και με μια του πάσα να του προσφέρει το όνειρο.

Ο αγώνας δεν ήταν απλώς άλλος ένας αγώνας εκείνη τη νύχτα στο Σαράγεβο.Ηταν τελετή... Δεν ήταν πόντοι και στατιστικά, ήταν αύρες και αναμνήσεις.

Από τη μία μεριά οι αθλητές με την πορφυρή φανέλα της Μπόσνα που υπήρξαν συνοδοιπόροι του Μίρζα σε θριάμβους και σε βραδιές που έμοιαζαν να έχουν φτιαχτεί από ατόφιο φως.

Και από την άλλη πλευρά οι παίκτες που γνώρισε στη Μαδρίτη, εκεί που έπαιξε το πιο απελευθερωμένο μπάσκετ της ζωή του, παίκτες-σύμβολα της Ρεάλ, ήρθαν να τον τιμήσουν.

Όχι για να αναμετρηθούν με σκοπό την ανάδειξη του καλύτερου, όλοι κατά βάθος γνώριζαν ποιος ήταν ο κορυφαίος ανάμεσα τους.

Αλλά για να πουν "ευχαριστώ" με τον αρχαίο και καθάριο τρόπο τρόπο που ξέρει ο αθλητισμός.

Το παιχνίδι... Η σιωπή πριν το πρώτο σουτ, όχι την άβολη σιωπή της ημέρας που προηγείται όταν κάτι κακό πρόκειται να συμβεί, αλλά την ήρεμη σιωπή της χαράς που πλησιάζει.

Χιλιάδες καρδιές χτύπησαν σαν μία, στον ίδιο ρυθμό.

Οι παλμοί άρχισαν να ανεβαίνουν όταν ο Μίρζα πήρε τη μπάλα.

Δεν ήταν πλέον ο αγώνας που είχε ένταση, αλλά ο αγώνας που είχε στο επίκεντρο την αγάπη, κάθε ντρίπλα του ήταν μια υπόσχεση στο παρελθόν, κάθε πάσα του ένα γεφύρι ανάμεσα στις δύο πόλεις, τις δύο ομάδες και τις χιλιάδες ψυχές.

Οι μνήμες έρχονταν σαν κύματα, η εποχή που η Μπόσνα σκαρφάλωσε στην κορυφή της Ευρώπης, τα γήπεδα που ο Μίρζα είχε χτίσει το όνομά του με λεπτομέρεια καλλιτέχνη, η ανθρωπιά του εκτός γηπέδου, αυτά όλα μπλέκονταν σε έναν χορό.

Κάποιοι έκλαιγαν, όχι μόνο με θλίψη αλλά έχοντας την αίσθηση και τη γνώση ότι ήταν παρόντες σε μια στιγμή που η ιστορία του Σαράγεβο υποκλίθηκε στον ήρωά της.

Η σεμνότητα του Μίρζα, αυτός ο άνθρωπος που σπάνια φώναζε, που δεν αναζητούσε τους προβολείς και την προβολή, λάμπρυνε εκείνη τη βραδιά ακόμα περισσότερο.

Όταν οι παίκτες αντάλλαξαν φανέλες, όταν οι παλιοί του σύντροφοι τον πήραν αγκαλιά, τότε όλοι κατάλαβαν ότι ο "Kinđe" δεν ήταν απλώς ένας αθλητής που αποχωρούσε... Ηταν ένας φάρος που είχε δείξει πώς παίζεται το ωραίο, το καθαρό, το ανθρώπινο μπάσκετ, αυτός που πίστευε στην αλεγκρία του αθλήματος και υπηρέτησε το παιχνίδι με κομψότητα.

Οι ιαχές, τα χειροκροτήματα, οι στροφές της μπάλας στον αέρα, όλα ήταν μια γλώσσα που μιλούσε για ευγνωμοσύνη. Ο Μίρζα, με αυτή την ανεπαίσθητη κίνηση του χορευτή των παρκέ φαινόταν σαν να λέει "Ολα ήταν εδώ, τα πάντα ήταν μαζί σας". Δεν ήταν ένας τυπικός αποχαιρετισμός, ήταν μια κατάθεση αληθινής αγάπης.

Το κοινό σιγοτραγουδούσε, κάποιοι ανέμιζαν τις φανέλες τους, άλλοι σκούπιζαν τα δάκρυά τους.

Οι πατεράδες έδειχναν παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες στα παιδιά τους και πολλοί θυμόντουσαν στιγμές που το γήπεδο είχε μεταμορφωθεί από τον Μίρζα σε σκηνή τέχνης.

Ακόμα και σήμερα όταν οι συζητήσεις ξαναγυρίζουν σε εκείνη τη βραδιά, οι μεγαλύτεροι λένε πως ήταν σαν να είχε μαζευτεί όλη η ιστορία ενός λαού σε μια ώρα.

Γιατί ο Μίρζα δεν ήταν μόνο τα καλάθια και οι περίτεχνες πάσες.

Ηταν το σύμβολο μιας εποχής, μιας περηφάνιας, όταν αγωνιζόταν με σεμνότητα και νικούσε με χάρη.

Και όταν τον χειροκροτούσαν, δεν χειροκροτούσαν μόνο ένα παιδί που έγραψε το όνομά του με ολόχρυσα γράμματα στα κιτάπια του αθλητισμού.

Χειροκροτούσαν ένα κομμάτι της δικής τους ψυχής, το πιο αγνό... Αργά, όταν τα φώτα έσβησαν και οι άνθρωποι άρχισαν να φεύγουν από το γήπεδο, κανείς δεν βιαζόταν.

Έξω από το "Σκεντέριγια", η πόλη φαινόταν πιο μικρή και πιο φωτεινή την ίδια στιγμή.

Οι δρόμοι του Σαράγεβο ψιθυρίζαν τώρα έναν νέο μύθο, εκείνον του ανθρώπου που μέσω του μπάσκετ θύμισε πώς είναι να αγαπάνε.

Σε εκείνο το παιχνίδι δεν υπήρξε νικητής και χαμένος . Το μόνο που χάθηκε -αν κάτι χάθηκε- ήταν ο χρόνος που άλλοτε περπατούσε αργόσυρτα και τώρα κυλούσε γρήγορα, σαν ποτάμι που σπεύδει να συναντήσει τη θάλασσα της ιστορίας. Ο Μίρζα έφυγε από το παρκέ κρατώντας μέσα του την τρυφερότητα χιλιάδων χειροκροτημάτων, και όσοι τον είδαν ένωσαν τη φωνή τους με αυτήν του Νταβόριν Πόποβιτς σε αυτό το μυσταγωγικό τραγούδι, το "Mirza, hvala ti"... Eκείνη τη νύχτα ο χρόνος που δεν σταματά να κυλά, έκανε μια παύση για να τιμήσει την ομορφιά.

Το παιχνίδι έγινε γιορτή, ο μεγάλος πρωταγωνιστής πέρασε στη σφαίρα του μύθου και η πόλη έγινε τόπος προσκυνήματος για όσους κατάλαβαν ότι η υψηλή τέχνη μπορεί να παιχτεί και μέσα σε ένα γήπεδο.

Και όταν πολλά χρόνια μετά κάποιοι νεότεροι που δεν τον είδαν ποτέ, ρωτούσαν για τον Μίρζα, οι παλιοί απαντούσαν με σεμνότητα..."Έλα να τον δεις στις ασπρόμαυρες εικόνες, πώς στέκεται, πώς δίνει την μπάλα, πώς κοιτάζει.

Θα καταλάβεις". Τότε μόνο συνείδητοποιούσες το αποτύπωμα του, ότι οι πράξεις του Μίρζα είχαν γίνει μαθήματα.

Μαθήματα για την αξιοπρέπεια, για το πώς να είσαι αληθινά περήφανος αλλά όχι υπερόπτης.

Το αποχαιρετιστήριο παιχνίδι ήταν τελικά, ένα μεγάλο ευχαριστώ, λουσμένο στο φως που εξέπεμπε εκείνος.

Και το φως δεν έσβησε, έγινε ιστορία, έγινε τραγούδι που ψιθυρίζουν οι κερκίδες του "Σκεντέριγια". Όσοι βρέθηκαν εκεί, φεύγοντας κρατούσαν κάτι πολύτιμο, την παντοτινή βεβαιότητα ότι κάποτε υπήρξε ένας άνθρωπος που έπαιξε το παιχνίδι με την καρδιά ενός ποιητή και την καλλιτεχνία ενός μαέστρου. Και ίσως αυτό είναι τελικά η μεγαλύτερη κληρονομιά που μπορεί να αφήσει ένας αθλητής... Antreas Tsemperlidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους