Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήθελα πολλές φορές τελευταία να γράψω αυτό το κείμενο, αλλά κάθε φορά μετάνιωνα και το άφηνα.

Αυτή τη φορά όμως νιώθω ότι όλο αυτό άρχισε να με πνίγει και δεν θα μου βγει σε καλό.

Τις τελευταίες ημέρες νιώθω απογοητευμένη, πικραμένη και απίστευτα κουρασμένη. 49 ολόκληρα χρόνια ασχολούμαι με τα αδέσποτα. 49 χρόνια μέσα στα οποία χιλιάδες ζώα σώθηκαν, χειρουργήθηκαν, στειρώθηκαν, θεραπεύτηκαν και βρήκαν ένα σπίτι.

Κάθε μέρα τα τηλέφωνα χτυπούσαν ασταμάτητα. Δήμοι, Αστυνομικά Τμήματα, το 100, δημότες, φίλοι, γνωστοί αλλά και άγνωστοι ζητούσαν βοήθεια.

Ζώα χτυπημένα, λιπόσαρκα, άρρωστα, γέρικα, ορφανά, εγκαταλελειμμένα, τρίποδα , δίποδα, παράλυτα, υιοθετημένα που πια δεν τα ήθελαν.

Και πάντα ανταποκρινόμασταν.

Αγόγγυστα, χωρίς καμία απαίτηση, ακόμα και μέσα στην νύχτα.

Πολλοί από όσους μας παρέδιδαν ένα ζώο μάς έλεγαν: «Θα είμαστε δίπλα σας». «Θα βοηθήσουμε». «Δεν θα σας αφήσουμε μόνους». Αν τους είδατε εσείς, τους είδαμε κι εμείς.

Δηλαδή… ποτέ.

Ίσως κάποιοι να πίστευαν ότι τα ζώα μας τρέφονται μόνα τους, ότι βόσκουν χόρτο στα γύρω χωράφια, ότι ο χώρος καθαρίζεται από μαγικές δυνάμεις και ότι τα ζώα δεν αρρωσταίνουν ποτέ.

Ίσως να μην γνωρίζουν ότι χρειάζονται καθημερινά τροφές, φάρμακα, εμβόλια, εξετάσεις, στειρώσεις, κτηνιάτρους, χειρουργεία και αμέτρητες ώρες δουλειάς.

Η μεγάλη απογοήτευση ήρθε πριν από δύο μήνες όταν κάναμε μια έκκληση για βοήθεια για δύο Σαββατοκύριακα.

Χρειαζόμασταν ανθρώπους για να διορθώσουμε κάποιες τέντες, να κόψουμε χόρτα και να μεταφέρουμε κάποια άχρηστα πράγματα στον ειδικό κάδο.

Η μοναδική ανταπόκριση ήρθε από την κυρία Ευφροσύνη Π. μια μεγάλη γυναίκα που μας βοηθά πάντα με φιλοξενίες, παρόλο που εμείς δεν την έχουμε βοηθήσει ποτέ.

Και φυσικά, από ντροπή, δεν δεχτήκαμε να την ταλαιπωρήσουμε.

Μας πείραξε όμως πολύ😢 Και την ίδια στιγμή, τα τηλέφωνα, τα μηνύματα και τα email για «βοήθεια» συνεχίζουν να έρχονται σωρηδόν από παντού, από γνωστούς και αγνώστους Σαν να είναι αυτονόητο ότι εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να αναλάβουμε τα πάντα.

Μέσα σε όλο αυτό, υπήρξαν φέτος και δύο άνθρωποι που θέλω πραγματικά να αναφέρω.

Δύο τουρίστες🥰 Μια κοπέλα από τη Βουλγαρία και ένας νεαρός από την Αγγλία.

Βρήκαν από ένα γατάκι, τον Γιάννη και τον Μίλο, και δεν τα προσπέρασαν.

Δεν μας τα έφεραν απλώς ζητώντας να τα αναλάβουμε.

Ανέλαβαν οι ίδιοι τα πάντα μέχρι να βρεθεί λύση και υιοθεσία.

Αυτούς τους ανθρώπους τους ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας.

Και μετά από όλα αυτά, πήραμε μια δύσκολη απόφαση.

Από σήμερα, παρακαλούμε να μην μας αποστέλλει ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟΛΥΤΩΣ αίτημα για βοήθεια.

Λυπούμαστε πραγματικά, δεν μπορούμε πλέον περισσότερο να αναλαμβάνουμε κάθε ζώο που κάποιος άλλος βρήκε, κάθε πρόβλημα που κάποιος άλλος δημιούργησε και κάθε περιστατικό που θεωρείται αυτονόητο ότι «θα το αναλάβει το Καταφύγιο» ώστε αυτοί να κοιμούνται ήσυχοι.

Δεν έχουμε πλέον τη δύναμη.

Και αυτή τη φορά δεν θέλουμε να υποσχεθούμε κάτι που δεν θα μπορέσουμε να τηρήσουμε.

Γι' αυτό, τα αιτήματα για βοήθεια δεν θα ανοίγονται και δεν θα απαντώνται.

Δεν είναι αδιαφορία.

Είναι η ανάγκη μας να προστατεύσουμε τα ζώα που ήδη έχουμε και, ίσως, να προστατεύσουμε λίγο και τον εαυτό μας.

Μετά από 49 χρόνια , σε ηλικία 77 ετών οδηγώντας 200-300 χιλ.ημερησίως και κουβαλώντας 30κιλα και 40κιλα ζώα, νομίζω , χωρίς παρεξήγηση, ότι έχω δικαίωμα να πω: Φ Τ Α Ν Ε Ι . Βάσω Χατζημανώλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους