Ήμουν οκτώ μηνών έγκυος και, παρ’ όλα αυτά, εκείνο το βράδυ κανείς δεν θεώρησε παράλογο να με αφήσει να πλύνω έναν ολόκληρο λόφο από πιάτα.🤨🤨🤨 Η γιορτή στο σπίτι των πεθερικών μου είχε τελειώσει λίγο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το τραπέζι ήταν γεμάτο άδεια πιάτα, ποτήρια, κατσαρόλες και λερωμένες πιατέλες.

Εγώ στεκόμουν στην κουζίνα με το ένα χέρι στη μέση μου και το άλλο ακουμπισμένο στην κοιλιά μου.

Το μωρό μου κουνιόταν συνεχώς.

Η πλάτη μου πονούσε.

Τα πόδια μου ήταν πρησμένα.

Και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να ξαπλώσω.

Η πεθερά μου, όμως, μπήκε στην κουζίνα και άφησε μπροστά μου έναν ακόμη σωρό πιάτων. «Μην τα αφήσεις για αύριο», είπε. «Το πρωί θέλω την κουζίνα καθαρή.» Την κοίταξα. «Μαμά, είμαι εξαντλημένη.

Είμαι οκτώ μηνών.» «Και λοιπόν;» απάντησε αδιάφορα. «Η εγκυμοσύνη δεν είναι ασθένεια.» Ο άντρας μου, ο Νίκος, βρισκόταν στο σαλόνι με τον πατέρα του και τον αδελφό του. «Νίκο», φώναξα.

Εκείνος εμφανίστηκε στην πόρτα. «Τι έγινε;» «Μπορείς να με βοηθήσεις λίγο;» Κοίταξε τα πιάτα.

Μετά εμένα. «Έλα, αγάπη μου.

Τελείωσέ τα και πάμε.» «Δεν μπορώ άλλο.» «Μην αρχίζεις πάλι.» Η φράση του με πλήγωσε περισσότερο από όσο ήθελα να παραδεχτώ.

Δεν ζητούσα κάτι υπερβολικό.

Δεν ήθελα να μου φτιάξει δείπνο.

Δεν του ζητούσα να καθαρίσει ολόκληρο το σπίτι.

Ήθελα απλώς να μη στέκομαι όρθια μέχρι τα μεσάνυχτα ενώ κουβαλούσα ένα μωρό οκτώ μηνών στην κοιλιά μου.

Έσκυψα πάνω από τον νεροχύτη.

Και τότε ένιωσα κάτι παράξενο.

Ένα δυνατό σφίξιμο χαμηλά στην κοιλιά. Σταμάτησα.

Περίμενα να περάσει. Πέρασε.

Έπειτα από λίγα λεπτά ήρθε ξανά.

Αυτή τη φορά πιο δυνατό.

Έβαλα το χέρι στην κοιλιά μου. «Νίκο…» Δεν πρόλαβα να πω τίποτα άλλο.

Ένιωσα ξαφνικά ένα ζεστό υγρό να τρέχει στα πόδια μου.

Κοίταξα κάτω.

Το πάτωμα είχε βραχεί.

Για λίγα δευτερόλεπτα κανείς δεν μίλησε. «Νομίζω… έσπασαν τα νερά μου.» Ο Νίκος με κοίταξε.

Η πεθερά μου βγήκε από το σαλόνι. «Τώρα;» «Ναι.» «Είσαι σίγουρη;» «Δεν ξέρω! Δεν έχω ξαναζήσει κάτι τέτοιο!» Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά, που νόμιζα πως θα ακουγόταν σε όλο το σπίτι. «Πρέπει να πάμε στο νοσοκομείο», είπα.

Η πεθερά μου αναστέναξε. «Μπορείς να περιμένεις μέχρι το πρωί.» Την κοίταξα με δυσπιστία. «Μου έσπασαν τα νερά.» «Μπορεί να μην είναι τίποτα σοβαρό.» «Είμαι οκτώ μηνών έγκυος.» «Ακριβώς.

Μην πανικοβάλλεσαι.» Γύρισα στον Νίκο. «Σε παρακαλώ.

Πήγαινέ με στο νοσοκομείο.» Εκείνος κοίταξε το ρολόι. «Είναι σχεδόν μεσάνυχτα.» «Νίκο…» «Ας περιμένουμε λίγο.

Αν συνεχιστεί, θα πάμε.» «Τι σημαίνει “αν συνεχιστεί”;» «Σταμάτα να υπερβάλλεις.» Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα. «Δεν υπερβάλλω.» «Απλώς αγχώθηκες.» Εκείνη τη στιγμή ήρθε ένα ακόμη σφίξιμο.

Πιο δυνατό.

Αναγκάστηκα να πιαστώ από τον πάγκο. «Πονάω.» Ο πεθερός μου φώναξε από το σαλόνι: «Να ξαπλώσεις και θα περάσει!» Η πεθερά μου συμφώνησε. «Αύριο το πρωί θα σε πάει ο Νίκος.

Τώρα όλοι είμαστε κουρασμένοι.» Όλοι.

Αυτό ήταν το μόνο που τους ενδιέφερε.

Ήταν κουρασμένοι.

Εγώ μπορούσα να περιμένω.

Το μωρό μπορούσε να περιμένει.

Το σώμα μου μπορούσε να περιμένει.

Πήγα στο μπάνιο και κάθισα για λίγο στην άκρη της μπανιέρας. Έτρεμα.

Δεν ήξερα αν έπρεπε να φωνάξω, να κλάψω ή να φύγω μόνη μου.

Πήρα το κινητό μου.

Άνοιξα τις επαφές.

Σκέφτηκα να καλέσω ταξί.

Μετά κοίταξα την κοιλιά μου.

Δεν ήθελα να βρεθώ μόνη στον δρόμο.

Έτσι κάλεσα πρώτα τη μητέρα μου. Ήταν περασμένες δώδεκα. Απάντησε σχεδόν αμέσως. «Αγάπη μου;» Δες το πρώτο σχόλιο 👇⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους