Υπάρχει ένα κοινωνικό φαινόμενο που παρατηρείται όλο και συχνότερα. Ο λεγόμενος “παραλογισμός της αγέλης” Δεν εκδηλώνεται πάντοτε με τον ίδιο τρόπο. Άλλοτε παίρνει τη μορφή συλλογικής συγκίνησης, η...
Υπάρχει ένα κοινωνικό φαινόμενο που παρατηρείται όλο και συχνότερα. Ο λεγόμενος “παραλογισμός της αγέλης” Δεν εκδηλώνεται πάντοτε με τον ίδιο τρόπο.
Άλλοτε παίρνει τη μορφή συλλογικής συγκίνησης, η οποία λειτουργεί σχεδόν ως ασπίδα προστασίας για ορισμένους, και άλλοτε μετατρέπεται σε συλλογική ανθρωποφαγία απέναντι σε κάποιους άλλους Στη μία περίπτωση εξιδανικεύουμε, στην άλλη καταδικάζουμε.
Και στις δύο, όμως, η προσωπική κρίση υποχωρεί μπροστά στη δύναμη της συλλογικής αντίδρασης Ας σταθούμε, ειδικότερα στην συλλογική συγκίνηση.
Στη στιγμή κατά την οποία παύει να αποτελεί μόνο μια αυθόρμητη ανθρώπινη αντίδραση και αρχίζει να επηρεάζει ή ακόμη και να υποκαθιστά την προσωπική κρίση Φυσικά και ο κάθε άνθρωπος βιώνει τις δυσκολίες και τις απώλειες διαφορετικά.
Άλλος αποσύρεται, άλλος μιλά, άλλος σωπαίνει και άλλος συνεχίζει να κινείται, ίσως για να αντέξει.
Κανείς δεν δικαιούται να υποδεικνύει, πώς πρέπει να αντιμετωπίζει κάποιος όσα του συμβαίνουν Όμως, άλλο ο σεβασμός στην ανθρώπινη δοκιμασία, ο σεβασμός στην επιλογή και άλλο η κατάργηση κάθε κρίσης απέναντι σε όσα παρουσιάζονται γύρω της.
Η συγκίνηση δεν μετατρέπει αυτομάτως κάθε συμπεριφορά σε αξιοπρέπεια, κάθε δημόσια εικόνα σε αλήθεια και κάθε αφήγημα σε ανιδιοτέλεια Γιατί ενώ ορισμένες καταστάσεις είναι απολύτως πραγματικές, δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν συγχρόνως να γίνουν και εξαιρετικά χρήσιμες, σε όσους γνωρίζουν πώς να τις διαχειρίζονται δημοσίως Κι εμείς, πάντα πρόθυμοι να συγκινηθούμε συλλογικά, χειροκροτούμε πριν σκεφτούμε, υιοθετούμε πριν εξετάσουμε και υπερασπιζόμαστε πριν καταλάβουμε.
Όταν μάλιστα αρκετοί συμφωνήσουν, η αμφιβολία εκλαμβάνεται σχεδόν ως αναλγησία και η κριτική σκέψη ως έλλειψη ενσυναίσθησης Το αποτέλεσμα; Η επανάληψη γίνεται αποδοχή, η αποδοχή γίνεται συνήθεια και η συνήθεια βαφτίζεται κανονικότητα.
Και, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, διδάσκουμε ακριβώς το ίδιο και στα παιδιά μας.
Να μην κρίνουν, απλά να «ακολουθούν» Τελικά, ίσως δεν φταίνε μόνο όσοι γνωρίζουν να αξιοποιούν κάθε κατάσταση. Φταίμε κι εμείς, που τους διευκολύνουμε τόσο πολύ
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους