Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το πρωί τα έλεγα με τον Ρασίντ. Φοβερό χέρι και τεράστια υπομονή.

Στοκάρει, σπατουλάρει, μπογιατίζει με μαεστρία.

Περνάω κάθε μέρα και με κερνάει τσιγάρο στην οικοδομή που δουλεύει.

Καμιά φορά τού πάω κι εγώ κάτι λαχταριστά σαντουιτσάκια που κάνει ο φούρνος της γειτονιάς.

Σήμερα μου έδειξε φωτογραφία της νεογέννητης κόρης του και το πρόσωπό του φωτίστηκε.

Κάθε δύο-τρεις μήνες ταξιδεύει στο Πακιστάν, να δει τα τρία παιδιά και τη γυναίκα του.

Ο εργολάβος για τον οποίο δουλεύει τον παρακαλάει να φέρει τη φαμίλια του εδώ, για να μην του φεύγει κάθε τόσο.

Δεν είναι ότι δεν βρίσκει να πάρει Έλληνες στη δουλειά του· δεν βρίσκει γενικά μαστόρους, ανεξαρτήτως εθνικότητας.

Κάποτε λέγανε: «Έρχονται οι ξένοι και μας παίρνουν τις δουλειές». Σήμερα, που υπάρχει έλλειψη εργατικού δυναμικού, τι θα λένε; Το απόγευμα πήγα την κόρη μου πρώτη φορά χορό στη γειτονιά.

Στην αρχή αρνιότανε να πάει· ποιος ξέρει τι στραβομάρα την έπιασε.

Με τα πολλά πείστηκε. «Πάμε να δούμε κι αν δεν σου αρέσει, φεύγουμε». Περισσότερο με νοιάζει να βρει παρέες στη γειτονιά μας.

Τώρα, άμα κάτσει και μου βγει μπαλαρίνα, καλώς να ορίσει.

Η μικρή μου πάει σε καλό και ακριβό σχολείο. «Ας επενδύσουμε στα παιδιά μας», σκεφτήκαμε με τη σύζυγο.

Πάει, μεγάλωσα κι εγώ· πρώτη φορά τη λέω «σύζυγο». «Αυτή» ήθελα να πω — οι παλιοί ξέρουν.

Τέλος πάντων, η μικρή ζορίζεται στο σχολείο της· δεν κόλλησε με τις παρέες εκεί.

Το έχουμε μεγάλο άγχος και μας στεναχωρεί αυτό. «Τι έκανες, αγάπη, στο διάλειμμα;» «Ε, τι να έκανα, μπαμπά; Μιλούσα με τα δέντρα…» Από το μπαλέτο βγήκε ενθουσιασμένη. «Είχες δίκιο!» μου είπε. «Ήτανε τέλεια! Έκανα και μια φίλη! Ο μπαμπάς της είναι από την Αλβανία, αλλά η ίδια δεν μιλάει αλβανικά.

Της είπα να μην ανησυχεί· θα της μάθω εγώ μερικές λέξεις που μου έμαθε η Μαρίνα το καλοκαίρι!» Κάτι τέτοια μου λέει και μετά τα γράφω και κλαίω σαν μπέμπης.

Μακάρι να γίνουν φίλες.

Να φέρει κι ο Ρασίντ τα δικά του παιδιά, να κάνουν όλα μαζί παρέα.

Περάσαμε δύσκολους καιρούς και θα ’ρθουν κι άλλοι, ακόμα πιο δύσκολοι.

Ο εθνικισμός δεν υπήρξε ποτέ η λύση. Μονάχα φτώχεια, πόνο και αίμα —πολύ αίμα— προξένησε. Το νου μας. Καλό βράδυ σε όλους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους