Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η γιαγιά Σοφία. Με το κάτασπρο πυκνό μαλλί. Με το πυκνό χαμόγελο με το οποίο αγκάλιαζε τις ζωές μας, Με τα πιο νόστιμα γιουβαρλάκια που έφαγα ποτέ.

Και με εκείνη τη Singer ραπτομηχανή που έφτιαχνε, τι δεν μας έφτιαχνε... Κοστούμια, σακάκια, παντελόνια, σορτς.

Όλα από τα χέρια της και όλα ραμμένα πάνω μας, σε μένα και στον μόλις έναν χρόνο μικρότερο αδερφό μου, που είχαμε την τύχη να μεγαλώνουμε δίπλα της - μεσοτοιχία.

Και που είχε σένιο πάντα τον παππού Βασίλη, τον πιο καλοντυμένο σκληρό (φτωχό) κομμουνιστή που έχετε δει ποτέ.

Για τον παππού θα τα πούμε άλλη φορά.

Τώρα μιλάμε για τη γιαγιά Σοφία, που ήρθε μικρό παιδί ορφανό από την Κεφαλλονιά σε ίδρυμα του Πειραιά, άγνωστο το πραγματικό της επώνυμο, της έδωσαν ένα που να θυμιζει τον τόπο καταγωγής της, τη Λειβαθώ, την έμαθαν μοδίστρα, κάπως γνώρισε τον εκ Σπάρτης Αθηναίο παππού μας, έκαναν οικογένεια, στον Ασύρματο πρώτα και μετά τους πήρε η Φρειδερίκη και τους έβαλε στα πέτρινα, όπου γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και πάντα επιστρέφουμε.

Και από αυτή την οικογένεια, τρεις Σοφίες σε δύο γενιές πήραν το όνομά της.

Τη μία, δυστυχώς, τη χάσαμε τα Χριστούγεννα του 2024 και θα μας πονάει για πάντα, δεν νομίζω να το αποδεχτώ ποτέ ότι χάσαμε τόσο νωρίς και τόσο άδικα, χτυπημένο από το χτικιό που επί χρόνια νικούσε, ένα τόσο όμορφο πλάσμα- στην εικόνα αλλά, κυρίως, στην ψυχή, που μονο με εκείνη της γιαγιάς Σοφίας μπορεί να συγκριθεί.

Πρωτοξάδελφη από τον, επίσης πρόωρα χαμένο, μικρό αδελφό της μητέρας μου, τον θείο Γιώργο, η Σόφη, τριφυλλάρα και παικτάρα στο μπάσκετ.

Παικταράς στη μεγάλη ομάδα των Πετραλώνων και ο θείος, θα τα πούμε για αυτόν άλλη φορά.

Γιατί σήμερα είναι της Σοφίας.

Πρωτοξάδελφη και η άλλη Σόφη, από τον μεγάλο αδελφό της μητέρας μου, τον θείο Πάνο.

Που έφυγε μικρός για την Αυστραλία και εκεί, στη Μελβούρνη, πήγε και βρήκε τη Βούλα και εκαναν την κόρη και της έδωσαν το όνομα της γιαγιάς μας.

Χάσαμε πρόσφατα τη θεία Βούλα, ο θείος Πάνος αντέχει, έμεινε μόνος του από τα 4 παιδιά που γέννησε η γιαγιά μας - τα τρία μικρότερα έφυγαν με αντίστροφη σειρά από τη γέννησή τους, η μητέρα μας τελευταία, τα άλλα αγόρια πρόωρα και εκείνα... Ευτυχώς ο θείος Πάνος έχει κοντά του "τη Σόφη τη μεγάλη", που μοιάζει πολύ στη δική μου μητέρα φυσιογνωμικά, νομίζω όμως και στον δυναμικό και ντόμπρο χαρακτήρα.

Όχι τυχαία, η Σόφη έχει γυμναστήριο και είναι κόουτς. Αρχηγός.

Θέλω πολύ να πάω να τους βρω στη Μελβούρνη, η Σόφη θέλει επίσης να πάρει τα δύο κουκλιά της, τον Kale Καλλισθένη και την Paris Παρασκευή (όπως τη θεία Βούλα) και να έρθουν στην Ελλάδα, την οποία αγαπάει και στην οποία πάντα επιστρέφει.

Αλλά όσοι οι γιατροί δεν επιτρέπουν στον θείο Πάνο ένα τόσο μακρινό ταξίδι, θα πρέπει να μείνει εκεί, κοντά του.

Σαν σήμερα, μαλιστα, ανήμερα στη γιορτή της η Σόφη γέννησε την Paris και έχουν διπλή γιορτή εκεί "κάτω". Τρίτη στη σειρά Σοφία η ανιψιά, κόρη του μπρο, η οποία έχει δίδυμο (και Δίδυμο) αδερφό "τον Ανδρέα τον μεγάλο", όπως τον λέμε για να τον ξεχωρίζουμε από τον δικό μου γιο.

Γεννήθηκε 102 χρόνια μετά την γιαγιά Σοφία, αλλά θα μπορούσε να είναι κόρη της.

Έχει και αυτή, η ανιψιά, το χαμόγελο και την καλοσύνη της προγιαγιάς της, έχει και το πείσμα της γιαγιάς Κανέλλας, της μητέρας μας - για την οποία επίσης θα τα πούμε μιαν άλλη φορά.

Γιατί, είπαμε, σήμερα είναι της Σοφίας.

Και εμείς τις αγαπάμε όλες τις Σοφίες μας.

Και, όσο μακριά και αν είναι, ζούμε και μεγαλώνουμε κοντά τους, ζουν και μεγαλώνουν κοντά μας, μεσοτοιχία στη ζωή και στην ψυχή μας. Πάντα και για πάντα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους