Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΑΤΑΝΤΙΑ. ΝΤΡΟΠΗ. ΞΕΦΤΙΛΑ. ΕΜΕΤΟΣ. ΤΣΙΡΚΟ Και πάλι οι λέξεις μοιάζουν λίγες για ανθρώπους που στέκονται πάνω από τον τάφο ενός νεκρού και ξεστομίζουν χυδαιότητες.

Γιατί χρειάζεται να έχεις χάσει κάθε στοιχειώδη αίσθηση ορίου για να μην αντιλαμβάνεσαι ότι, την ώρα που νομίζεις πως βρίζεις τους συγγενείς του, αυτό που κάνεις πάνω από το μνήμα του είναι πρωτίστως προσβολή στον ίδιο τον νεκρό που υποτίθεται ότι πήγες εκεί για να τιμήσεις.

Υπάρχει κάτι βαθιά άρρωστο σε μια εποχή που δεν μπορεί πια να σεβαστεί ούτε τον θάνατο.

Κοιτάζοντας όσα συνέβησαν στην κηδεία του Μαζωνάκη, με ανθρώπους να έχουν τα κινητά σηκωμένα και να προσπαθούν να φωτογραφίσουν ακόμη και τον νεκρό, δεν ξέρω τι με εξοργίζει περισσότερο, η παντελής απουσία ορίων ή αυτή η αδιανόητη πεποίθηση ότι επειδή ένας άνθρωπος υπήρξε δημόσιο πρόσωπο, μας ανήκει ακόμη και μέσα στο φέρετρό του.

Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, αν τους δινόταν η δυνατότητα, κάποιοι θα άνοιγαν το φέρετρο, θα έμπαιναν μέσα, θα αγκάλιαζαν τον Μαζωνάκη και θα έβγαζαν και μια φωτογραφία μαζί του, αρκεί να είχαν μετά κάτι να ανεβάσουν.

Τόσο πολύ έχουμε εθιστεί στην έκθεση, ώστε ακόμη και ο θάνατος αντιμετωπίζεται σαν ευκαιρία για ένα καλύτερο πλάνο.

Μια κηδεία όμως δεν είναι συναυλία, κοσμικό γεγονός ή αξιοθέατο.

Είναι η τελευταία πράξη σεβασμού προς έναν άνθρωπο που έφυγε, μια τελετή για τη μνήμη του και για την ψυχή του.

Και η οικογένειά του έχει το απόλυτο δικαίωμα να αποφασίσει ότι η ταφή θα γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο, χωρίς θεατές, χωρίς κινητά, χωρίς κάμερες και χωρίς κανέναν άγνωστο πάνω από το μνήμα του ανθρώπου της.

Δεν σου ανήκει ο άνθρωπος, δεν σου ανήκει το σώμα του, δεν σου ανήκει το φέρετρό του, δεν σου ανήκει ο τάφος του.Με ποιο ακριβώς δικαίωμα τα κάνεις αυτά; Επειδή αγόρασες έναν δίσκο; Επειδή πήγες σε μια συναυλία; Επειδή τραγούδησες τα τραγούδια του; Δεν απέκτησες μετοχές ούτε στη ζωή ούτε στον θάνατό του.

Κανένας άνθρωπος που αγάπησε πραγματικά αυτόν τον καλλιτέχνη δεν τον τιμά με αυτόν τον τρόπο.

Δεν τιμάς έναν νεκρό βρίζοντας πάνω από τον τάφο του, ούτε αποδεικνύεις τον πόνο σου κρατώντας το κινητό σηκωμένο για να καταγράψεις κάθε δευτερόλεπτο.

Όταν το πρώτο σου μέλημα είναι να βιντεοσκοπήσεις, να ανεβάσεις, να δείξεις στους άλλους πόσο «πόνεσες» και πόσο κοντά βρέθηκες, τότε αυτό που προβάλλεις δεν μοιάζει με πένθος αλλά με την παράστασή του.

Έναν δημόσιο, επιδεικτικό πόνο που μετατρέπεται σε περιεχόμενο.

Και συγγνώμη, αλλά άνθρωποι που πηγαίνουν πάνω από τον τάφο ενός νεκρού που υποτίθεται ότι αγαπούσαν, βρίζουν χυδαία και θεωρούν ότι έχουν κάποιο δικαίωμα πάνω στον νεκρό επειδή υπήρξαν θαυμαστές του χρειάζονται ψυχίατρο. Ο Μαζωνάκης θα ντρεπόταν με την ξεφτίλα σας. Να σας βουτήξει η αστυνομία και να σας πάει όλους μέσα. Νεκρωμένα δίποδα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους