ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ 1944 — Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΑΡΧΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΗΓΑΔΑ Κάθε Σεπτέμβρη ανασύρεται η ίδια αντικομμουνιστική αφήγηση. Ο Μελιγαλάς παρουσιάζεται σαν να μην υπήρξε ποτέ Κατοχή, σαν να μην υπήρξαν Τάγματα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιατί μόνο έτσι μπορεί να μεταμορφωθεί ο ταγματασφαλίτης από ένοπλο συνεργάτη της κατοχικής εξουσίας σε «αθώο θύμα» και ο ΕΛΑΣ από στρατός της Αντίστασης σε «σφαγέα». Μόνο που η Ιστορία έχει πείσμα. Στον Μελιγαλά δεν υπήρξε επίθεση του ΕΛΑΣ εναντίον ενός ανυπεράσπιστου πληθυσμού.

Υπήρξε σκληρή, αιματηρή μάχη, στις 13–15 Σεπτέμβρη 1944, απέναντι σε οργανωμένες και οχυρωμένες δυνάμεις των Ταγμάτων Ασφαλείας.

Αυτούς πολεμούσε ο ΕΛΑΣ.

Τους ένοπλους σχηματισμούς που συγκροτήθηκαν μέσα στην Κατοχή και έστρεψαν τα όπλα τους ενάντια στο ΕΑΜικό κίνημα και στον λαό που αντιστεκόταν. Η Πελοπόννησος είχε ήδη πληρώσει βαρύ φόρο αίματος από την κατοχική τρομοκρατία και τη δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας.

Γι' αυτό και ο λαός που συνέρρευσε στον Μελιγαλά μετά τη μάχη δεν κατέβηκε από κάποιον ουρανό.

Κατέβηκε από τα χωριά της Κατοχής.

Κουβαλούσε νεκρούς, διώξεις, φυλακές, βασανισμούς και την τρομοκρατία που είχε προηγηθεί.

Κουβαλούσε μίσος απέναντι σε ανθρώπους τους οποίους δεν γνώρισε τον Σεπτέμβρη του 1944, αλλά στα χρόνια που προηγήθηκαν.

Και όταν το ταγματασφαλίτικο οχυρό κατέρρευσε, ξέσπασε μαζί του και η συσσωρευμένη λαϊκή οργή.

Εδώ βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες λαθροχειρίες της μεταπολεμικής αντικομμουνιστικής αφήγησης: διαφορετικοί νεκροί, διαφορετικές στιγμές και διαφορετικές συνθήκες θανάτου στοιβάχτηκαν κάτω από μία και μοναδική ταμπέλα: «σφαγή του ΕΛΑΣ». Όχι.

Άλλοι έπεσαν πολεμώντας στη μάχη.

Άλλοι εκτελέστηκαν μετά την καταδίκη τους.

Άλλοι λιντσαρίστηκαν μέσα στην έκρηξη αντεκδίκησης που ακολούθησε.

Δεν είναι ένα και το αυτό.

Ο κύριος όγκος των δυνάμεων του ΕΛΑΣ δεν παρέμεινε στον Μελιγαλά για να οργανώσει κάποια υποτιθέμενη «σφαγή». Συνέχισε τις επιχειρήσεις εναντίον των δυνάμεων των Ταγμάτων που εξακολουθούσαν να βρίσκονται υπό τα όπλα.

Οι αιχμάλωτοι έμειναν στο Μπεζεστένι και γύρω τους συγκεντρώθηκε κόσμος που απαιτούσε εκδίκηση.

Και η οργή αυτή ακολούθησε τους αιχμαλώτους έξω από τον Μελιγαλά.

Στη διαδρομή προς την Καλαμάτα συγκεντρώθηκαν πλήθη.

Τα λιντσαρίσματα και οι αυτοδικίες συνεχίστηκαν και στην Καλαμάτα, όπου η κατάσταση ξέφυγε μέσα σε μια κοινωνία που έβγαινε από την Κατοχή γεμάτη αίμα και ανοιχτούς λογαριασμούς.

Αυτή την κοινωνική πραγματικότητα εξαφανίζει ο μύθος της «τυφλής κομμουνιστικής σφαγής». Και υπάρχει ακόμη ένας πρωταγωνιστής που οι βολικές αφηγήσεις προτιμούν να αφήνουν στο ημίφως. Η Μεγάλη Βρετανία.

Βρετανοί αξιωματικοί βρίσκονταν ήδη στο πεδίο και συμμετείχαν στις διαβουλεύσεις για την παράδοση των Ταγμάτων Ασφαλείας. Ο Γκίμπσον, ο «Καμπούρης» των ελληνικών αφηγήσεων, αποτελεί μέρος αυτής της ιστορίας.

Δεν βρισκόμαστε όμως πλέον μόνο στη μάχη εναντίον των Γερμανών.

Βρισκόμαστε στις τελευταίες εβδομάδες της Κατοχής, όταν το ερώτημα της επόμενης ημέρας γίνεται όλο και πιο πιεστικό: ποιος θα έχει την πραγματική δύναμη στην απελευθερωμένη Ελλάδα; Και η απάντηση που έδινε η πραγματικότητα ήταν εφιαλτική για την αστική τάξη και τους Βρετανούς: το ΕΑΜ είχε γίνει τεράστια πολιτική δύναμη και ο ΕΛΑΣ αποτελούσε τον μεγαλύτερο ένοπλο σχηματισμό της Αντίστασης.

Λίγους μήνες αργότερα, τον Δεκέμβρη, δεν θα χρειάζονται πλέον υπαινιγμοί.

Ο βρετανικός ιμπεριαλισμός θα επέμβει ανοιχτά.

Και τότε θα φανεί καθαρότερα ότι η Απελευθέρωση δεν έκλεισε απλώς τους λογαριασμούς της Κατοχής.

Άνοιξε τη μεγάλη σύγκρουση για την εξουσία και για το ποια Ελλάδα θα αναδυόταν από τα ερείπια.

Γι' αυτό ο Μελιγαλάς ενοχλεί ακόμη.

Γιατί κάτω από τα στρώματα της μεταπολεμικής προπαγάνδας υπάρχει ένα γεγονός που δεν εξαφανίζεται: Ο ΕΛΑΣ στον Μελιγαλά πολέμησε και συνέτριψε στρατιωτικά ένα ισχυρό κέντρο των Ταγμάτων Ασφαλείας.

Και γι' αυτό χρειάστηκε να ξαναγραφτεί η ιστορία.

Να εξαφανιστούν οι Γερμανοί.

Να εξαφανιστεί η Κατοχή.

Να εξαφανιστεί η δράση των Ταγμάτων.

Να εξαφανιστεί η ίδια η μάχη.

Να μείνει μόνο η Πηγάδα.

Και ύστερα να αντιστραφούν οι ρόλοι: ο δωσίλογος να παρουσιαστεί ως «εθνικόφρων πατριώτης» και ο ΕΛΑΣ ως εγκληματική συμμορία.

Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη.

Δεν χαρίζουμε σε κανέναν την ιστορία της ΕΑΜικής Αντίστασης και δεν δεχόμαστε το ξέπλυμα του ένοπλου δωσιλογισμού μέσα από τη μετατροπή του Μελιγαλά σε αντικομμουνιστικό προσκύνημα.

Πριν από την Πηγάδα υπήρξε η Κατοχή.

Πριν από την Πηγάδα υπήρξαν τα Τάγματα Ασφαλείας.

Πριν από την Πηγάδα υπήρξε η τρομοκρατία στα χωριά της Πελοποννήσου.

Πριν από την Πηγάδα υπήρξε η μάχη.

Και στη μάχη αυτή ο ΕΛΑΣ νίκησε.

Αυτά δεν τα σβήνει καμία αντικομμουνιστική μυθολογία. Ο Μελιγαλάς δεν ήταν το «ελληνικό Κατίν» τους.

Ήταν πρώτα απ' όλα η στρατιωτική συντριβή ενός οχυρού του ένοπλου δωσιλογισμού από τον ΕΛΑΣ.

Και η Ιστορία του Μελιγαλά δεν πρόκειται να αρχίσει από εκεί που βολεύει τους υμνητές των Ταγμάτων Ασφαλείας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους