13 Χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα ⚫️ ΤΑΞΙΚΟ ΜΠΛΟΚΟ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΣΤΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ-ΜΜΕ-ΦΑΣΙΣΤΩΝ Καλούμε όλους και όλες στην πορεία για τα 13 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στηρίζουμε το μπλοκ του «Προλεταριακού Αντιφασιστικού Μετώπου Δυτικών Προαστίων». 📍ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ στις 18:00 στην Καμάρα 📍ΒΟΛΟΣ: στις 19:00 Πλατεία Ελευθερίας Η καθημερινότητα που βιώνουμε αντικατοπτρίζει τη σκληρή και ολομέτωπη επίθεση που εξαπολύουν το κεφάλαιο και το κράτος του σήμερα: Μία επίθεση που εκδηλώνεται με τους χαμηλούς μισθούς, με την γενικότερη ακρίβεια και τις ανατιμήσεις στα βασικά αγαθά, με τις δραματικές αυξήσεις των ενοικίων και την πραγματοποίηση πλειστηριασμών και εξώσεων πρώτης κατοικίας , θέτοντας υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα στην στέγαση, με τις ιδιωτικοποιήσεις και την κατακρεούργηση όλων των βασικών κοινωνικών αγαθών (Υγεία, Παιδεία). Με αντεργατικά νομοσχέδια που νομιμοποιούν την δραματική εντατικοποίηση της εργασίας, τα ελαστικά ωράρια και τα ανύπαρκτα μέσα προστασίας και υγιεινής και ταυτόχρονα ποινικοποιούν το δικαίωμα στην απεργία.

Η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων είναι αλληλένδετη με την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Το ελληνικό κράτος ως σταθερός σύμμαχος των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, δίνει γη και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές και εφαρμόζει αντιλαϊκές πολιτικές στο εσωτερικό για την εξυπηρέτηση των σχεδίων τους.

Εξυπηρετεί τον ρόλο του συνοριοφύλακα της Ευρώπης-φρούριο, στηρίζει υλικά-πολιτικά το μέτωπο στην Ουκρανία, λαμβάνει ενεργό ρόλο στην γενοκτονία που πραγματοποιεί το φασιστικό σιωνιστικό μόρφωμα του Ισραήλ σε βάρος του παλαιστινιακού λαού και καλωσορίζει το ισραηλινό κεφάλαιο, το οποίο έχει κατακλύσει διάφορους τομείς της ελληνικής αγοράς.

Παράλληλα, η ακροδεξιά και ο λόγος της προελαύνουν στο παγκόσμιο και εγχώριο πολιτικό στερέωμα, αλλά και στην κοινωνία, όπου παρεμβαίνει, διαδίδεται και υιοθετείται η εν λόγω ρητορική.

Η πολιτική και ρητορική του Τράμπ εκφράζεται εγχώρια για παράδειγμα με τον «αντιμεταναστευτισμό, όσο με τον συντηρητισμό, τη θρησκεία, την ομοφοβία, την πολεμοκάπηλη και εθνικιστική ρητορική.

Οι θέσεις αυτές εκφράζονται σήμερα ανοιχτά από μια πλειάδα κομμάτων εντός της Βουλής (από τους εκπροσώπους των κομμάτων των Σπαρτιατών, της Ελληνικής Λύσης και της Νίκης), όσο και εκτός, από διάφορες φασιστικές παρακρατικές γκρούπες.

Εκτός αυτού, και στην κοινωνία συνεχώς καταλαμβάνουν έδαφος ρατσιστικές θέσεις και λόγος ή ακόμα και επικροτούνται φασιστικές δολοφονικές πρακτικές (κυνήγια και δολοφονίες μεταναστών). Παράλληλα,ο επονομαζόμενος «προοδευτικός πόλος» έχει εκλείψει, τόσο από τον ενδοκοινοβουλιακό πολιτικό διάλογο, όσο και στις θέσεις/απόψεις που κυριαρχούν στην κοινωνία, και ως αποτέλεσμα η βάση του πολιτικού διαλόγου μετατοπίζεται ολοένα και δεξιότερα, τόσο στο κοινοβούλιο όσο και στην κοινωνία.

Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την πλήρη διάλυση του κοινωνικού συμβολαίου, το «τέλος» του κύκλου της μεταπολίτευσης και την εξαφάνιση των όποιων σχετικών κεκτημένων (πλήρης καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων, εκδικητικές συνδικαλιστικές διώξεις, ποινικοποίηση των διαδηλώσεων-του δικαιώματος στην απεργία, πειθαρχικός έλεγχος και καταστολή στα πανεπιστήμια, επίθεση στις καταλήψεις, πολεμική οικονομία), συντελούν σε μια κοινωνία σε παραίτηση, όπου από τη μία κυριαρχεί ο κανιβαλισμός, ο φόβος και η αδιαφορία/αποστροφή για τα κοινά, ενώ παράλληλα η γενικότερη εξαθλίωση και οικονομική δυσχέρεια κάνουν την επιβίωση ακόμα πιο δύσκολη.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η φασιστική απειλή επιχειρεί ξανά να αναδυθεί και να ριζώσει στο κοινωνικό πεδίο.

Με την οικονομική στήριξη εφοπλιστών, βιομηχάνων, εκκλησιαστικών και πολεμοκάπηλων κύκλων και σε άμεση σύνδεση με διάφορα κέντρα εξουσίας, ο φασισμός δηλητηριάζει την εργατική τάξη, τη νεολαία και τον λαό, με στόχο τη διαίρεση, τον φόβο και την καθυπόταξη, αλλά και να καταστείλει και να ανακατευθύνει τη λαϊκή οργή σε δρόμους ακίνδυνους για το κεφάλαιο, λειτουργώντας έτσι ως εργαλείο των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και συμπλήρωμα της "δημοκρατικής" πολιτικής των καπιταλιστών σε περιόδους κρίσης, εργαλειοποιώντας κάθε κοινωνική δυσαρέσκεια.

Η σχέση εξάρτησης του φασισμού από το κεφάλαιο και τον κρατικό μηχανισμό, καθώς και η κινηματική εμπειρία μας έχουν αποδείξει ότι ο φασισμός δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί στο πλαίσιο της αστικής δικαιοσύνης, τόσο όσον αφορά τον κοινωνικό -και μη- αποκλεισμό μελών όσο και την επίτευξη της αποστροφής της κοινωνίας προς αυτό το μόρφωμα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Γερμανία, όπου η ογκώδης και λεπτομερής νομοθεσία για την εξάλειψη του ναζισμού και του φασισμού (απαγόρευση δημιουργία φασιστικού/ναζιστικού κόμματος, απαγόρευση συμβόλων κλπ) δεν σταμάτησε την επέλαση του AFD, με κορύφωση την εκλογική του νίκη στις πρόσφατες κρατιδιακές εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ, όπου συγκέντρωσε το 43,8% και προετοιμάζεται να κατέβει στις ομοσπονδιακές εκλογές με αυξημένες αξιώσεις και πιθανότητες.

Η πρόσφατη και όχι σε κενό χρόνο αποφυλάκιση του φασίστα Κασσιδιάρη, ο οποίος επιχειρεί εδώ και χρόνια να συσπειρώσει το δεξιό και ακροδεξιό ακροατήριο γύρω από το πρόσωπό του, και η διαφαινόμενη επιστροφή του στην πολιτική σκηνή εκτός φυλακής επιβεβαιώνει τη συλλογική μας μνήμη,στην οποία έχει χαραχθεί βαθιά το ότι ο φασισμός αντιμετωπίζεται μόνο συλλογικά και έξω στον δρόμο.

Δεν θα ξεχάσουμε πως όταν όλο το αστικό πολιτικό σκηνικό της χώρας εθελοτυφλούσε και σφύριζε αδιάφορα μπροστά στις στυγνές δολοφονικές επιθέσεις σε μετανάστες/ριες, εργάτες, κομμουνιστές/ριες, αναρχικούς, αντιφασίστες/στριες, αδύναμους και κατατρεγμένους, το αντιφασιστικό κίνημα ήταν αυτό που κατάφερε, μέσα από σκληρή πάλη, να αναδείξει τι πραγματικά είναι και τι πρεσβεύει η Χρυσή Αυγή.

Ήταν οι μικρές και μεγάλες μάχες που δόθηκαν σε δρόμους, γειτονιές, σωματεία, σχολές που κατάφεραν να στήσουν μαχητικά τις κόκκινες γραμμές, οι οποίες αποτέλεσαν το δομικό υλικό του τείχους πάνω στο οποίο προσέκρουσε η παγίωση και η επέκταση της φασιστικής απειλής.

Ήταν αυτές που ανέδειξαν τελικά την άμεση σύνδεση του αστικού κράτους με τον φασισμό, την πιο σκληρή και αντιδραστική μορφή της αστικής διακυβέρνησης.

Δεν ήταν ούτε οι αστικές κυβερνήσεις των προηγούμενων χρόνων, ούτε η δικαστική αρχή, οι οποίες για χρόνια έθρεφαν τη Χρυσή Αυγή, αυτοί που ανέλαβαν να πολεμήσουν και να αντισταθούν υλικά στην φασιστική απειλή.

Ήταν οι οργανωμένες αντιφασιστικές δυνάμεις που τους τσάκισαν ως αυτό που είναι: ως μπροστινούς του κεφαλαίου, ως τσιράκια των αφεντικών, ως δούλους και ρουφιάνους, όχι μόνο του συστήματος, αλλά και της εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας.

Όσα “τείχη της Δημοκρατίας” και αν επιχειρήσουν να φτιάξουν, όσοι λόγοι δήθεν καταδίκης και αν βγουν, δεν μπορούν να κρύψουν ότι ο φασισμός είναι η παρακρατική μήτρα αυτού του εκμεταλλευτικού κοινωνικού συστήματος.

Δεκατρία χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής και με το μέλλον της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων να φαίνεται όλο και πιο δυσοίωνο, ο φασισμός βρίσκει πρόσφορο έδαφος να χύσει ξανά το δηλητήριό του.

Με αυτήν την παραδοχή και απέναντι σε αυτήν την ωμή συνθήκη, η τάξη μας οφείλει να βρίσκεται πάντα σε άμεση επαγρύπνηση.

Η απάντησή μας πρέπει να είναι ηχηρή: Στους δρόμους, στις γειτονιές μας, στα σχολεία, στους χώρους εργασίας, να μην αφήσουμε χώρο στους φασίστες να εργαλειοποιούν τη φτώχεια, την ακρίβεια και την εξαθλίωση που βιώνουμε.

Να προτάξουμε την ταξική οργάνωση και τη μαχητική αντιφασιστική/αντικαπιταλιστική συγκρότηση ως το μέσο για τη διασφάλιση των συμφερόντων της θιγόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, των συμφερόντων της πολυεθνικής εργατικής τάξης και του λαού.

Είναι χρέος των οργανωμένων δυνάμεων και της εργατικής τάξης να κρατήσουν ζωντανό το νήμα της αντιφασιστικής πάλης των λαών, ειδικά σε περιόδους κρίσης, όπως είναι η σημερινή, όπου οι ταξικές αντιθέσεις οξύνονται, με το φασισμό να χρησιμοποιείται ως βαλβίδα αποσυμπίεσης των κοινωνικών και ταξικών αγώνων και ως αντίμετρο στην ανάπτυξη συνολικά των κινημάτων.

Ο φασισμός, ήταν, είναι και θα είναι το βρώμικο χέρι αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού κοινωνικού συστήματος και ως τέτοιο θα πρέπει να το αντιμετωπίζουμε.

Γιατί η πάλη ενάντια στον φασισμό, είναι μια καθημερινή πάλη ενάντια στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού που τον γεννά και τον θρέφει, είναι μια πάλη για την οικοδόμηση ενός άλλου κόσμου, απαλλαγμένου από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. ΠΑΥΛΟΣ ΦΥΣΣΑΣ - ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ! ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ - ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ! Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους