Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το facebook έχει γίνει αφόρητο. Μου πετάει δημοσιεύσεις από ανθρώπους και σελίδες που δεν γνωρίζω και δεν ακολουθώ, και συχνά το ύφος είναι τρομερά τοξικό - με μια συναισθηματική ένταση που με βλάπτει, χωρίς να μου δίνει πληροφορίες που με ωφελούν.

Από την άλλη εννοείται πως μέσα από το μέσο αυτό ενημερώνομαι για πολλές δράσεις και θέματα που με απασχολούν, και αυτό έχει υπάρξει τρομερά βοηθητικό για μένα μέσα στα χρόνια.

Και έχω γνωρίσει και υπέροχους ανθρώπους.

Όμως σκέφτομαι συχνά και το πώς καθόμαστε και γράφουμε ένα ποστ, και τι στόχο έχει.

Αυτό είναι κάτι που πρέπει όλους τους ανθρώπους να μας απασχολεί πριν κάτσουμε να πληκτρολογήσουμε και πατήσουμε τη δημοσίευση.

Ζούμε σε μια εποχή που μας βαραίνουν έτσι κι αλλιώς η οικονομική επισφάλεια, οι πόλεμοι, η βία.

Δεν χρειαζόμαστε τη βία και μέσα στο διαδίκτυο - τη στιγμή μάλιστα που μας πετάγεται σαν ένα ποστ ξαφνικά μπροστά μας, εκεί που κάνουμε διάλειμμα από τη δουλειά να πάρουμε λίγο αέρα, ή να χαλαρώσουμε το βράδυ μετά από μια δύσκολη μέρα.

Έχουμε άραγε αναλογιστεί τι αντίκτυπο έχει η κάθε μας διαδικτυακή τοποθέτηση στον εκάστοτε αναγνώστη; Ύπουλο πράγμα το να είσαι πίσω από μια οθόνη χωρίς να βλέπεις τους παραλήπτες των γραφόμενών σου.

Δεν νομίζω ότι υπολογίζουμε τον αντίκτυπο που έχουν οι λέξεις μας όταν κάποιος άνθρωπος τις διαβάζει - γράφουμε συχνά για να βγάλουμε το άχτι μας, χωρίς να σκεφτούμε ότι απέναντί μας, κι ας μην τον βλέπουμε, είναι ένας άνθρωπος που λαμβάνει την ενέργεια των όσων γράφουμε -γιατί δεν είναι μόνο το τι λες στη ζωή, είναι και το πώς το λες.

Σε μια εποχή που πονάμε από πολλά, περισσότερο ίσως από ποτέ, το Facebook και η χρήση του μας πληγώνουν ακόμα πιο πολύ.

Και η ποιότητα της ενσυναίσθησης γίνεται σήμερα ακόμα πιο επιτακτική.

Γιατί το γράφω αυτό; Τι νόημα έχει; Ποιον ωφελεί; Πώς θα νιώσει ένας άνθρωπος που ανοίγει κουρασμένος το κινητό του να δει τα νέα ή τις δημοσιεύσεις φίλων του, και θα πέσει πάνω στη δική μου δημοσίευση; Σκέψεις που κάνω πρώτα από όλα για μένα την ίδια - γιατί έχουν υπάρξει φορές που έχω γράψει και εγώ με το θυμικό, και μετά έχω λυπηθεί για αυτό - για έστω και έναν άνθρωπο που μπορεί τα λόγια μου να πλήγωσαν.

Και παράλληλα ξέρω ότι δεν μπορούμε να αναλάβουμε την ευθύνη για το τι θα νιώσει ο άνθρωπος απέναντί μας διαβάζοντας τα λόγια μας, ή βλέποντας το βίντεό μας.

Όμως ξέρω επίσης και μέσα από τα ραντεβού μου με τους ανθρώπους σε πένθος, ότι είμαστε πιο βαριοί οι άνθρωποι σήμερα - και πώς να μην είμαστε με όλες αυτές τις προσλαμβάνουσες που έχουμε.

Χρειάζεται λοιπόν για μένα, σε αυτές τις δύσκολες εποχές, να κάνουμε ένα ακόμα βήμα πίσω - πριν γράψουμε εδώ.

Και σίγουρα χρειάζεται πολύ unfollow, πολλά “δε με ενδιαφέρει αυτό το περιεχόμενο” ή οτιδήποτε άλλο ταιριάζει ανά περίσταση, και λιγότερος χρόνος στο σκρολάρισμα - για μένα τουλάχιστον, αυτές είναι κάποιες λύσεις που έχω βρει και κάπως βοηθάνε.

Και χρειάζεται περισσότερος χρόνος στο να ψάξουμε να βρούμε τα μέσα, τους ανθρώπους και τις δημοσιεύσεις που πραγματικά μας ενημερώνουν και μας εξελίσσουν, που μας κάνουν να ανοίγουμε προς τον συνάνθρωπο, να συμμετέχουμε με διάθεση δημιουργίας και βελτίωσης των πραγμάτων.

Στη φωτογραφία ένα κέντημα που ολοκλήρωσα τις ώρες που δεν σκρόλαρα, το είπα “Το λεπτεπίλεπτο”, γιατί λεπτεπίλεπτοι είμαστε οι άνθρωποι, και χρειαζόμαστε φροντίδα, αγάπη στοργή και προδέρμ, περισσότερο από ποτέ - και στα σόσιαλ μίντια. Τίτλος κεντήματος: Το λεπτεπίλεπτο Καρσάνικη βελονιά σε ύφασμα εταμίν με μεταξωτή κλωστή - διαστάσεις 21*21 εκ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους