Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΚΟΥΡΕΜΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΡΑΒΑΤΑ ✓ Η ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΛΗΘΗ Η αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη στις 15 Σεπτεμβρίου 2026, μετά την ολοκλήρωση της ποινής που του επιβλήθηκε για την υπόθεση της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ούτε ως ένα απλό δικαστικό γεγονός ούτε ως μια ακόμη τηλεοπτική εικόνα της ημέρας.

Γιατί πίσω από το πρόσωπο υπάρχει η ιστορία.

Υπάρχει η Χρυσή Αυγή.

Υπάρχει η πολιτική βία.

Υπάρχει η δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Υπάρχουν οι άνθρωποι που δέχθηκαν επιθέσεις επειδή ήταν διαφορετικοί, επειδή υπερασπίστηκαν τη δημοκρατία, επειδή αρνήθηκαν να φοβηθούν.

Και κυρίως υπάρχει ένα μεγάλο δημοκρατικό καθήκον: να μην επιτρέψουμε στη λήθη να γίνει ο καλύτερος σύμμαχος του φασισμού. Ο Κασιδιάρης μπορεί να αλλάξει εμφάνιση.

Μπορεί να φορέσει κοστούμι, γραβάτα και γυαλιά.

Μπορεί να επιχειρήσει να εμφανιστεί ως ένας ακόμη «πολιτικός» μέσα στο δημοκρατικό πολιτικό σύστημα.

Όμως η δημοκρατία οφείλει να θυμάται το πολιτικό παρελθόν, τις πράξεις, τις δημόσιες τοποθετήσεις και τη δικαστική ιστορία κάθε προσώπου.

Το πρόβλημα δεν είναι το πρόσωπο καθαυτό.

Το πρόβλημα είναι η ιδεολογία που εκπροσωπείται όταν ο ναζισμός παρουσιάζεται ως πολιτική πρόταση. ✓ Ο ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΑΠΟΨΗ» Ο φασισμός και ο ναζισμός δεν αποτελούν απλώς «ακραίες πολιτικές απόψεις» που πρέπει να μπουν σε έναν ουδέτερο διάλογο με τις υπόλοιπες.

Είναι ιδεολογίες που ιστορικά συνδέθηκαν με την κατάργηση δημοκρατικών ελευθεριών, τη φυλετική και πολιτική δίωξη, την πολιτική βία, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και έναν παγκόσμιο πόλεμο πρωτοφανούς καταστροφής.

Γι' αυτό και χρειάζεται μεγάλη προσοχή όταν επιχειρείται η κανονικοποίηση τέτοιων προσώπων μέσω της εικόνας, του lifestyle και της τηλεοπτικής αναπαραγωγής.

Δεν χρειάζεται να κρυφτεί κανείς πίσω από χαρακτηρισμούς και ύβρεις.

Τα γεγονότα αρκούν. Η Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε δικαστικά ως εγκληματική οργάνωση. Ο Κασιδιάρης ήταν ηγετικό στέλεχός της και καταδικάστηκε στο πλαίσιο της ίδιας υπόθεσης.

Αυτή είναι η θεσμική πραγματικότητα που δεν μπορεί να σβήσει με κανένα επικοινωνιακό «λίφτινγκ». ✓ Η ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝ ΤΣΒΑΪΧ «Ο κόσμος του χθες» «Σταδιακά αναγκαστήκαμε να συνηθίσουμε να ζούμε χωρίς στέρεο έδαφος κάτω από τα πόδια μας, χωρίς δικαιώματα, χωρίς ελευθερία, χωρίς ασφάλεια», έγραφε ο Στέφαν Τσβάιχ στο βιβλίο του «Ο Κόσμος του Χθες -Αναμνήσεις ενός Ευρωπαίου» , που δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατό του, το 1942.

Οι επισημάνσεις του Τσβάιχ για την περίοδο πριν και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αποτελούν μια κραυγή αγωνίας για τα αίτια της ανόδου του Ναζισμού, αλλά και την επιρροή του στην ανθρώπινη φύση.

Η τύφλωση του ευρωπαϊκού συστήματος, αλλά και εκατομμυρίων ανθρώπων που αισθάνθηκαν εγκαταλελειμμένοι από τα παραδοσιακά κόμματα, ήταν στις αιτίες που οδήγησαν στην άνοδο του φασισμού και του ναζισμού. Ο Τσβάιχ αφηγείται πώς αυτός και όλοι οι καλοί άνθρωποι γύρω του αγνόησαν όλες τις νύξεις για έναν κόσμο που άλλαζε . «Απορροφημένοι στις κάθε λογής φιλοδοξίες, γράφει ο Τσβάιχ, «παρατηρήσαμε ελάχιστες από αυτές τις επικίνδυνες αλλαγές.

Δεν είχαμε το παραμικρό ενδιαφέρον για την πολιτική και τα κοινωνικά προβλήματα.

Και μόνο δεκαετίες αργότερα, όταν η στέγη και οι τοίχοι άρχισαν να πέφτουν πάνω μας, συνειδητοποιήσαμε ότι τα θεμέλια είχαν υπονομευτεί προ πολλού και ότι μαζί με τον νέο αιώνα είχε ξεκινήσει η παρακμή της ατομικής ελευθερίας και της δημοκρατίας στην Ευρώπη». . Εδώ αποκτά ιδιαίτερη αξία η σκέψη του Στέφαν Τσβάιχ.

Ο συγγραφέας του Κόσμου του Χθες έζησε την κατάρρευση της ευρωπαϊκής ασφάλειας, την άνοδο των μαζικών ιδεολογιών και την επέλαση του φασισμού και του εθνικοσοσιαλισμού.

Στον πρόλογο του βιβλίου του περιγράφει την εμπειρία του από την εξάπλωση του φασισμού, του εθνικοσοσιαλισμού και άλλων μαζικών ιδεολογιών.

Η μεγάλη προειδοποίηση του Τσβάιχ δεν αφορά μόνο τους φανατικούς ναζί.

Αφορά και τους υπόλοιπους.

Αφορά εκείνους που θεωρούν ότι «δεν θα συμβεί εδώ». Αφορά εκείνους που πιστεύουν ότι ο φασισμός είναι μια γραφική ανάμνηση του παρελθόντος.

Αφορά εκείνους που συνηθίζουν λίγο λίγο τη ρητορική του μίσους.

Γιατί ο φασισμός δεν εμφανίζεται πάντα με στολή και σύμβολα.

Μπορεί να εμφανιστεί ως «αντισυστημισμός», ως δήθεν «αγανάκτηση», ως νοσταλγία για έναν «ισχυρό άνδρα», ως περιφρόνηση των θεσμών, ως ρατσισμός, ως θεωρία συνωμοσίας, ως στοχοποίηση μεταναστών, μειονοτήτων ή πολιτικών αντιπάλων. ✓ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΦΥΣΣΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ Και γι' αυτό ο Σεπτέμβρης έχει ιδιαίτερο συμβολισμό.

Φέτος συμπληρώνονται δεκατρία χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και ο «Αντιφασιστικός Σεπτέμβρης» πραγματοποιείται από τις 14 έως τις 18 Σεπτεμβρίου. Ο Παύλος δεν είναι απλώς ένα όνομα σε μια επέτειο.

Είναι η υπενθύμιση ότι η πολιτική βία δεν αρχίζει όταν πέσει η πρώτη μαχαιριά.

Αρχίζει πολύ νωρίτερα: όταν ο άλλος παύει να θεωρείται άνθρωπος, όταν η διαφορετικότητα γίνεται εχθρός, όταν η βία παρουσιάζεται ως «μαγκιά», όταν η δημοκρατία θεωρείται αδυναμία.

Γι' αυτό η μνήμη του Παύλου πρέπει να είναι ζωντανή δημοκρατική πράξη και όχι τελετουργία. ✓ Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ Η Ελλάδα δεν βρίσκεται έξω από την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Στη Γερμανία, η AfD πέτυχε στις περιφερειακές εκλογές της Σαξονίας-Άνχαλτ ένα ιστορικά υψηλό αποτέλεσμα, συγκεντρώνοντας 43,8% και αναδεικνυόμενη πρώτη δύναμη.

Το γεγονός αυτό δεν σημαίνει ότι η σημερινή Ευρώπη είναι η Ευρώπη της δεκαετίας του 1930.

Οι ιστορικές συνθήκες είναι διαφορετικές.

Σημαίνει όμως ότι η δημοκρατία δεν πρέπει ποτέ να θεωρείται αυτονόητη.

Η άνοδος της Ακροδεξιάς συνδέεται σε διαφορετικές χώρες με κοινωνικές ανασφάλειες, οικονομικές πιέσεις, φόβους για το μέλλον, μεταναστευτικό, πολιτική δυσπιστία και αίσθηση εγκατάλειψης.

Οι αιτίες δεν είναι ίδιες παντού και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με απλουστεύσεις.

Ακριβώς γι' αυτό χρειάζεται πολιτική που να ακούει τις κοινωνίες χωρίς να χαρίζει τις αγωνίες τους στους δημαγωγούς. ✓ ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ Πρώτον, με ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς. Ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, κράτος δικαίου, διαφάνεια και ισονομία για όλους.

Δεύτερον, με ιστορική μνήμη και παιδεία.

Τα σχολεία δεν πρέπει απλώς να διδάσκουν ημερομηνίες.

Πρέπει να βοηθούν τους νέους να κατανοούν πώς γεννιέται ο αυταρχισμός, πώς λειτουργεί η προπαγάνδα και πώς η κοινωνία οδηγείται σταδιακά στην ανοχή της βίας.

Τρίτον, με κοινωνική πολιτική.

Η φτώχεια, η ανεργία, η επισφάλεια, η στεγαστική κρίση και η αίσθηση εγκατάλειψης δεν πρέπει να αφήνονται ως πεδίο στρατολόγησης της Ακροδεξιάς.

Τέταρτον, με πραγματική δημοκρατική παρουσία στις γειτονιές.

Οι δημοκρατικές δυνάμεις πρέπει να είναι παρούσες εκεί όπου υπάρχουν προβλήματα, όχι μόνο όταν πλησιάζουν εκλογές.

Πέμπτον, με αντιπαράθεση στην παραπληροφόρηση.

Η προπαγάνδα του μίσους αναπαράγεται ταχύτατα στα κοινωνικά δίκτυα.

Χρειάζεται δημοσιογραφία, ψηφιακός γραμματισμός και κοινωνία πολιτών που να ελέγχουν τα ψέματα πριν γίνουν «αλήθειες». Έκτον, με πολιτισμό και συλλογικότητα.

Μουσική, θέατρο, βιβλίο, αθλητισμός, σχολείο, γειτονιά και κοινωνικές οργανώσεις μπορούν να δημιουργούν δεσμούς που λειτουργούν ως αντίδοτο στην απομόνωση και στο μίσος.

Έβδομον, με αποφασιστική απόρριψη της πολιτικής βίας από όπου κι αν προέρχεται.

Η δημοκρατία δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της αντιγράφοντας τις μεθόδους των εχθρών της. ✓ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ Η μεγαλύτερη παγίδα είναι να συνηθίσουμε.

Να συνηθίσουμε τις φασιστικές κραυγές.

Να συνηθίσουμε τα σύμβολα.

Να συνηθίσουμε τον ρατσισμό.

Να συνηθίσουμε την πολιτική βία.

Να συνηθίσουμε τον άνθρωπο που κάποτε εμφανιζόταν ως εκπρόσωπος μιας εγκληματικής οργάνωσης και ύστερα παρουσιάζεται απλώς ως «μια αμφιλεγόμενη πολιτική προσωπικότητα». Όχι.

Η δημοκρατία δεν είναι ουδέτερη απέναντι στην κατάργηση της δημοκρατίας.

Ο αντιφασισμός δεν είναι μίσος απέναντι στον φασίστα.

Είναι υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας απέναντι στην ιδεολογία που θέλει να τη συντρίψει.

Και η καλύτερη απάντηση στον φασισμό δεν είναι μόνο η καταγγελία του.

Είναι μια δημοκρατία πιο δίκαιη, ένα σχολείο που μορφώνει, μια κοινωνία που δεν εγκαταλείπει τους ανθρώπους της, θεσμοί που λειτουργούν και πολίτες που δεν φοβούνται να υπερασπιστούν τη δημοκρατία.

Γιατί η ιστορία του 20ού αιώνα μάς έχει ήδη προειδοποιήσει. **Ο φασισμός δεν νικιέται όταν επιστρέφει. Νικιέται όταν μια κοινωνία αποφασίζει να μην τον αφήσει ξανά να γίνει κανονικότητα.** . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους