Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια κοινωνία δεν αποκαλύπτεται μόνο από αυτούς που εκλέγει. Αποκαλύπτεται κυρίως από αυτούς που χειροκροτεί.

Οπως τους Και υπάρχει κάτι βαθιά θλιβερό σε μια χώρα όπου ένας άνθρωπος που καταδικάστηκε για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης βγαίνει από τη φυλακή, ανακοινώνει ότι επιστρέφει στην πολιτική και αμέσως ξαναγίνεται πρόσωπο γύρω από το οποίο κάποιοι στήνουν προσδοκίες, θαυμασμό και σχεδόν μυθολογία.

Όχι επειδή πρέπει να απαγορευτεί να μιλήσει.

Όχι επειδή πρέπει να σβήσουμε ανθρώπους από τη δημόσια ζωή.

Αλλά γιατί αξίζει κάποια στιγμή να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να αναρωτηθούμε τι ακριβώς θεωρούμε άξιο θαυμασμού.

Σε αυτή τη χώρα υπάρχουν γιατροί που περνούν δέκα και δεκαπέντε χρόνια σπουδάζοντας και εκπαιδευόμενοι για να μπορούν στις τρεις το πρωί να κρατήσουν έναν άνθρωπο ζωντανό.

Νοσηλευτές που σηκώνουν ολόκληρες κλινικές στις πλάτες τους.

Πυροσβέστες που μπαίνουν μέσα στη φωτιά όταν όλοι οι υπόλοιποι τρέχουν να φύγουν.

Εκπαιδευτικοί που προσπαθούν με ελάχιστα μέσα να αλλάξουν τη ζωή ενός παιδιού.

Ερευνητές που δουλεύουν χρόνια για μια ανακάλυψη την οποία πιθανότατα δεν θα μάθει ποτέ το ευρύ κοινό.

Νέοι επιστήμονες που φεύγουν στο εξωτερικό γιατί η χώρα που τους εκπαίδευσε δεν μπορεί ή δεν θέλει να τους δώσει χώρο να δημιουργήσουν.

Άνθρωποι που χτίζουν επιχειρήσεις, παράγουν, μορφώνουν, θεραπεύουν, ερευνούν, δημιουργούν τέχνη, μεγαλώνουν παιδιά, φροντίζουν ηλικιωμένους, υπηρετούν την κοινωνία χωρίς κάμερες, χωρίς τάγματα οπαδών και χωρίς να χρειάζονται κάποιον εχθρό για να αποκτήσει νόημα η ύπαρξή τους.

Και όμως αυτοί σπάνια γίνονται «είδηση». Δεν τους περιμένουν έξω από μια πύλη με κινητά σηκωμένα . Δεν γεμίζουν τα social media με βίντεο θαυμασμού.

Δεν αντιμετωπίζονται σαν μεσσίες.

Αυτό είναι το πρόβλημα που με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο από τον ίδιο τον Κασιδιάρη. Ο Κασιδιάρης είναι ένα πρόσωπο.

Το πραγματικό ζήτημα είναι η κοινωνία που μπορεί να βλέπει την επιστροφή ενός καταδικασμένου στελέχους μιας εγκληματικής οργάνωσης και να ψάχνει ξανά πάνω του τον «δυνατό άντρα» που θα τη σώσει.

Γιατί κανένας σωτήρας δεν θα έρθει να διορθώσει μια χώρα που έχει μπερδέψει την αγένεια με τη δύναμη, την κραυγή με το θάρρος, την επιθετικότητα με την αποφασιστικότητα και τον φανατισμό με τον πατριωτισμό. Έχουμε αρχίσει να θεωρούμε «δυνατό» αυτόν που ουρλιάζει και αδύναμο αυτόν που επιχειρηματολογεί. «Μάγκα» αυτόν που απειλεί και ξενέρωτο αυτόν που συζητά. «Πατριώτη» αυτόν που βρίσκει διαρκώς εχθρούς και περίπου αόρατο εκείνον που κάθε πρωί σηκώνεται και κάνει αυτή τη χώρα λίγο καλύτερη χωρίς να ανεμίζει καμία ταμπέλα πάνω από το κεφάλι του.

Και κάπου εκεί χάσαμε την πυξίδα.

Γιατί πατριωτισμός δεν είναι να φωνάζεις περισσότερο από τον διπλανό σου ότι αγαπάς την Ελλάδα.

Είναι να δημιουργείς μια Ελλάδα στην οποία αξίζει να ζει κανείς.

Είναι το παιδί να έχει καλό σχολείο.

Ο άρρωστος να βρίσκει αξιοπρεπές νοσοκομείο.

Ο νέος γιατρός να μη χρειάζεται να μεταναστεύσει για να ζήσει ανθρώπινα.

Ο επιστήμονας να έχει εργαστήριο.

Ο ηλικιωμένος να έχει φροντίδα. Ο πολίτης να αισθάνεται ασφαλής. Η Δικαιοσύνη να λειτουργεί.

Ο εργαζόμενος να μπορεί να κάνει οικογένεια χωρίς να μετράει αν του μένουν χρήματα μέχρι το τέλος του μήνα.

Αυτή είναι η δύσκολη μορφή αγάπης προς μια πατρίδα.

Τα υπόλοιπα είναι εύκολα.

Μια σημαία στο προφίλ κοστίζει μηδέν.

Ένα σύνθημα κοστίζει μηδέν.

Το να αποκαλείς τους άλλους προδότες, παράσιτα και ανθέλληνες επίσης κοστίζει μηδέν.

Το δύσκολο είναι να έχεις παράξει κάτι.

Να έχεις μορφώσει κάποιον.

Να έχεις θεραπεύσει κάποιον.

Να έχεις προστατεύσει κάποιον.

Να έχεις δημιουργήσει μια θέση εργασίας.

Να έχεις γράψει μια εργασία, ένα βιβλίο, μια μουσική, μια ιδέα που άφησε κάτι πίσω της.

Να έχεις κάνει τη γειτονιά, το νοσοκομείο, το σχολείο, την επιχείρηση ή την οικογένειά σου λίγο καλύτερη απ’ ό,τι τη βρήκες.

Και εκεί θα ήθελα κάποτε να αλλάξει η Ελλάδα.

Όχι απλώς στο ποιος κυβερνά.

Στο ποιον θαυμάζει.

Θα ήθελα παιδιά να μεγαλώνουν γνωρίζοντας τα ονόματα σπουδαίων Ελλήνων γιατρών, επιστημόνων, ερευνητών, συγγραφέων, δασκάλων και ανθρώπων που δημιούργησαν, αντί να μαθαίνουν απ’ έξω κάθε τηλεοπτικό καβγά και κάθε επαγγελματία θυμού που εμφανίζεται στην οθόνη.

Θα ήθελα η κοινωνική καταξίωση να συνδέεται λίγο περισσότερο με την προσφορά, τη γνώση, την ευθύνη και τη δημιουργία και λίγο λιγότερο με το ποιος φώναξε δυνατότερα.

Γιατί στο τέλος αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα που θέτει η επιστροφή οποιουδήποτε τέτοιου προσώπου στη δημόσια ζωή.

Όχι «θα επιστρέψει ο Κασιδιάρης;». Η δική μας ερώτηση πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερη: τι ανθρώπους θέλουμε να ανεβάζουμε σε βάθρο; Γιατί αν συνεχίζουμε να κάνουμε διάσημο τον ακραίο, ήρωα τον τραμπούκο, σοφό τον συνωμοσιολόγο και γραφικό τον μορφωμένο, μετά δεν δικαιούμαστε να απορούμε για την ποιότητα της δημόσιας ζωής μας.

Το επίπεδο μιας κοινωνίας δεν φαίνεται από το πόσο δυνατά τραγουδά τον εθνικό της ύμνο.

Φαίνεται από το τι ανθρώπους παράγει, ποιους ανθρώπους κρατά κοντά της και, πάνω απ’ όλα, ποιους ανθρώπους επιλέγει να θαυμάζει.

Κι εδώ ένα πλάσμα ευλογημένο με κάτι που δε θα ευλογηθεί ποτέ ο Κασιδιάρης κ κανένας από αυτούς . Την ικανότητα της απόλυτης αγάπης . Υγιαινετε

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους