ΟΥΤΕ ΛΗΘΗ ΟΥΤΕ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ ΜΕ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ & ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ Δεκατρία χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, δεν έχουμε τίποτα να ξεχάσουμε και τίποτα να...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η 18η Σεπτεμβρίου 2013 δεν ήταν μια σκοτεινή παρένθεση έξω από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της εποχής.

Η δολοφονία του Παύλου στο Κερατσίνι από τον φασίστα Γιώργο Ρουπακιά, μέλος της Χρυσής Αυγής, αποτέλεσε την αιματηρή έκφραση μιας οργανωμένης νεοναζιστικής δράσης που είχε ήδη αφήσει πίσω της θύματα και δεκάδες επιθέσεις.

Είχε προηγηθεί η δολοφονία του Πακιστανού εργάτη Σαχτζάτ Λουκμάν, ενώ πάμπολλοι μετανάστες και μετανάστριες, αντιφασίστες και αντιφασίστριες, εργαζόμενοι και άνθρωποι που συμμετείχαν στους κοινωνικούς αγώνες είχαν βρεθεί εκείνη την εποχή στο στόχαστρο των ταγμάτων εφόδου. Η Χρυσή Αυγή δεν εμφανίστηκε από το πουθενά.

Αναπτύχθηκε μέσα στις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης, της μνημονιακής λεηλασίας, της ανεργίας και της φτωχοποίησης, επιχειρώντας να μετατρέψει την κοινωνική και ταξική οργή σε εθνικιστικό και ρατσιστικό μίσος και να στρέψει τους καταπιεσμένους εναντίον ακόμη πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.

Εκεί όπου η εργατική τάξη και η νεολαία αναζητούσαν συλλογικές απαντήσεις απέναντι στην εκμετάλλευση, οι φασίστες επιχειρούσαν να σπείρουν τον φόβο, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και τη διαίρεση, προχωρώντας χέρι-χέρι με την κρατική εξουσία και την προσπάθεια καταστολής των κοινωνικών - ταξικών αντιστάσεων.

Έτσι και το 2013 επιχείρησε να λειτουργήσει ως το συμπληρωματικό χέρι του κράτους, μέσα σε μια περίοδο κατά την οποία η κοινωνική και ταξική οργή ξεχείλιζε στους δρόμους.

Την ώρα που απεργίες, διαδηλώσεις και συνελεύσεις αμφισβητούσαν την επιβολή των μνημονίων και της πολιτικής της λιτότητας, τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου επιχειρούσαν να τρομοκρατήσουν όσους δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να αντιμετωπίσει άμεσα ο επίσημος κρατικός μηχανισμός.

Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής εφτά χρόνια αργότερα ως εγκληματικής οργάνωσης δεν σηματοδότησε το τέλος του φασισμού, πολλώ δε μάλλον την εξαφάνιση των κοινωνικών και πολιτικών όρων που τον γεννούν και τον θρέφουν.

Γι' αυτό και δεν πρόκειται να αναθέσουμε την αντιφασιστική μνήμη και την κοινωνική μας άμυνα στους ίδιους θεσμούς που για χρόνια ανέχθηκαν, υποτίμησαν ή υπέθαλπαν την οργανωμένη δράση των νεοναζί.

Ο φασισμός δεν εξαφανίζεται επειδή καταδικάζονται ορισμένα στελέχη μιας οργάνωσης.

Ούτε εξαφανίζεται επειδή αλλάζει όνομα, επειδή αναζητά νέο πολιτικό προσωπείο ή επειδή κάποιοι από τους εκπροσώπους του επιχειρούν να εμφανιστούν ως θεσμικοί και αποδεκτοί παράγοντες. Ο Κασιδιάρης δεν σταμάτησε να είναι φασίστας επειδή τα σπάσε με τον Μιχαλολιάκο, ούτε επειδή έκανε τάχα στροφή από τον νεοναζισμό στον γραβατωμένο εθνικισμό.

Οι ιδέες του ρατσισμού, του εθνικισμού, της κοινωνικής ιεραρχίας και της υποταγής συνεχίζουν να αναπαράγονται μέσα στην κοινωνία και μπορούν να επιστρέψουν με νέα πρόσωπα και διαφορετικές μορφές.

Η συστημική επιχείρηση παρουσίασης ακροδεξιών και φασιστικών μορφωμάτων ως «αντισυστημικές επιλογές» μέσα στον αστικό κοινοβουλευτισμό δεν αποτελεί παρά ένα μέσο εκτόνωσης της κοινωνικής οργής και μετατόπισης της κοινωνικής δυσαρέσκειας από τα πραγματικά κοινωνικά και ταξικά προβλήματα προς τον ρατσισμό, τον εθνικισμό, τη μισαλλοδοξία, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και την συντήρηση στην ουσία του ίδιου του συστήματος των ταξικών και κοινωνικών διαιρέσεων.

Η επίθεση στα δικαιώματα, η στοχοποίηση μεταναστών, προσφύγων και άλλων ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, η προάσπιση του παραδοσιακού συντηρητισμού του «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια», παρουσιάζονται ως δήθεν ρήξη με το σύστημα, ενώ στην πραγματικότητα αναπαράγουν την ιεραρχία, τον αποκλεισμό και την υποταγή.

Η αντιφασιστική πάλη δεν μπορεί να περιορίζεται σε δικαστικές αποφάσεις και επετειακές δηλώσεις.

Δεν είναι υπόθεση ανάθεσης.

Είναι καθημερινή κοινωνική και πολιτική σύγκρουση με τους κάθε λογής φασίστες αλλά και με το κράτος.

Κι αυτό γιατί δεν έχουμε αυταπάτες για τον χαρακτήρα του κράτους, καθώς αυτό δεν αποτελεί έναν ουδέτερο μηχανισμό που στέκεται πάνω από τις κοινωνικές συγκρούσεις και δήθεν λειτουργεί ως αμερόληπτος διαιτητής.

Είναι ο μηχανισμός εξουσίας που οργανώνει, διαχειρίζεται και προστατεύει τις υπάρχουσες κοινωνικές και ταξικές σχέσεις.

Όταν οι εργαζόμενοι διεκδικούν, καταστέλλονται.

Όταν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες απαιτούν αξιοπρέπεια αντιμετωπίζονται ως απειλή.

Όταν οι κοινωνίες αντιστέκονται, η κρατική καταστολή εντείνεται.

Κι όταν η εξουσία μιλά για εθνική ενότητα, ζητά από τους καταπιεσμένους να ξεχάσουν ποιοι τους εκμεταλλεύονται και να ενωθούν μαζί τους κάτω από τη σημαία του κράτους.

Αυτή η υποτιθέμενη ουδέτερη εθνική ενότητα αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα ιδεολογικά εργαλεία της κυριαρχίας, καθώς επιχειρεί να σβήσει την ταξική σύγκρουση και να παρουσιάσει ως κοινά τα συμφέροντα εκείνων που βρίσκονται στις αντίθετες πλευρές της κοινωνικής πυραμίδας.

Ο φασισμός, βέβαια, δεν βρίσκεται κάπου έξω από αυτή την πραγματικότητα.

Τρέφεται από τις ίδιες κοινωνικές και σχέσεις που παράγουν την εκμετάλλευση, την ανισότητα και την υποταγή.

Ο καπιταλισμός μπορεί να εμφανίζεται με κοινοβουλευτικό προσωπείο και να μιλά τη γλώσσα της δημοκρατίας, όμως όταν οι κοινωνικές αντιστάσεις γίνονται επικίνδυνες για την κυριαρχία του, οι δημοκρατικές διακηρύξεις μπορούν να υποχωρήσουν μπροστά στην ανάγκη διατήρησης της εξουσίας.

Καταστολή, αυταρχισμός, ρατσισμός, εθνικισμός και στρατιωτικοποίηση δεν αποτελούν ξένα σώματα μέσα στο υπάρχον σύστημα.

Επομένως, δεν πρόκειται να περιμένουμε από κανέναν σωτήρα να αντιμετωπίσει τον φασισμό για λογαριασμό μας, ούτε να ανεχτούμε την ωραιοποίηση κανενός εθνολαϊκιστικού μορφώματος.

Δεν περιμένουμε από τους υπευθύνους της κοινωνικής εξαθλίωσης, το κράτος και τις κυβερνήσεις να υπερασπιστούν εκείνους που οι ίδιοι καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται.

Δεν περιμένουμε από τους θεσμούς της εξουσίας να προστατεύσουν μια κοινωνία από τις ίδιες τις πολιτικές που παράγουν ανισότητα, αποκλεισμό και καταστολή.

Και αυτή η μάχη δεν τελειώνει στον αντιφασισμό.

Η ήττα του φασισμού συνδέεται άμεσα με την ανατροπή των κοινωνικών και ταξικών σχέσεων που τον τροφοδοτούν.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για πραγματική ελευθερία όσο η ζωή μας καθορίζεται από την εκμετάλλευση, την ιδιοκτησία, την ταξική ανισότητα και την κρατική εξουσία.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για κοινωνική χειραφέτηση όσο η πλειοψηφία παράγει τον πλούτο και μια μειοψηφία αποφασίζει για τη διανομή του.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για αλληλεγγύη όσο το σύστημα επιβραβεύει τον ανταγωνισμό και καλλιεργεί την αντίληψη ότι ο διπλανός μας είναι ο εχθρός.

Η αντιφασιστική πάλη αποτελεί κομμάτι μιας ευρύτερης κοινωνικής σύγκρουσης για έναν κόσμο διαφορετικό, έναν κόσμο όπου η ζωή δεν θα υποτάσσεται στις ανάγκες του κέρδους.

Καμία ανοχή στον ρατσισμό και στον εθνικισμό.

Καμία εθνική ενότητα με τους εκμεταλλευτές μας.

Οι δρόμοι, οι γειτονιές, οι χώροι εργασίας, τα σχολεία και οι σχολές είναι πεδία κοινωνικής οργάνωσης, αντίστασης αντιφασιστικής πάλης και αντικρατικού – αντικαπιταλιστικού αγώνα.

Εκεί θα χτιστεί η δύναμη που μπορεί να σταθεί απέναντι στον φασισμό, στην εκμετάλλευση και σε κάθε μορφή κυριαρχίας.

Από τη συλλογική μνήμη στην καθημερινή δράση, από την αντίσταση στην οργάνωση και από την οργάνωση στη συγκρότηση μιας πλατιάς κοινωνικής και ταξικής δύναμης, ανοίγουμε τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς ρατσισμό, χωρίς αφεντικά και χωρίς φασίστες.

Για μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.

Για τον επαναστατικό μετασχηματισμό των παραγωγικών σχέσεων, την Κοινωνική Επανάσταση, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό! ΔΕΚΑΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΑ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΗΣ Χ.Α. ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ & ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ 13 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/9: ΑΘΗΝΑ: Κερατσίνι (Παύλου Φύσσα 60) στις 17:30 ΠΑΤΡΑ: Πλατεία Γεωργίου στις 18:30 ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟΣ: fean.org.gr ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: fean@riseup.net

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους