Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φάγαμε τα νιάτα μας με τα τραγούδια του… Μεγαλώνοντας άλλαξαν τα ακούσματά μου και έπαψα να τον ακούω συστηματικά, εκτός από κάποιο τραγούδι που μπορεί να μου χτυπούσε ξαφνικά στο ραδιόφωνο και να με γύριζε πίσω.

Δύο φορές τον είδα ζωντανά στη σκηνή.

Μία το 2005, στο ιστορικό αμφιθέατρο στα Αστέρια, που είχε γίνει live stage λίγο πριν κλείσει ο κύκλος του, και άλλη μία κάπου γύρω στο 2015, στο Φωταέριο νομίζω, μαζί με την Καίτη Γαρμπή.

Και εκεί, ακόμη κι αν δεν ήταν πια ακριβώς το μουσικό σου στυλ, καταλάβαινες τι μέγεθος καλλιτέχνη είχες απέναντί σου.

Μετά, από μια περίεργη σύμπτωση της ζωής, μετακόμισα για πέντε χρόνια σχεδόν δίπλα του.

Και τον άκουγα να τραγουδάει.

Κάθε γκάμα, κάθε είδος.

Ήταν πραγματικός καλλιτέχνης.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια Κυριακή που τον άκουσα να τραγουδάει το «Απέραντο Κενό» της Βίσση και είχα μείνει άφωνος.

Νομίζω όμως πως εδώ, σε αυτή την εκτέλεση, μπορώ να πω ότι είναι ανεπανάληπτος.

Κάθε λέξη έχει νόημα.

Κάθε λέξη έχει πόνο Μεγάλη στεναχώρια… Είμαι στο σούπερ μάρκετ, με τα ακουστικά στ’ αυτιά, και τα μάτια ποτάμια.

Και όπως είπε και η κολλητή μου: «Γιατί, ρε μαλάκα; Μια πόρτα ήμασταν.

Να του χτυπούσαμε το κουδούνι… Γιατί; Δεν είσαι μόνος, ρε φίλε…» Πόσο οξύμωρο είναι να νιώθεις τόση μοναξιά ή μάλλον μοναχικότητα όπως έλεγες, και στο τέλος να σε αποχαιρετούν χιλιάδες άνθρωποι στον δρόμο προς την τελευταία σου κατοικία.

Μια ολόκληρη Ελλάδα να πενθεί για σένα και να σε τιμά όπως τιμούσε κάποτε τους πραγματικά μεγάλους καλλιτέχνες. Σπαραγμός αυτό το τραγούδι. #Μαζω

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους