Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τον Μαζωνάκη ούτε τον γνώριζα προσωπικά, ούτε άκουγα πολύ τα τραγούδια του.

Μου ήταν όμως ευχάριστα, γιατί είχε ένα πολύ δικό του τρόπο να τα ερμηνεύει.

Με το που τα άκουγες, είχαν κάτι σαν «γάντζο» που σε μαγνήτιζε.

Τα μπλε του μάτια που ακόμη κι όταν δεν τα έβλεπες κυριαρχούσαν, η υπέροχη φωνή του και η αυθεντικότητα και η αλήθεια που εξέπεμπε με κάθε τρόπο αυτός ο άνθρωπος.

Μεγάλωσε σε φτωχογειτονιές κι είχε πάντα όραμα να πετύχει.

Δούλεψε σκληρά και τα κατάφερε.

Κανείς δεν του το χάρισε.

Το κέρδισε επάξια.

Όμως στο δρόμο για την επιτυχία ποτέ δεν έχασε τον εαυτό του.

Τα χρήματα τα είχε, δεν τον είχαν.

Την φήμη την είχε, δεν τον είχε.

Κι ήταν πάνω από όλα αληθινός.

Ήταν ο Γιώργος της διπλανής πόρτας.

Εδώ και καιρό ετοιμάζω ένα βιωματικό πρόγραμμα, στα πλαίσιά του έψαχνα και ψάχνω να βρω σύντομα βιντεάκια στο tiktok ανάμεσα σε άλλα για το δόσιμο και την αγάπη.

Προ μηνός (πριν πεθάνει) σε μια ανασκόπηση που είχα κάνει, τα περισσότερα είχαν πρωταγωνιστή τον ίδιο. Ο Γιώργος να μαγειρεύει για τους αστέγους, ο Γιώργος έξω από το μαγαζί να κερνάει σφηνάκια τον κόσμο που περίμενε, ο Γιώργος να βγαίνει πάλι έξω από το μαγαζί μέσα στο καταχείμωνο να ενθαρρύνει τον κόσμο που περίμενε λέγοντάς τους «Υπομονή, σε λίγο ξεκινάμε». Και όλα αυτά τα έκανε γιατί έβγαιναν πηγαία από την ψυχή του κι όχι για το θεαθήναι.

Τόλμησε να αλλάξει το καλλιτεχνικό του στυλ του αρκετές φορές, γιατί είχε @@@ και δεν φοβόταν μήπως πάψει να «πουλάει». Πουλούσε γιατί ήταν αληθινός κι ιδιαίτερα αγαπητός.

Ποτέ όμως δεν έχασε την ταυτότητά του. Ο Γιώργος ήταν το παιδί από την Νίκαια και ήξερες ότι και μπροστά και πίσω από την κάμερα θα σου χαμογελούσε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Βοήθησε πολύ κόσμο, χωρίς να το διατυμπανίζει.

Τα social τα χρησιμοποιούσε για να είναι κοντά στον κόσμο κι όχι για να «πουλάει». Και είχε πολλή αγάπη αυτός ο άνθρωπος μέσα του και την μοιραζόταν με κάθε τρόπο και σε κάθε περίσταση. Πάθη; Και ποιος αλήθεια από μας δεν έχει τα δικά του πάθη; Έκανε κακό σε κάποιον εξαιτίας των παθών του; Εδώ τελειώνει η συζήτηση.

Και μας υπενθύμισε κάτι πολύ σημαντικό με τον αδόκητο θάνατό του.

Συχνά δεν ορίζουμε το ΠΟΣΟ θα ζήσουμε.

Ορίζουμε πάντα όμως το ΠΩΣ θα ζήσουμε.

Κι ο άνθρωπος αυτός έδωσε και πήρε πολλή αγάπη.

Έδωσε γιατί είχε μεγάλη ψυχή.

Πήρε, όχι γιατί το επεδίωξε, αλλά γιατί βαθιά μέσα μας ξέραμε ότι την άξιζε, γι’ αυτό και του τη δώσαμε. Καλό ταξίδι Άρχοντα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους