Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι Θερμοπύλες ως δημόσιος αναπτυξιακός πόρος, με ενεργό ρόλο δημοσίου, δήμου και τοπικής κοινωνίας.

Αντί για μια 99ετή παραχώρηση, μπορεί να υπάρξει ένα διαφορετικό μοντέλο.Άρθρο μου στο Documento . Link στο α σχόλιο.

Απομένουν μόλις 14 ημέρες μέχρι να κλείσει ο διεθνής διαγωνισμός για την 99ετή αξιοποίηση της Ιαματικής Πηγής Θερμοπυλών.

Στις 30 Σεπτεμβρίου, στις 4 το απόγευμα, ολοκληρώνεται η διαδικασία.

Γι’ αυτό σήμερα είναι η ώρα των ερωτημάτων.

Όχι των φωτογραφιών.

Μόλις πριν από λίγες ημέρες ο βουλευτής Φθιώτιδας της ΝΔ και πρώην υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας παρουσίασε τις Θερμοπύλες ως «χαρακτηριστικό παράδειγμα» των έργων του Ταμείου Ανάκαμψης στη Φθιώτιδα.

Μίλησε για 2,3 εκατομμύρια ευρώ για αναπλάσεις, ανάδειξη και αποκατάσταση και για μια συνολική προσπάθεια που, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, ενισχύει τις αναπτυξιακές προοπτικές του ιστορικού χώρου.

Ας αφήσουμε, προς το παρόν, κατά μέρος το γεγονός ότι λίγους μήνες νωρίτερα ο ίδιος μιλούσε για έργο σχεδόν 3 εκατομμυρίων ευρώ και για «τελικό στάδιο», ενώ η πρόσφατη παρουσίαση αναφέρεται σε 2,3 εκατομμύρια ευρώ και σε παρεμβάσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο: Με ποιον τρόπο αποτυπώνεται στην οικονομική αποτίμηση της 99ετούς παραχώρησης η αξία των δημόσιων έργων που αναβαθμίζουν σήμερα την περιοχή; Γιατί η ακολουθία είναι πολύ συγκεκριμένη: Δημόσιο χρήμα → δημόσιες υποδομές → αναβάθμιση του τόπου → μεγαλύτερη επενδυτική αξία → 99ετής παραχώρηση.

Ο διαγωνισμός του Υπερταμείου αφορά έκταση 128.483,65 τ.μ. και προβλέπει μακροχρόνια αξιοποίηση, με δικαιώματα επί της έκτασης και αποκλειστική χρήση του ιαματικού πόρου μέσω σύμβασης μακροχρόνιας παραχώρησης.

Η διάρκεια φτάνει τα 99 χρόνια.

Δεν αρκεί λοιπόν να γνωρίζουμε ότι αναζητείται επενδυτής.

Πρέπει να γνωρίζουμε πόσα θα εισπράξει το Δημόσιο, ποιες ακριβώς υποχρεώσεις αναλαμβάνει ο ανάδοχος, ποιο είναι το συνολικό οικονομικό αντάλλαγμα και με ποια κριτήρια αποτιμήθηκε ένας φυσικός πόρος που θα αξιοποιείται για έναν ολόκληρο αιώνα.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ένα άδειο οικόπεδο.

Μιλάμε για έναν τόπο με μοναδικό ιστορικό και αρχαιολογικό βάρος, με φυσικό πλούτο και ιαματικό πόρο, του οποίου η αξία ενισχύεται και από δημόσιες επενδύσεις.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία της συζήτησης για το τι σημαίνει ανάπτυξη.

Οι ιαματικές πηγές μπορούν να αποτελέσουν δημόσιο αναπτυξιακό πόρο, με ενεργό ρόλο του Δημοσίου, του Δήμου και της τοπικής κοινωνίας.

Με ένα ολοκληρωμένο, δημόσιο και κοστολογημένο σχέδιο που θα συνδέει την ιαματική πηγή με το ιστορικό τοπίο, τον αρχαιολογικό χώρο, το φυσικό περιβάλλον, τον τουρισμό και την τοπική οικονομία.

Με επενδύσεις που θα δημιουργούν θέσεις εργασίας και εισόδημα στην περιοχή.

Με τις υπεραξίες να επιστρέφουν στον τόπο που τις δημιουργεί.

Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα.

Αντί για μια 99ετή παραχώρηση, μπορεί να υπάρξει ένα διαφορετικό μοντέλο: να ανασταλεί ο διαγωνισμός, να διεκδικηθεί η κυριότητα και η διαχείριση των ιαματικών πηγών από την τοπική κοινωνία και να σχεδιαστεί μια δημόσια αναπτυξιακή πρόταση, με τον Δήμο και τους τοπικούς φορείς σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι Θερμοπύλες μπορούν να αναπτυχθούν.

Χρειάζονται επενδύσεις, σύγχρονες υποδομές, τουριστική αξιοποίηση και σοβαρό σχέδιο.

Ανάπτυξη όμως δεν σημαίνει υποχρεωτικά παραχώρηση του φυσικού πλούτου για 99 χρόνια.

Υπάρχει και άλλη επιλογή: δημόσια αξιοποίηση, τοπική συμμετοχή, διαφάνεια στους αριθμούς και ένα σχέδιο που θα βλέπει τις Θερμοπύλες ως ενιαίο φυσικό, ιστορικό και αναπτυξιακό κεφάλαιο.

Και η συζήτηση αυτή πρέπει να γίνει τώρα.

Όχι αφού υπογραφούν οι συμβάσεις.

Ο κ. Σταϊκούρας μπορεί να παρουσιάζει τα έργα στις Θερμοπύλες ως δική του αναπτυξιακή επιτυχία.

Η κοινωνία όμως έχει κάθε δικαίωμα να ρωτήσει τι ακολουθεί.

Γιατί σήμερα, 16 Σεπτεμβρίου, η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει.

Δεκατέσσερις ημέρες μέχρι τον διαγωνισμό· 2,3 εκατομμύρια ευρώ δημόσια επένδυση· 99 χρόνια αξιοποίηση.

Το ερώτημα είναι απλό: Πόσα βάζει το Δημόσιο, πόσα παίρνει πίσω και ποιος θα καρπωθεί την υπεραξία των Θερμοπυλών; Οι Θερμοπύλες δεν είναι προσωπικό έργο κανενός βουλευτή.

Είναι δημόσιος πλούτος.

Και ο δημόσιος πλούτος δεν κρίνεται στις κορδέλες των εγκαινίων.

Κρίνεται στους όρους της σύμβασης, στους αριθμούς και, τελικά, στο αν ο πλούτος του τόπου επιστρέφει στον ίδιο τον τόπο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους