Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Ηλίας Κασιδιάρης βγήκε από τη φυλακή και φιλοδοξεί να παίξει πολιτικό ρόλο.

Στο σημερινό ρεπορτάζ της Καθημερινής θα διαβάσετε τις λεπτομέρειες και δύο άρθρα γνώμης.

Το ένα από τον συνάδελφο Χ. Τσιλιώτη και το άλλο από μένα.

Τις δικές μου απόψεις, υποθέτω, τις υποψιάζεστε (είτε γράφω για τον Κουφοντίνα είτε γράφω για τον Κασιδιάρη, είναι ακριβώς οι ίδιες). Αντιγράφω εδώ το κείμενό μου και στα σχόλια θα βρείτε τον σύνδεσμο για το ρεπορτάζ και τα δύο άρθρα.

Η «ανεκτική δημοκρατία» του Αριστείδη Ν. Χατζή Ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν μπορεί να συμμετάσχει σε εκλογικό συνδυασμό, είτε ως ηγέτης είτε κρυπτόμενος πίσω από αχυράνθρωπο.

Ο νόμος είναι ξεκάθαρος και ο Αρειος Πάγος δεν θα ανακηρύξει εκλογικό συνδυασμό αν το πρόσωπο που ασκεί την ηγεσία έχει καταδικαστεί για συγκεκριμένα εγκλήματα και δεν συντρέχει η προϋπόθεση πως η δράση του κόμματος εξυπηρετεί τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Ας αναλογιστούμε τι συζητάμε.

Πολιτικοί, νομικοί και δημοσιολογούντες ασχολούνται, εδώ και μέρες, για το πώς θα αντιμετωπίσουμε και κυρίως πώς θα εμποδίσουμε έναν καταδικασμένο εγκληματία νεοναζί να λάβει τις ψήφους αυτών που τον θαυμάζουν.

Είναι αρκετοί για να τον στείλουν στη Βουλή και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: υπάρχει ζήτηση από τους ψηφοφόρους για τις ιδέες της Χρυσής Αυγής, ακόμα και μετά την καταδίκη και ουσιαστική διάλυσή της.

Έχουν δικαίωμα αυτοί οι ψηφοφόροι να ψηφίσουν ό,τι θέλουν; Σε μια δημοκρατία θα πρέπει να το έχουν, ειδάλλως δεν είναι φιλελεύθερη.

Μα θα πρέπει να τους επιτρέψουμε να ψηφίζουν ακόμα και ορκισμένους εχθρούς της; Ναι.

Διότι η πολιτική ελευθερία δεν μας παραχωρείται υπό την προϋπόθεση ότι η συμπεριφορά εκείνων που επιλέγουμε είναι καλή και οι ιδέες τους συμβατές με τη φιλελεύθερη δημοκρατία.

Αυτό το πολίτευμα το διακρίνει κυρίως η ανοχή του απέναντι ακόμα και στους σκληρότερους αντιπάλους του, εφόσον αυτοί δεν αποπειραθούν να το καταργήσουν με τη βία ή άλλα παράνομα μέσα.

Οι υποστηρικτές της λεγόμενης «μαχόμενης δημοκρατίας», που δεν είναι γνησίως φιλελεύθερη, επιθυμούν έναν προληπτικό περιορισμό, ένα τεστ δημοκρατικότητας που επιβάλλει μια πολιτική ορθοδοξία – και που, για να πούμε την αλήθεια, δεν είναι καθόλου συνεπές στην εφαρμογή του.

Οι υποστηρικτές της λεγόμενης «ανεκτικής δημοκρατίας», αντίθετα, επιμένουν πως η φιλελεύθερη δημοκρατία δοκιμάζεται ακριβώς όταν καλείται να προστατεύσει ιδίως εκείνους που την απορρίπτουν.

Η ιδέα της «μαχόμενης δημοκρατίας» πάσχει από ενδογενές πρόβλημα αυτοαναίρεσης.

Για να προστατεύσει τον φιλελεύθερο χαρακτήρα της, χρησιμοποιεί ένα κατεξοχήν μη φιλελεύθερο εργαλείο: αποκλείει από τον πολιτικό ανταγωνισμό ορισμένες επιλογές πριν οι πολίτες αποφασίσουν.

Επιπλέον δεν είναι αποτελεσματική, διότι η απαγόρευση σπάνια εξαφανίζει τη ζήτηση, απλώς τη στρέφει σε κόμματα-βιτρίνες.

Η ελληνική ιστορία προσφέρει χρήσιμα παραδείγματα.

Η «ανεκτική δημοκρατία» τιμωρεί παράνομες πράξεις αλλά όχι αποκρουστικές ιδέες.

Δεν υιοθετεί τη δυσανεξία των αντιπάλων της.

Δεν βασίζεται σε απαγορεύσεις αλλά στη συναίνεση των πολιτών που αναγνωρίζουν πως μόνο αυτή τους εξασφαλίζει τη μεγαλύτερη ελευθερία επιλογής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους