Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πόσο πολύ σιχαίνομαι τα κλισέ διδάγματα δεν φαντάζεστε... Με ένα τέτοιο όμως θα ξεκινήσω τη σημερινή προλεωφορική μου ενδοσκόπηση-ψυχοθεραπεία: «μόνο όταν χάνεις κάτι εκτιμάς πραγματικά την αξία του». Είναι να βρεθώ με δύο πολύ καλούς φίλους σήμερα, μιάμιση ώρα πριν από τον –αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά– προτελευταίο επίσημο αγώνα του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο.

Και σκεφτόμουν χθες σε ποιο σημείο πέριξ του γηπέδου να τους ορίσω συνάντηση.

Μέχρι πρότινος, κάτι τέτοιο θα ήταν περιττό, δεν θα χρειαζόταν καν διευκρίνιση.

Εμείς απλώς την ώρα θα διαπραγματευόμασταν.

Και ένα αόρατο, φιλικό χέρι θα μας έσπρωχνε –πού αλλού– στο Stockholm Pub, το κατεξοχήν στέκι Παναθηναϊκών που θέλουν να ρευτούν μια μπίρα, να σχολιάσουν τις νέες μεταγραφές, να τσακωθούν μεταξύ τους για οτιδήποτε έχει σχέση με τον σύλλογο.

Stockholm, όμως, δεν υπάρχει πια.

Και αφού περάσουν τα πρώτα νανοσεκόντ και έρθει η στιγμή της πικρής αποδοχής/συνθηκολόγησης, όταν δηλαδή αναγκάζεσαι να επιλέξεις κάποιο άλλο μέρος που δεν διαθέτει τα ανάλογα vibes, τότε συνειδητοποιείς αυτό που τη στιγμή που το ζούσες δεν ήσουν σε θέση να συλλάβεις επαρκώς.

Ότι σαν το Stockholm δεν είναι καμία pub, κανένα café, κανένα γηπεδικό στέκι.

Βουτάω τώρα μια DeLorean DMC-12 και χρονομεταφέρομαι στο μέλλον.

Όχι στο απώτερο, αλλά στο εγγύς μέλλον. Η Λεωφόρος δεν υπάρχει σε αυτό το χρονικό scenario.

Υπάρχει πάρκο, όπου παίζουν παιδιά, όπου φιλιούνται ζευγάρια, όπου τρέχουν σκυλιά.

Θέλω να κάνω την κλασική μου περιφορά γύρω από το υπεραιωνόβιο γήπεδο, για να δω τα νέα γκράφιτι, να αντικρίσω νεαρούς αθλητές με τη στολή του συλλόγου, να «μιλήσω» με κάθε θύρα ξεχωριστά. Μάταια.

Σε αυτό το μέλλον όλα τα παραπάνω αποτελούν παρελθόν.

Με πιάνει ελαφρύς πανικός, ανοίγω την gull-wing πόρτα της ασημί DeLorean, φεύγω μακριά.

Τούτη τη φορά προς τα πίσω, στην ασφάλειά μου, σε κάτι πιο οικείο και λιγότερο δυστοπικό.

Εδώ η Λεωφόρος, το ομορφότερο άσχημο γήπεδο του κόσμου, σφύζει από εθελουσίως ασκητές.

Ρουφάω μια γουλιά από το νεροζούμι που μου σέρβιρε το Stockholm για παγωμένο τσάι λεμόνι, αλλά ποιος νοιάζεται για γεύσεις τώρα; Στις συντεταγμένες αυτές βασιλεύουν άλλες αισθήσεις.

Από την Παναγή Κυριακού μόνο έρχονται, δεν φεύγουν. Στον Τάφο μπαινοβγαίνει συνεχώς κόσμος, στη θύρα 12 αντέχει ακόμα το αυτοκολλητάκι μου, που το κόλλησα στραβά εκεί κάποια προχωρημένη ώρα. Στον Χασάπη μυρίζει καλαμάκια χοιρινά, στο Οινομαγειρείο κεφτέδες, στην υπόγεια διάβαση της Αλεξάνδρας κατρουλίλα, στη Θύρα 13 καπνογόνα και μπόλικο «μαύρο». Η Τσόχα είναι στενό δρομάκι, αλλά μοιάζει με φαρδιά λεωφόρο που χωράει τις ανάσες όλων μας.

Και εκείνη.

Όλες τις ώρες.

Είναι αργά να αλλάξουμε το πεπρωμένο.

Προσπαθήσαμε, αλλά... Δεν είναι κινηματογραφική ταινία η ζωή, κι ας αλλάζουν όλα με κινηματογραφική ταχύτητα.

Είναι όμως και αρκετά νωρίς για να συνειδητοποιήσουμε κάτι που ακόμα δεν είμαστε σε θέση να συλλάβουμε στην ολότητά του. Ότι σαν τη Λεωφόρο δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ κανένα γήπεδο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους