Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τέμπη, Βιολάντα, κομπογιαννίτες γιατροί: Κι όμως, τo πρόβλημα δεν είναι σχεδόν ποτέ οι νόμοι Υπάρχει ένα μοτίβο που, με τρόπο πικρό, κάθε τόσο επιβεβαιώνεται στην Ελλάδα.

Υπάρχει ένα πρόβλημα για το οποίο σχεδόν κανείς δεν μιλά και οι λίγοι που το κάνουν δεν ακούγονται την ώρα που πρέπει να ακουστούν.

Οι ενώσεις εργαζομένων των τρένων είχαν προειδοποιήσει για την τραγική κατάσταση στον σιδηρόδρομο.

Δεν ακούστηκαν, ούτε από το κράτος ούτε από τα ΜΜΕ.

Οι εργαζόμενοι στη Βιολάντα μύριζαν για μέρες αέριο, αλλά ουδείς τους πήρε στα σοβαρά, ενώ φαίνεται πως κατά το παρελθόν έλεγχοι από το τοπικό Εργατικό Κέντρο δεν επετράπησαν από την ιδιοκτησία.

Το ίδιο και με τους κομπογιαννίτες γιατρούς του Κολωνακίου.

Κάποιες ενώσεις ιατρών είχαν προειδοποιήσει εδώ και καιρό ότι όσα υπόσχονται και διαφημίζουν διάφοροι περίεργοι "συνάδελφοι" τους είναι επικίνδυνα και δεν έχουν καμία επιστημονική βάση.

Ούτε το κράτος ούτε τα ΜΜΕ τους έδωσαν σημασία.

Και μετά έγινε το κακό.

Και όταν έγινε το κακό, αποκαλύφθηκαν μέσα σε ελάχιστες ώρες όλα όσα ξέρουμε ήδη πια.

Με έναν παράδοξο τρόπο, όμως, όλα αυτά μας λένε κάτι αρκετά κρίσιμο για τον ρόλο του κράτους: σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, λίγο-πολύ, θεσμικό πλαίσιο ελέγχου υπήρχε.

Νομοθεσία υπήρχε.

Αρμόδιες αρχές υπήρχαν.

Διαδικασίες υπήρχαν.

Απλώς τίποτα δεν λειτούργησε.

Η διάκριση είναι κρίσιμη.

Μην πιστεύετε, λοιπόν, τους πολιτικούς που σας λένε μετά από μια καταστροφή ότι «χρειάζονται πιο σκληροί κανόνες», ότι «θα αυστηροποιήσουμε το πλαίσιο» κτλ.

Πάρα πολύ σπάνια υπάρχει πραγματικά έλλειψη θεσμικού πλαισίου για κάτι -και αυτό, σε σημαντικό βαθμό, οφείλεται στην Ε.Ε. και στην ευρωγραφειοκρατία που τόσο λατρεύουμε να μισούμε.

Διαδικασίες ελέγχου υπήρχαν στον σιδηρόδρομο, αρμόδια ρυθμιστική αρχή υπήρχε, δημόσιες καταγγελίες υπήρχαν.

Το ίδιο και για την ασφάλεια στη βιομηχανία.

Το ίδιο και με τους κομπογιαννίτες γιατρούς, οι οποίοι διαφήμιζαν ανερυθρίαστα στο Διαδίκτυο τα ματζούνια και τις ανοησίες τους.

Δεν λείπουν οι νόμοι.

Δεν λείπουν οι κανόνες.

Δεν λείπουν οι διαδικασίες.

Λείπει η εφαρμογή τους.

Λείπει ο επαγγελματισμός, η αξιολόγηση, η λογοδοσία και η πολιτική βούληση να ξεβολευτούν διάφοροι τεμπέληδες στο Δημόσιο και διάφοροι απατεώνες στον ιδιωτικό τομέα.

Και υπάρχουν πολιτικοί που δήθεν κόπτονται για το κοινωνικό κράτος και αυτό το βαφτίζουν προστασία κάποιων τεμπέληδων κι ακατάλληλων δημοσίων υπαλλήλων, και άλλοι που δήθεν κόπτονται για την οικονομική ανάπτυξη και αγωνιούν να είμαστε ανταγωνιστικοί με τον ιατρικό τουρισμό της Τουρκίας (μα τι σπουδαίος εθνικός στόχος!) προστατεύοντας, ή και αποθεώνοντας, κάθε λογής ιδιώτες τυχοδιώκτες, από την Υγεία μέχρι την Παιδεία.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι το ελληνικό κράτος δεν έχει κανόνες.

Είναι ότι έχει μάθει να τους παραβιάζει πολύ καλύτερα απ’ ό,τι να τους εφαρμόζει.

Και μετά από κάθε καταστροφή, αντί να αναρωτιόμαστε ποιος δεν έκανε τη δουλειά του, φτιάχνουμε έναν ακόμη κανόνα. Μέχρι να τον παραβιάσουμε ξανά. Και μετά να τον αυστηροποιήσουμε κι άλλο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους