Καλό απομεσήμερο στην ομήγυρη!… - Μια μικρή ιστορία θα σας πω, απολύτως ταπεινή, πλην βιωματική. - Χρόνια πριν, το μακρινό (πλέον) 1990, ΄όταν είχα διακόψει τις σπουδές μου για 1 χρόνο (ακαδημαϊκή...

Πλήρες Κείμενο:

Καλό απομεσήμερο στην ομήγυρη!… - Μια μικρή ιστορία θα σας πω, απολύτως ταπεινή, πλην βιωματική. - Χρόνια πριν, το μακρινό (πλέον) 1990, ΄όταν είχα διακόψει τις σπουδές μου για 1 χρόνο (ακαδημαϊκή άδεια το έλεγαν αυτό στην ΕΣΣΔ και το λένε και σήμερα στη Ρωσία), έψαχνα τρόπο για να κάνω πρακτική ως δημοσιογράφος και, τελικά, βρήκα την ευκαιρία μου στον Ριζοσπάστη και στο αθλητικό τμήμα, όπου προΐστατο ο πρόσφατα; χαμένος φίλος και συνάδελφος Γιάννης Τζούστας.

Τα πρωινά, λοιπόν, ξεκινούσα τον συγκοινωνιακό μου «Γολγοθά» από τη Νεάπολη της Νίκαιας μέχρι κάποιο σημείο του Λεκανοπεδίου και, μετέπειτα, το κτήριο του Περισσού στη Λεωφόρο Ηρακλείου 145 (υπενθυμίζω ότι τότε δεν υπήρχε κανένα μετρό – μόνο επίγεια μέσα και ο Ηλεκτρικός). - Συχνά πυκνά την ώρα που περίμενα στη στάση της Πλατείας Κουμπάκη (Σπάθα για τυς ντόπιους) το λεωφορείο για τον προορισμό μου, συναντούσα στη στάση ένα παλικαράκι μετρίου αναστήματος, με έντονα γαλανά μάτια και μια κιθάρα σε θήκη ανά χείρας.

Έχοντας περάσει έστω και για μικρό χρονικό διάστημα από το πάλκο της επαγγελματικής ενασχόλησης με τη μουσική, καταλάβαινα ότι το παλικαράκι αυτό προερχόταν από «νυχτοκάματο». Και δεν ήταν δύσκολο να καταλάβω και πού το έβγαζε, αφού γύρω στα 150 μέτρα πιο πέρα, στη συμβολή των οδών Αισχύλου και Βουρνόβα, βρισκόταν τότε μια «ταβέρνα με πρόγραμμα» (αργότερα μετατράπηκε σε καφετέρια, μπιλιαρδάδικο κ.ά. τέτοια παρεμφερή – σήμερα, νομίζω, ο χώρος είναι κλειστός). Και όταν τότε λέγαμε «πρόγραμμα», εννοούσαμε όχι μέχρι αργά τη νύχτα, αλλά μέχρι νωρίς το πρωί… - Χρειάστηκε να περάσουν άλλα 3-4 χρόνια για να μάθω κάποια πράγματα παραπάνω γι’ αυτό το παλικάρι, που μισοκοιμισμένο περίμενε στη στάση για να πάρει το λεωφορείο της (καταργημένης από τα Μνημόνια) γραμμής 851 «Αθήνα – Νεάπολη», για να κατεβεί στη στάση του Κρατικού Νικαίας και να πάει στο σπίτι του.

Ποτέ δεν είχα ανοίξει κουβέντα μαζί του, δεν έτυχε, μάλλον… Ξαφνικά είδα το πρόσωπό του να κοσμεί τα εξώφυλλα των τότε περιοδικών «ποικίλης ύλης» στα περίπτερα, τον ίδιο να εμφανίζεται, την περίοδο των «παχιών αγελάδων», στα νεότευκτα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια, γενικά να γίνεται ντόρος γύρω από το όνομά του. - Ουδέποτε από τότε υπήρξα αυτό που θα λέγαμε «φανατικός οπαδός του», ούτε τον είχα ακούσει ποτέ σε κάποια ζωντανή εμφάνισή του σε συναυλία ή σε μαγαζί.

Πρόλαβε όμως να πει κάποια τραγούδια (10; 12; 15; Δεν τα έχω υπολογίσει) που είχαν κάτι να μου πουν, σε αντίθεση με την πλειονότητα των τραγουδιών του συγκεκριμένου στιλ, το οποίο ας πούμε ότι «υπηρέτησε» ο πρόσφατα (και «άναυλα», απ’ ό,τι φαίνεται) εκλιπών Γιώργος Μαζωνάκης. - Ένα από αυτά είναι το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά», που ηχογράφησε μαζί με τους Goin’ Through, το οποίο στόχευσε κατευθείαν στην καρδιά μου και εξακολουθεί να με συγκινεί.

Γιατί μίλησε στην ψυχή μου ως Κοκκινιώτη (Νικαιώτη) και μου υπενθύμισε ότι υπάρχουν στιγμές στη ζωή που μπορεί να απομακρύνουν έναν άνθρωπο από τις ρίζες του, όμως ο νόστος της επιστροφής σε αυτές παραμένει ζωντανός και γίνεται όχι μόνο σκοπός ζωής, αλλά και πηγή έμπνευσης.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκέπασε, ρε Γιώργη.

Ήσουν και θα μείνεις στη μνήμη μας ως «ένας από εμάς»… - ΥΓ1: Μέσα στο κλίμα οδύνης για τον αδόκητο χαμό, αλλά και αναγνώρισης της προσφοράς του Γιώργου εντός και εκτός μουσικής και τραγουδιού, υπήρξαν κάποιες «παραφωνίες», για τις οποίες δεν θέλω να γράψω περισσότερα, γιατί μάλλον θα χαλάσω καρδιές, αλλά θα «χαλαστώ» και ο ίδιος.

Ας συνειδητοποιήσουν οι ίδιοι/-ες πόσο εύστοχες ήταν οι δημόσιες παρεμβάσεις τους. - ΥΓ2 (σχετικό με το ΥΓ1, για όσους/-ες γνωρίζουν): «Μπουμπού», έχεις ξεφύγει... Τα λέμε και αργότερα, λοιπόν, αναλόγως με το χρόνο και τα κέφια…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους